TVDW 20/12/2015 - John Grant - You and Him (feat. Amanda Palmer) (2015)

Ik had een tvdw kunnen puren uit zaterdagavond, toen een kleine twintig elfjarigen thuis stonden rond te huppelen in de kelder. Het derde en meteen ook laatste feestje van die orde dat we konden organiseren, want volgend jaar wenkt ook voor Hanne het middelbaar. Het viel me op hoe enthousiast deze bende allerlei muziekjes verwelkomde. En hoe ze nauwgezet hele lappen tekst (al dan niet fonetisch) meebrulde. Uptown Funk, Macklemore en Pharrell's Happy natuurlijk, maar ook Avicii, Calvin Harris en zelfs K3, de Smurfen en AC/DC's Thunderstruck. Ongedwongen genieten, fijn dat dat nog kan.

Maar ik zoek de tvdw toch maar binnen mijn muzikale microcosmos. "Pale Green Ghosts" van John Grant, uit 2013, is en blijft een van mijn favoriete platen van de laatste jaren. Stond toen op vijf in mijn eindejaarlijstje, maar terugkijkend had hij zelfs op twee moeten staan, vlak achter Daft Punk. Wat de plaat zo sterk maakte, duikt nu ook op in de nieuwe "Green Tickles Black Pressure", maar dan in uitvergrote vorm. De uitstapjes richting electro zijn nog een streepje meer freaky, en het melodrama en de bijtende (zelf-)spot in de teksten krijgen een extra laagje. Terwijl vorige plaat uitpakte met geslaagde samenwerkingen met Midlake, GusGus en Sinead O'Connor, komen op de nieuwe o.a. Budgie (drummer van Siouxie & the Banshees), Amanda Palmer (Dresden Dolls) en Tracy Thorn (Everything But The Girl) de songs verrijken. Luister naar de tvdw: een croonende bariton, stevige retro-synths en een almost punky injectie van miss Palmer. Logisch dat ook de nieuwe plaat in mijn eindejaarslijstje staat.

Eindejaarslijstje? Een detail dat àlles zegt: ik kom dit jaar niet eens aan tien. Wat wil zeggen dat ik heel vaak teruggreep naar (oude) vinyl - en dat ik zelfs (ongetwijfeld boeiende) recente platen ongemoeid liet. Dat heeft ook wat te maken met mijn drastisch teruggedrongen looprondes (die de voorbije jaren ideaal waren om nieuw materiaal iphonegewijs te beluisteren). Hoedanook: die soloplaat van Keith Richards of die coverplaat van Ryan Adams, om er maar twee te noemen: ze wachten nog op hun eerste luisterbeurt.

De albums die ik (toch nog) vaak draaide en die ik - om uiteenlopende redenen - goed vond, zijn de volgende (Ik had er al een korte argumentatie voor geschreven op Instagram, lui als ik ben, kopieer ik die gewoon even)

Janet Jackson - Unbreakable. A bit too long for sure, but I loved the crisp, powerful Jam & Lewis production and the diversity in song material. And the vocal resemblance is sometimes almost uncanny: if Michael would've been able to make an album in 2015, it would have sounded a lot like this one.

John Grant - Grey Tickles Black Pressure. As fascinating as his unforgettable 2013 Pale Green Ghosts: a deep voice, melodrama, electro pop and lyrics that bathe in self pity, sarcasm and hilarious observations. Captivating stuff.

Vetiver - Complete Strangers. A most pleasant surprise, this. Dreamlike, non-intrusive, soothing pop. A gently breeze, set to music.

Brandon Flowers - The Desired Effect. A shameless, colourful testimony to the fact that commercial pop is not a dirty word. And far better than the most recent Killers output.

Balthazar - Thin Walls. The best thing that came out of Belgium in 2015. Bold and brash, cocky and confident: arty indierock as it should be.

Mikal Cronin - MCIII. As if the Raconteurs made a new album: melodic guitar power pop with adventurous arrangements.

ELO - Alone in the Universe. A great return to form, even though the album is very conventional and unsurprising. Glad that the Genius called Jeff Lynne gave a new sign of life - and relieved that the result wasn't disappointing.

Grayson Hugh - Back to the Soul. An impressive, unconditional love for real, genuine, soul music is what makes this album such a treat.

TVDW 06/09/2015 - Grayson Hugh - Back to the soul (2015)

Het verhaal van een onverwachte terugkeer, dit. Grayson Hugh had eind jaren tachtig plots goud in handen. Zijn single Talk it Over - een heerlijk, zacht smeulend vuurtje van een soulplaat - was een wereldwijde hit, bijhorend album "Blind To Reason" sloeg aan, Hollywood pikte zelfs enkele van zijn nummers in (o.a. voor Thelma & Louise). Logisch ook, want Hugh had een grote troef: zijn zwartgeblakerde stem. De anecdote wil zelfs dat de man, op sollicitatiegesprek bij een platenfirma, in de lift a-capalla moest zingen om aan de platenbonzen te bewijzen dat hij het was die zong op de ingediende demo, en niet een of andere zwarte soulzanger.

Maar het succes kreeg geen vervolg. De daaropvolgende lijdensweg werd het typische verhaal van verkeerde platenfirma's (inclusief een door Tom Petty in Into The Great Wide Open bezongen scène als "their A&R man said I don't hear a single"), gefnuikte promo-acties en foute carrièrebeslissingen. Ze brachten de man in de goot, waar hij slechts met moeite uitkroop. Om een plaat in eigen beheer op te nemen in 2010 en nu, met fundraising, een tweede, "Back To The Soul".

Dat is een prachtige plaat geworden, volledig beademd door de liefde van Hugh voor soulmuziek. Soul in alle aspecten, van Marvin Gaye (tijdens diens sociaal kritische periode), over Al Green tot Curtis Mayfield. Hugh stopt de invloeden niet weg, hij draagt ze open en bloot uit - als een liefdesbrief aan de oude soulhelden van weleer. Alhoewel anders ingekleurd doet de plaat in dat opzicht zelfs wat denken aan "An Innocent Man" van Billy Joel - eenzelfde consequent doorgevoerd, doorleefd eerbetoon aan zwarte muziek. Als "Back To Soul" één referentie oproept, is het evenwel die met Van Morrison, de man die zich op zo'n overtuigende wijze een hele carrière lang wentelt in soul en gospel. Vooral in de tvdw hoor je die invloed. Luister hoe naar het eind die blazers zo mooi komen opzetten, terwijl Grayson Hugh de grootheden uit de soul bezingt. Typisch iets wat Van the Man ook zou doen. Die blazers zijn trouwens, naast het swingende spel van Hugh op piano en Hammond, dé sterren van de plaat: prachtige arrangementen, heerlijke toetsen koper die de songs een niveau hoger tillen.

PS: Over onverwachte wendingen gesproken, de manier waarop deze plaat me ter ore kwam, is al even verrassend. Ik gooide dat bejubelde debuut van weleer, "Blind to Reason", enkele weken terug op de draaitafel, postte er een foto van op Instagram, waarop Grayson Hugh reageerde. Voor ik het wist was ik met de man aan het mailen - waarop hij me zelfs dat hele nieuwe album "Back To The Soul" opstuurde, nog voor het officieel uit was. En op dit moment ben ik zelfs hier en daar wat lijntjes aan het uitgooien om de man naar Europa te krijgen.

Overigens, wie het volledige, hallucinante verhaal van Hugh's from rags to riches to rags to a normal life wil lezen, dit is een boeiend stuk: http://standing-room-only.info/article/gary-borress/singersongwriter-grayson-hugh-brings-it-all-back