TVDW 23/08/2026 - Sombr - 12 to 12 (2025)

 

TVDW 1128. Welke impressies hou je over aan vier dagen backstage medewerker zijn op Pukkelpop? Dat een gigantische mainstage, bevolkt door enkel vier rondlopende Nederlandse rappers met meebrulbare hitjes van de afgelopen tien jaar, ruim genoeg blijkt voor het talrijke, enthousiaste publiek. New Wave, een wat raar gekozen naam voor een collectief rond de gecontesteerde Lil Kleine, speelde het klaar. Geen muzikanten te bespeuren, enkel een geluidsband en wat visuals. Dat zijn de nieuwe spelregels, blijkbaar. No need for stage pyromania. 

Nog een vaststelling: dat een retro-act als Natasha Bedingfield met open armen ontvangen wordt, dankzij die enkele generatie-overspannende hits waar iedereen, smartphone in de hand, staat op te wachten. Of nog: dat de traditionele pers zich heel veel moeite getroost om relatief traditionele acts uit de rock, pop en hiphop te verslaan, maar nauwelijks met een woord rept over acts als Kettama of Pegassi die in een overvolle Boiler-room het beste van zichzelf geven. De traditionele media hebben duidelijk moeite om dance en techno aandacht te geven. 

Een tvdw selecteren tijdens zo'n tot over de rand met muziek gevulde vierdaagse blijkt paradoxaal genoeg niet zo eenvoudig, Vele acts zie je als medewerker niet live, of het moet hier en daar een (weinig representatief) kwartiertje zijn. Zo zag ik op de wei een grote brok Maria Iskariot, wat streepjes Eefje De Visser, een halve set van Royal Blood.... Backstage, terwijl je aan het werk bent, hoor je wel vele artiesten, zonder enig verder beeld. Ook dat is raar. Zo kwam Sombr echter wel meteen krachtig naar voren: powerful en sexy pop, met overtuigende, dramatisch klinkende vocals. Ik kende enkel de naam en de hype, maar nauwelijks een nummer van de man. Just goes to show hoeveel ik nog naar de radio luisterde de afgelopen maanden. De dag nadien, op weg naar huis, dook ik via Spotify in 's mans hitalbum "I barely know her". Er staan veel knappe songs op, maar vooral de tvdw vind ik een echte parel.

TVDW 16/08/2026 - UB40 - Tyler (1980)

 

TVDW 1127. Soms zit zo'n tvdw verscholen in een klein hoekje. Ben al een paar weken bezig met een playlist samen te stellen voor een trouwfeestje van twee goede vrienden. Vrienden die ik al ken vanuit mijn studententijd en die nu plots het aardige idee hebben opgevat om hun langdurige relatie in een soortement huwelijk te gieten. 

Er wordt me gelukkig niet gevraagd om party music te voorzien, eerder een leuke vibe tijdens de knabbels en babbels. Think een mix van malse midtempo nummertjes uit de nu-soul, triphop, hiphop, acid jazz... De aanstaande bruidegom tipte me Tyler, 'van toen protestmuziek nog mooi funky was, met sax en andere echte instrumenten erover'. 

Na die tip snorde er de daaropvolgende dag niets anders door de boxen dan die eerste albums van UB40. Ja, ze gingen nadien de (te?) commerciële kant op, met hun Alle 13 Goed-covers met het intussen trademark UB40-sausje. Maar in die eerste jaren klonken ze verdomd goed, authentiek, rechtschapen en met overtuiging. Hoppa, mee in de playlist! 

TVDW 09/08/2026 - Ohio Players - Sweet Sticky Thing (1975)

 

TVDW 1126. De weelde, de pure weelde! Een platenwinkel binnengaan met bonnen ter waarde van maar liefst 130 euro - dat was een primeur voor me. Dat bedrag was het gevolg van twee dj-setjes die ik recent mocht spelen - eigenaars van listening bars betalen graag uit in waardenbonnen). Na heel wat wikken en wegen ging ik even later naar buiten met een aantal platen die normaal gezien buiten het bereik van de naar cheapo's jagende vinylverzamelaar in mij liggen. 

