Sunday, July 05, 2020

TVDW 05/02020 - Maggie MacNeal - White Room (1977)


Er waren best wat namen in de running deze week. Eigenlijk stond REM lang op pole position, ik wou World Leader Pretend nomineren, een van die geweldige tracks op het - voor de rest nogal onevenwichtige - album "Green", het album waarmee ik de band destijds leerde kennen. "Green" belandde voor het eerst op de draaitafel, net als "Graffiti Soul", die plaat van Simple Minds uit hun zogenaamd 'mindere' latere periode. Ik vind het nog altijd een sterke plaat, eentje die destijds al de tvdw Moscow Underground opleverde. De vinylversie ik, samen met o.a. "You Want it Darker" van Cohen, "Stranger to Stranger" van Paul Simon en het net vernoemde "Green", kocht, heeft nog een bonusplaat waarop Simple Minds zich met veel plezier doorheen covers van The Stranglers, Siouxie & the Banshees en The Call werkt. Er waren nog kanshebbers op een tvdw, hoor. Ook "Who's Next" belandde (eindelijk) voor het eerst op de draaitafel - wat een dijk van plaat. Of wat te denken van "Naturally", vermoedelijk de beste plaat van JJ Cale. Of, om het over zwarte muziek te hebben, "Live in Los Angeles" van Maze. Iedereen, ik inclusief, heeft het steeds over Earth Wind & Fire en The Commodores, maar Maze kan zich beslist meten met die groepen en heeft een geheel eigen, erg groovy soulvolle stijl.

Maar neen, het werd dus geen grote naam, maar de eerder bescheiden Hollandse Maggie MacNeal. Iemand die in de jaren zeventig een aantal aanstekelijke pophits scoorde als deel van Mouth & MacNeal. Ik kreeg deze week een hoop 'naakte' platen toegestopt, zijnde zonder hoes. Vele konden na een wasbeurt nog wel verder. Ook Maggie's soloplaat zat er tussen, eentje die ik niet geneigd was meteen te draaien, tot ik in de kleine lettertjes zag dat er een cover van White Room op stond.

Het werd meteen, de grote talenten van hierboven ten spijt, de track die het meeste indruk maakte - en vandaar de tvdw verdiende. Indruk maken, ja, omdat hij zo manifest afwijkt van het origineel. Het nieuwe arrangement heft de beroemde hook van het origineel helemaal op en zet een funky instrumentaal stuk in de plaats - courtesy of Jan Akkerman. En Maggie zelf maakt best een straffe beurt. Opzienbarend en origineel, op zijn minst.

Labels: ,

Sunday, June 28, 2020

TVDW 28/06/2020 - The Pebbles - Mackintosh (1970)



Het leuke aan plaatjes kopen zit 'm niet zozeer, of liever niet enkel, in het hebben van deze of gene plaat. Het gaat ook om de zoektocht en om alles wat daarmee gepaard gaat, bijvoorbeeld ook de praatjes die je maakt met degene van wie je koopt of aan wie je verkoopt. Wat dat laatste betreft: ik verkoop sinds kort ook af en toe wel eens een plaatje ja, meestal via de twee besloten vinyl georiënteerde Facebookgroepen. Altijd leuk, die korte babbels aan de voordeur, als iemand een plaat komt halen die ik toch dubbel had of die ik eigenlijk toch nooit goed vond.

Afgelopen week had ik zo'n praatje dat toch wat langer bleef hangen. Ik vond op FB Marketplace iemand die "Ragged Glory" van Neil Young verkocht, aan een érg schappelijk prijsje. 'Of ze nog platen had', vroeg ik. Ja - en ik mocht meteen op zondagvoormiddag komen kijken. De vrouw in kwestie had de platen, volledig Corona proof, netjes buiten uitgestald. Ze bleken van haar man te zijn geweest, die enkele jaren voordien aan kanker was overleden. Er zat veel goed spul bij: JJ Cale, nog wat Neil Young, Cat Stevens, Luka Bloom, Loudon Wainwright III... Ze had er geen spijt van om er afstand van te doen, ik verzekerde haar dat ze in goede handen waren en dat ik er veel plezier aan zou beleven.

