TVDW 08/01/2023 - Pointer Sisters - Dreaming as one (1979)

 

Genoeg materiaal om uit te kiezen afgelopen week, omdat ik nog wat kon scoren in de afprijsbakken. Het leverde grote kanonnen van tvdw-waardige artiesten op. Zo vond ik Art Blakey's memorabele jazzstandard "Moanin'" op Blue Note - voor een habbekrats - net als Isaac Hayes' "Black Moses" album, even sierlijk en rijkelijk georchestreerd als Marvin Gaye's "What's Goin' On".  

Grote namen, die hun long overdue tvdw zouden krijgen. Maar als ik eerlijk ben, waren het toch de Pointer Sisters die veruit de meeste tijd opeisten bij de platendraaier. De aanleiding was tweevoudig: het heengaan van Anita Pointer op de laatste dag van het jaar (de derde van het oorspronkelijke viertal dat ons verliet) en het vervolgens weggraaien van twee Pointer Sisters-albums uit de afprijsbakken in Antwerpen.

De Pointer Sisters waren een ongemeen boeiende groep, vol met verhalen, muzikale wendingen en natuurlijk een heel diverse verzameling hits. In het prille begin zongen de domineedochters onder meer voor Sesame Street, alvorens onder de vleugels van Allen Toussaint hun debuut op te nemen. Hun eclectische stijl ging van New Orleans funk over gospel tot ragtime en country. Het leverde hen fans op als Herbie Hancock en Stevie Wonder, die hun samenwerking aanboden, en Elvis Presley, die het door Anita geschreven Fairytale coverde.  

Een belangrijk breekpunt in de carrière kwam er toen de Pointer Sisters eind jaren zeventig Richard Perry als producer kozen. Perry had naam gemaakt door Diana Ross van onder de Motown-sound te trekken en Carly Simon een hitalbum te geven. Perry stuurde de zussen in eerste instantie, op het album "Priority", naar Adult Oriented Rock en graaide in de songboeken van blanke rockers als Springsteen, Seger, Steely Dan en The Band. Met de volgende albums die hij producete, scoorde hij een perfecte hattrick en een reeks uitzonderlijk radiovriendelijke hits die van pop naar countryballads, rock, R&B en disco gingen. En toen moest het vijfde album nog komen: "Break Out", dat van start ging met de electrofunk hit Automatic en dat hun all-time best seller werd. 

Als tvdw kies ik voor een van de onderbelichte songs uit de Pointer Sisters-cataloog. Dreaming As One werd geschreven door William Smith (wiens songs ook opduiken bij de Larsen-Feiten Band en Maurice White) en David Palmer (een van de originele leden van Steely Dan). De song zelf was al eens een tvdw, in de versie van Jackie DeShannon.

TVDW 26/09/2021 - Jackie DeShannon - Dreamin' as one (1975)

 

Wat was ik er graag bij geweest, toen toetsenist Bill Cuomo en producer Val Garay zich bogen over Bette Davis Eyes. Hoe ze het arrangement helemaal omgooiden en het honky tonk varieté nummer uit 1975  ombouwden tot een synthpop song die de grootste hit van dat jaar (1981) werd. Zelden een nummer gehoord waarvan de hitversie zo sterk afwijkt van het origineel.

Dat origineel werd geschreven door Jackie DeShannon en staat op haar album "New Arrangement". DeShannon had er toen al een hele carrière opzitten, als een blanke soulvolle zangeres en songschrijfster die haar voet gerust langs die van Dusty Springfield of Carole King kon zetten. Ze schreef bijvoorbeeld Breakaway, Put A little Love in your Heart en het mooie When You Walk in The Room. De tvdw, de slotsong van New Arrangement, is een gevoelige countryballad die wel van Dolly Parton had kunnen zijn. Het nummer werd later nog gecoverd door de Pointer Sisters en de Walker Brothers.

TVDW 17/04/2011 - The Fleetwoods - The Great Imposter (1961)

Van tafel vegen, die hippe dancegroepjes als LCD Soundsystem en die übercoole rockers als Cold War Kids. Gedaan met dat eigentijds lawaai, ruim baan voor the real stuff. The real stuff, dat is in dit geval het songschrijverstalent van Jackie DeShannon. DeShannon was de Carole King van haar tijd: iemand die songsmid was in dienst van anderen, alvorens onder eigen naam naar buiten te komen en hits te scoren. Ze was een songschrijver pur sang, die een simpel thema op een originele manier kon verpakken in songs die nauwelijks de twee minuten grens haalden. Thema verliefdheid? Dat werd dan de foutloze popsong When you walk in the room (een songtekst waarin het woord nonchalant mooi op zijn plaats valt - dat is kunst). Thema foute liefde? Dat werd Break-a-way, een song waar de zwarte Irma Thomas, de Soul Queen of New Orleans, een hit mee had (later volgde Tracy Ullman). Thema betoverende schoonheid? Dat werd Bette Davis' Eyes, later met wollige synths tot wereldhit gemaakt door Kim Carnes. Op persoonlijk vlak valt er ook veel te vertellen over DeShannon. Ze had naar verluidt relaties met zowel Elvis Presley als Jimmy Page, en trouwde uiteindelijk met soundtrack componist Randy Edelman, de man die onder meer het thema van... MacGyver schreef.

Waarom uitvoerig de loftrompet blazen over DeShannon? Omdat mijn niet aflatende speurtocht langs tweedehandswinkeltjes vorige week een pareltje opleverde: "Break-a-way The Songs of Jackie DeShannon 1961-1967". Uitgebracht door platenlabel Ace (archivarissen die even uitstekend werk leveren als Rhino), uitvoerig voorzien van boeiende liner notes, en met o.a. Helen Shapiro, Brenda Lee en Duane Eddy die allemaal materiaal van DeShannon ten gehore brengen. Ja, en ook The Fleetwoods staan op de cd, met een hit die George 'Star Wars' Lucas later ook gebruikte in zijn prent "American Graffiti."

Dit is muziek van voor de British Invasion, van voor Hendrix, The Who, Jefferson Airplane en MC5 - toen rock nog braafjes was en de hitlijsten bevolkt werden door naieve bubblegum pop, doo-wop en close harmony. Muziek ook die me meteen deed terugdenken aan mijn studententijd. Correctie: aan de weekends tijdens mijn studententijd. Eenmaal van het bruisende Leuven terug in het landelijke Heusden, zochten we namelijk op vrijdag- of zaterdagavond met enkele kameraden regelmatig The Shamrock op. Een oude bruine kroeg waar André en Rosa steevast muziek uit de sixties opzette. Ongetwijfeld kwamen er ook wat songs van DeShannon voorbij; wie weet zelfs dit nummertje van The Fleetwoods.

Tot slot nog een tranche de vie delen? Het afgelopen weekend maalde ik op twee dagen tijd 170 kilometer op de fiets, aan de zijde van mijn petekind. Het leverde weinig of geen lijntjes op richting tvdw - al hadden we het tijdens de tocht zowel over Lippy Kids van Elbow als over het verzameld werk van Samson & Gert (!). Maar het gaf me wel een heerlijk gevoel. Het leek - vrij naar Julian Barnes - alsof ze voor mij een plaats op de voorste rij hadden gereserveerd, in de circustent van de gelukzaligheid.