Er staan de komende weken twee nieuwe dj-setjes gepland, ik neem me voor om uit elk van de nieuw verworven platen wel iets in de set te smokkelen. Ook iets van de Ohio Players dus, een groep die veel gelijkenissen vertoont met het mij zo geliefde Earth Wind & Fire, en wiens compilatie "Gold" deel uitmaakte van de buit.  

TVDW 02/08/2026 - Fela Kuti - Sorrow Tears and Blood (1977/1981)

 

TVDW 1125. De voorbije drie nominaties hadden allemaal te maken met het vakantie-avontuur in Afrka, en kijk, als bij toeval komt er nog eentje bij, terwijl we terug in België zijn. 

Ik trok na de terugkeer "Black President" nog eens uit de platenkast, de enige plaat van Fela Kuti die ik in huis heb. Door de jaren heen heb ik nog maar het tipje van de ijsberg verkend, als het aankomt op de Nigeriaanse grootmeester van de Afrofunk. Maar vlak na het herbeluisteren van dat ene album, kreeg ik een berichtje dat er die avond een Fela Kuti-tribute band optrad in de Mechelse kruidtuin. Een fijn concert werd het, met een tienkoppige multiculturele band die de lange muzikale jams van Kuti alle eer aan deden. 

Oh ja, en tijdens mijn eerste week terug in België gooide ik ook al wat lijntjes uit naar enkele van de listening bars waar ik zo graag plaatjes kom draaien. Midden september heb ik al een nieuwe datum kunnen prikken, in Bar Tabac. Nu bereid ik die dj-setjes graag voor, door een soort van werklijstje te maken op Spotify. Drie keer raden welk nummer ik er als eerste heen sleepte. 

TVDW 26/07/2026 - Jonah Jones - Hit me again! (1960)

 

TVDW 1124. Onze trip naar Namibië eindigde op de 24ste juli; toen zette het vliegtuig ons terug op Europese bodem. Het was dag op dag één jaar geleden dat ik - toen nog in Vietnam op reis - het bericht kreeg dat mijn vriend Bart overleden was. In aanloop naar die droeve herdenking was ik in gedachten vaak bij hem, terwijl we door het prachtige Namibië reisden. Ik las er een boek van Murikami, eentje waarin de auteur op treffende manier en met veel liefde een aantal grootheden uit de jazz schetst, in korte cursiefjes. Typisch zo'n boek dat we aan elkaar cadeau zouden hebben gedaan.

Namibië telt amper twee platenzaken, ze bevinden zich allebei in hoofdstad Windhoek. Enkele uren voor we naar de luchthaven trokken, bezocht ik er eentje van. Naast enkele platen uit Zuid-Afrika tikte ik er ook een prima album van Jonah Jones op de kop. Jones maakte carrière met zijn gedempte trompet, een exemplaar waartegen hij al spelend een zogenaamde sordino of toonverdover hield, wat zorgt voor een erg specifieke, minder opdringerige klank. In de popmuziek is het bekendste voorbeeld van zo'n muted trumpet vermoedelijk de solo uit Janis Ian's Fly Too High. 

Na afloop van het bezoekje aan de platenwinkel, wachtend op de taxi, speelde ik alvast even het titelnummer uit het net buitgemaakte Jonah Jones-album. Terugblikkend op een memorabele reis - en denkend aan Bart.

TVDW 19/07/2026 - Proof Nana - Time Will Tell (2025)

 

TVDW 1123. Namibië heeft slechts twee natuurlijke meren, we stopten aan dat van Otjikoto, in de buurt van Tsumeb. De volkswijsheid wil dat het een meer van onpeilbare diepte is. De Duitsers kieperden er aan het eind van de Eerste Wereldoorlog heel wat oorlogsmaterieel in; een aantal kanonnen is nooit opgehaald waardoor het meer nu dienstdoet als een bij duikers populair onderwatermuseum.

Na de korte rondleiding viel mijn oog op een postertje dat aan de ingang hing, met de aanmaning om via een QR-code te stemmen voor Proof Nana. Navraag bij enkele Namibiërs leerde dat Proof Nana een lokale artiest is. Even later, eenmaal aangekomen bij onze lodge, checkten we zijn song op Spotify. Best een fijn nummertje.  