De grootste verrassing uit de oogst vond ik nog een verzamelaar van The Pebbles. Ik kende de groep natuurlijk vooral van Seven Horses In the Sky, die met catchy piano en geluidseffectjes voortgalopperende Belpop-klassieker. Voor het overige stond de groep bij mij vooral synoniem met Fred Becky, de frontman die ik vooral kende van kwisprogramma's uit de jaren tachtig. Meer een societyfiguur dan een rockster. Ik moet mijn mening toch herzien. Ik draaide die verzamelaar al verschillende keren, er staan prachtige rocknummers op - inventief, spannend, allerminst kneuterig. Als tvdw kies ik voor Mackintosh, destijds ook een grote hit, en eentje waarvan zowel het ritme als de drumbreak, wie weet, zelfs vaag als inspiratiebron diende voor Golden Earring en hun Radar Love.

Labels:

TVDW 21/06/2020 - Gilberto Gil - O Eterno Deus Mu Dança (1989)


Jes Jakobsen volgt mij al jaren op Instagram. Telkens ik een plaatje van de IJslandse formatie Mezzoforte draaide, was hij daar met een lovende commentaar. Hij houdt ook van wielrennen, getuige de foto's van zijn eigen Instagrampagina. Hij woont in Denemarken. Verder wist ik niets van de brave man. Tot hij me begin dit jaar doodleuk liet weten dat hij van plan was te verhuizen en dat hij zijn hele platencollectie aan mij wou schenken. Ja, dat heb je goed gelezen.

Er werden plannen gesmeed. Hij en zijn vrouw zouden mogelijk naar België komen op vakantie. Er was onze Deens-Vlaamse connectie Annick en Jens uit Kolding. Toen kwam Corona en werden de plannen opgeborgen. Maar Jens hield woord. Eerst verhuisde zijn collectie naar Kolding en vorige week maakte onze vriendin Annick de tocht naar België, met in haar koffer een grote kartonnen dozen. Zo ben ik dus sinds kort ruim 120 platen rijker. Wat albums van Deense artiesten, die ik met plezier zal ontdekken, en verder een grote verzameling jazzfunk, maar ook wat aardige pop, soul en rock. Nou! Ik zal nog vele maanden plezier hebben met er zo nu en dan eentje te draaien. Natuurlijk moest ook de tvdw uit de collectie van Jes komen. Ik koos voor de titelsong van Gilberto Gil's plaat uit 1989, Brazilian funk zoals alleen de grootmeester die brengen kan (en een nummer dat dicht aanleunt bij I Wish van Stevie Wonder).



Labels:

Tuesday, June 16, 2020

TVDW 14/06/2020 - Pointer Sisters - Someday we'll be together (1981)


De platendraaier eiste de voorbij week toch enkele van mijn Pointer Sisters platen op, naar aanleiding van het heengaan van Bonnie P. Hun eightieshits en het door Springsteen gepende Fire laten hun boeiende carrière wat onderbelicht. Wie hun vroegere werk beluistert, hoort een ander geluid. Dat van New Orleans met name, met opvallend sterke invloeden uit jazz, cabaret en ragtime. Luister bijvoorbeeld naar "That's a Plenty" uit 1974 en je zal verrast zijn. Een paar jaar later vond de groep zichzelf opnieuw uit en maakte een bocht naar AOR en pop. Onder impuls van producer Richard Perry en met de hulp van een batterij songschrijvers uit het (blanke) pop en rockwereldje en enkele goed gekozen covers (luister naar hun fijne herwerking van Steely Dan's Dirty Work of naar hun versie van de eerdere tvdw van Loggins & Messina, Angry Eyes) leverde dat heel wat grote hits op. Midden jaren tachtig maakten de zussen opnieuw een bocht, meer richting R&B, met alweer grote hits als Neutron Dance (geschreven door zotte doos Allee Willis, die ook EWF's September neerpende) en natuurlijk Automatic.

De vorige week overleden Bonnie was trouwens meer dan een (goede) zangeres, ze schreef ook mee aan enkele van de nummers. Waaronder het geweldig funky, vilaine How Long (betcha' got a chick on the side), dat wel van LaBelle had kunnen zijn. Maar voor de tvdw grijp ik terug naar een deep cut van hun "Black & White" album, een midtempo bitterzoet nummer geschreven door Russ Ballard.

Labels:

Wednesday, June 10, 2020

TVDW 07/06/2020 - The Robins - Smokey Joe's Cafe (1955)


Er is een passage in Paul Simon's Rene & Georgette Magritte With Their Dog After The War waarin hij de doowop-groepjes van de jaren vijftig bezingt. Hij noemt The Moonglows, The Penguins, The Orioles en the 5 Satins. Het is een magisch momentje op "Hearts & Bones".

