TVDW 17/04/2021 - Brent Faiyaz ft. Pharrell Williams & Drake - Wasting Time (Fake Neptunes Remix) (2021)

 

Al ooit gehoord van Baby Keem? Neen? De man won een paar weken geleden nochtans een Grammy, voor Best Rap Performance. Een aantal van zijn songs halen de 200 miljoen grens op Spotify. (Terloops trouwens even zeggen dat de Grammy voor Song van het Jaar naar Leave the Door Open van Silk Sonic ging, een groep die klinkt als 1974. Gewoon een observatie). 

Mijn zoon liet me Baby Keem horen toen we het afgelopen weekend samen een lange rit voor de boeg hadden. We hebben het tijdens zo'n rit dan al snel over muziek en de Spotify-suggesties vliegen dan heen en weer. Ik selecteerde dit keer wat old school hiphop, hij kwam met een Junior Jack remix van Pointer Sisters' Dare Me en een dj set van Ellen Allien, waarna ik warempel de brug legde naar donkere eighties new wave van D.A.F. en Los Ninos Del Parque. Van Baby Keem (wat een belachelijke artiestennaam trouwens alweer) kwam Bram dan weer bij (de mij ook al schier onbekende) Brent Faiyaz, de R&B crooner die je hierboven in een beeldig roze jasje ziet staan. Toen Wasting Time voorbijkwam, spitste ik toch even de oren. Een heerlijke slow jam, door Pharrell verrijkt met de kenmerkende Neptunes-touch.

En ik dacht ook: wat fijn is het om de passie voor muziek te delen met je zoon - de jongeman die morgen 21 jaar oud wordt. This one's for you, Bram.

TVDW 09/09/2018 - Eminem - Lucky You (feat. Joyner Lucas) (2018)

Van mijn drie kinderen is Bram voorlopig degene die het meest met muziek bezig is, al is hij de enige van de drie die nooit notenleer volgde en ook geen instrument speelt. Hij heeft wel kennis over 'mijn smaak', maar is vooral op zijn eigen eilandje bezig, in hoofdzaak met hiphop. Het gaat meer specifiek om subgenres als mumble rap en trap, hedendaagse rapvarianten waar ik niet steeds in 'mee' ben. Wel fijn om met name in de wagen erin opgevoed te worden, en af en toe meningen heen en weer te gooien over deze of gene artiest. Af en toe schakelt hij ook over op old school rap en kan ik een boompje opzetten over pakweg Gangstarr, Nas of A Tribe Called Quest.

Afgelopen week was er een fantastisch moment waarop we de nieuwe Eminem bespraken in de wagen. Hij had er al wat over gelezen en gooide enkele tracks via Spotify op de car stereo. Ik wist in één klap opnieuw waarom ik dat blanke genie uit Detroit zo geweldig vind. Alleen al de hoes van de nieuwe plaat "Kamikaze", met die speelse verwijzing naar die andere iconische bleekscheten van de rap, de Beastie Boys, en hun "License To Ill". Eenmaal je in de songs zelf duikt, valt al snel op hoezeer "Kamikaze" propvol leuke verwijzingen naar andere rappers zit. Nu ja, leuk is het verkeerde woord bij 'Em - hij kan als geen ander op spijkerharde wijze collega's naar de hoek dissen. Dubbel leuk werd het tussen ons (Bram en ik) toen Slim Shady in enkele tracks de snoepjes van het moment, de mumble rappers, aanpakte. Drake blijft nog enigszins buiten schot (al is er een vage verwijzing naar de man), maar Lil Pump, Lil Yachty en Lil Xan en Migos krijgen er stevig van langs.

"Kamikaze" is niet overal even sterk en duurt - een oud zeer bij hiphop - te lang. Maar er zijn genoeg mokerslagen van songs om aan te tonen dat de Meester terug is. En hoe.