TVDW 12/07/2026 - Hallelujah Chicken Run Band - Kare Nanhasi (1974?)

 

TVDW 1122. Op vakantie vertrekken is altijd wat spannend - ook als het aankomt op het nomineren van tvdw's. Muzikale input is soms gering, dus je weet nooit of er wel een song naar boven komt drijven. Dit keer waren de kansen nog wat geringer: met Namibië als bestemming belandden we in het naar verluidt tweede dunstbevolkte land ter wereld. Een land dat we met de wagen grotendeels in stilte - het is te zeggen, zonder veel muzikale impulsen - aflegden. Een uitzondering was het Spotify-lijstje dat we een paar uren lang lieten snorren. Startpunt waren de Bhundu Boys (waarvan ik nog een plaat in de kast heb), maar al snel kwamen er ook andere aardige groepen en deuntjes uit zwart Afrika voorbij. Zoals deze Kare Nanhasi, van een band uit Zimbabwe.

TVDW 05/07/2026 - Robyn - Hang With Me (2010)

 

TVDW 1121. Een weekje waarin ik de artiesten van maar liefst vier - met deze erbij geteld, vijf - tvdw's aan het werk zag. Maandag Iron Maiden - goed voor twee nominaties, en eindelijk van de bucket list - en dinsdag Robyn - die met Fembot en Missing U ook al twee tvdws' op zak had en ook op de bucket list stond.

Iron Maiden won het op punten, wegens een foutloze setlist, een energieke show en een charismatische, vocaal nog steeds enorm indrukwekkende frontman. Robyn moest het eerder van momenten hebben en twijfelde voor mij net iets te veel tussen donkere electro en synthpop. Ik vond ook niet alle nummers even sterk, haar band liet ze (doelbewust) uit de schijnwerpers en haar vocale capaciteiten en uitstraling scoorde wat lager dan die van Dickinson. Althans, dat vond ik. In de pers lees ik overal vijfsterrenrecensies. Bon. 

De tvdw is wel een logische keuze. Ik keek het even na en was verbaasd dat het nummer nog niet tot tvdw schopte. Het is by far mijn favoriete Robyn-song en hij knalde vroeg in de set lekker strak uit de boxen.

Murders in the Rue Morgue
Wrathchild
Killers
Phantom of the Opera
Number of the Beast
Infinite Dreams
Powerslave
2 Minutes to Midnight
Rime of the Ancient Mariner
Run To The Hills
Seventh Son of A Seventh Son
The Trooper
Hallowed Be Thy Name
Iron Maiden
---
Aces High
Fear of the Dark
Wasted Years

Blow My Mind
Fembot
Talk To Me
Hang With Me
Ever Again
Dopamine
Honey
Life
Love is Free
Sexistential
Really Real
Love Kills
Be Mine!
It don't mean a thing
Sucker for love
Light up
With every heartbeat
---
Missing U
Call your girlfriend
Dancing on my own

TVDW 28/06/2026 - Bill Withers - Another Day To Run (1972)

 

TVDW 1120. Het blijft bij Bill Withers zo'n verhaal van 'het momentum': begin jaren zeventig nam hij twee albums op - amper twee -  die een héél lange schaduw wisten te werpen op de popgeschiedenis. Natuurlijk volgden nadien nog wel enkele platen (en nog één hitje, het sugarcoated Just The Two Of Us, samen met saxofonist Grover Washington Jr.), maar die eerste twee, die hebben iets magisch. Een gloedvolle, warme sound, een ondefinieerbare, spaarzame vibe en tal van schitterende songs. Er zijn zo nog wel wat artiesten met een plotse relatief korte bliksemschicht van creativiteit binnen de juiste tijdsgeest (Al Green, Fogerty binnen zijn C.C.R.-tijdsvork), maar Withers is misschien wel het beste voorbeeld.

Nu ik ook het tweede album van de man, "Still Bill" in huis heb, kon een tvdw niet uitblijven. Het leukst bij de beluistering is dan om naar de deep cuts te luisteren. Niet naar Lean on Me of Use Me of Who Is He - de drie classics op deze plaat - maar bijvoorbeeld naar de broeierige funky soul van Another Day To Run.