Afgelopen week probeerde ik wat orde te scheppen in mijn honderden singletjes. Ik gooide er lukraak enkele op, terwijl ik aan het sorteren was. Zo kwam ik ook een singletje tegen van The Moonglows. Nog leuker vond ik de flipzijde, van collega-doowoppers The Robins. Het nummertje Smokey Joe's Cafe is geschreven door het legendarische tweetal Leiber & Stoller. En dat hoor je ook. Zo mooi.

Labels: ,

Sunday, May 31, 2020

TVDW 31/05/2020 - Jorge Santana - Seychells (1978)


Met al dat vinyl jagen is het zoals Rick De Leeuw het al bezong: de jacht is mooier dan de vangst. Of, correctie, zelfs als de vangst mooi is, het plezier zit nog meer in de jacht zelf. Het uitkijken naar, het aanzetten, de verplaatsing, de anticipatie. En ja, als je dan ter plaatse ook nog wat scoren kan, des te beter.

Vrijdag had funky neef Frank het prima idee om er samen met mij op uit te trekken, naar de heropenende vinylzaakjes. Cratedigging @ Corona Times! Zo belandden we in Antwerpen, waar ik onder meer deze Jorge Santana vond. Zijn plaat uit 1978 is intussen haast bekender omwille van de sensuele hoes, maar de muziek zelf blijkt ook prima: disco met Latijns-Amerikaanse jazzfunk grooves. Enige minpuntje zijn de nogal melige teksten die Carlos' broer uit zijn pen tovert, maar op deze zonnige dagen kan dat de pret niet drukken. Vergelijk het met Eddy Grant: zijn lyrics zijn ook vaak tenenkrullend simpel en kinderachtig, maar zijn songs blijven plezierig. Om even af te wijken: Grant heeft zelfs een song die I Love to Truck heet, met een onvoorstelbare onnozele tekst. Maar wél een lekker deuntje.

Om voor this week's tvdw toch met een brede bocht rond de teksten te rijden, kies ik voor de (enige) instrumental van Jorge, het lekker weghappende Seychells.

Labels: ,

Wednesday, May 27, 2020

TVDW 23/05/2020 - John Foxx - He's a liquid (1980)


Sommige artiesten en platen zijn meer fascinerend en intrigerend, dan wel echt goed. John Foxx en diens debuut "Metamatic" valt onder die categorie. Toegegeven, Foxx is een beetje de Gary Numan van de Aldi, maar de manier waarop hij in het prille begin van de jaren tachtig omging met synthesizers, verdient toch de nodige aandacht. Underpass, dat enige halve hitje dat de man ooit had, staat op dat debuut, naast een aantal nummers die dezelfde aliniërende, koele sfeer uitstralen die we ook terugvinden op bijvoorbeeld "Replicas" of "Telekon".

Foxx richtte in het midden van de jaren zeventig Ultravox op. In het jaar dat Foxx met "Metamatic" debuteerde, scoorde zijn voormalige groep hun grootste hit, Vienna. Trouwens, de omschrijving "Gary Numan van de Aldi" klonk wat te respectloos. Numan zelf sprak in louter lovende woorden over Foxx, hij bestempelde hem als de peetvader van de electropop en gaf toe erg beïnvloed te zijn door "Systems of Romance", de derde en laatste plaat van Ultravox met Foxx aan het roer.

Labels: ,

Monday, May 18, 2020

TVDW 16/05/2020 - Three Dog Night - Liar (1970)


Singletjes kopen, ik doe het eigenlijk nauwelijks nog. Als ik dààr ook nog moet beginnen. Maar ik maakte een uitzondering afgelopen week voor She's Got Claws van Gary Numan, die geweldige song van hem met Roger Taylor op drums en Mick Karn op fretless bass. Gevonden op FB Marketplace voor ocharme één euro. Daarmee stond de tdvw vast, toch?

Met Gary speelde ik natuurlijk op safe. Uit 1981, sowieso het meest genomineerde jaartal uit de tvdw-reeks, en uit de afdeling synthpop. Dus dan toch liever naar die verzamelaar van Three Dog Night die ik, ietwat op goed geluk, meegraaide in cyberspace voor een euro. Three Dog Night is zo'n typische seventiesgroep die blanke rock vermengd wat meer groovy, soulvol spul. Ze zouden zo op een mixtape kunnen met pakweg Little Feat, Steve Miller Band, The Band, Doobie Brothers, Traffic en The Guess Who. Op die verzamelaar stonden vele knappe songs, waaronder ook de wat spooky tvdw. Een song, geschreven door Russ Ballard, de man die onder meer ook So You Win Again voor Hot Chocolate, Since You Been Gone voor Rainbow en I know there's something goin' on voor Frida schreef.

Labels: , ,