Tuesday, March 21, 2017

TVDW 19/03/2017 - Matthew Sweet - Back to you (1997)


Eentje waar ik vorige week toch niet onderuit kan. Haalde drie van Matthew Sweets cd's nog eens boven én graaide "Blue Sky On Mars" weg uit de afprijsbakken in de Fnac - in een mooie gatefold vinylversie. Sweet verstond de kracht om de echte popmelodieën uit de sixties en begin jaren zeventig (Beatles, Byrds, Big Star weet u wel) te vertalen naar nineties gitaren en powerpop. Dit is tvdw nummer 2,5 voor Sweet. Die halve komt uit zijn samenwerking met Bangles-zangeres Susanna Hoffs, met wie hij enkele leuke coverplaatjes maakte.

Labels:

Monday, March 13, 2017

TVDW 12/03/2017 - Oscar Peterson - Gay's Blues (1973)


It's a family affair. Zoon stapt in de wagen op zaterdagmiddag en zegt dat hij tijdens zijn net afgelopen drie uur durende cursus grafische vormgeving de hele tijd naar old school hiphop heeft geluisterd. Cypress Hill, Ol' Dirty Bastard, Mystikal. Even later, die dag: jongste dochter speelt me haar laatste harppartituur voor. Women of Ireland. Ik herken de melodie en denk: wacht eens even? En even later gooi ik Bob James op en diens album "Three", waarop hij samen met onder meer Hubert Laws en Grover Washington zo'n prachtige versie brengt van dat nummer. Opvoeden, een constante opgave!

Nog een muzikaal bruggetje binnen de familie. Eentje naar neef Frank dan, met wie ik niet enkel een liefde voor funk en disco deel. Ook een streepje jazz kan er van tijd tot tijd in. Van Oscar Peterson zijn we beide fan. De man belandde afgelopen zondag nog eens op de draaitafel, met zijn dubbele verzamelaar The History Of An Artist. Ontbijtkoeken en Peterson, altijd een goede combinatie.

Labels: , , , ,

Monday, March 06, 2017

TVDW 05/03/2017 - Ryan Adams - Prisoner (2017)


Ja, ik weet het. Dus toch maar Ryan Adams. Origineel ben ik er niet mee, want "Prisoner" is de laatste weken alomtegenwoordig en Ryan heeft al wel wat tvdw's achter zijn naam staan. Ik had ook een tvdw kunnen plukken uit de recente vinylvondsten die afgelopen week op de draaitafel belandden. De eerste plaat van The Emotions die een productie meekreeg van EW&F's Maurice White bijvoorbeeld - héérlijk. Of nog maar eens een lekkere Bob James plaat ("BJ4") die ik enkele dagen geleden kocht. Of "Stage", de dubbele live van Bowie, die ik zelfs op geel vinyl vond. Of "Trans", die rare maar wat mij betreft erg leuke Neil Young-plaat, waarop hij duchtig experimenteert met synths en vocoders.

Maar "Prisoner" is de meest logische keuze, want die plaat eist al drie weken lang de aandacht op, in mijn iPhone. Of hij zo sterk is als "1989" - geen plaat die ik de laatste twee jaar meer draaide - weet ik nog niet. Maar hij is sterk, ja. Het best vind ik nog het titelnummer, waarin Adams die weemoed weet te leggen waarin hij zo goed is. Toch een opmerking: de tweestrijd Ryan versus Bryan mag intussen begraven worden. Luister naar dat power chord, dat orgel en dat no-nonsense meebrulbaar refrein van de single Do You Still Love Me. Zo gék veel verwijderd van de pre-"Reckless" Bryan Adams is dat niet, toch? Het nummer klinkt zelfs behoorlijk eighties - en Ryan is de eerste om dat toe te geven. Op Instagram bejubelde hij een paar weken voor de release van "Prisoner" nog hoezeer zijn nieuwe effectpedalen voor die typische eighties-sound waar hij blijkbaar naar op zoek was, zorgden.

Labels: , , , , ,

Monday, February 27, 2017

TVDW 26/02/2017 - Luke Winslow-King - I'm on my way (2016)


Die grote concerten, allemaal goed en wel - maar veel spontaans valt er niet te rapen. De setlist staat vast, met een beetje geluk is er hier een daar een bindzin nog origineel. Oké, Springsteen is een uitzondering - dé uitzondering - maar je begrijpt me wel. Dan was het concert van Luke Winslow-King een goede week geleden toch andere koek. In een achterafzaaltje van een café in Lier - seat capacity 100 - gaf de man het beste van zichzelf, gesteund door een geweldige begeleidingsband. Ik leerde Luke een paar jaar geleden kennen op Duvelblues. Intussen is hij, getuige 's mans recentste plaat "I'm Glad Trouble Don't Last Always" gegroeid als songschrijver. De plaat klinkt rijker en neemt heel wat zijstraatjes, weg van de pure blues en folk. Luister naar de mooie, laidback tvdw, die het beste van JJ Cale, Josh Rouse en een soft spoken soul singer naar keuze (Al Green?) combineert.

Labels:

Thursday, February 23, 2017

TVDW 19/02/2017 - Young Gun Silver Fox - Better (2016)


Er bestaat een overkoepelende term voor. Yacht rock. In feite haast een scheldwoord bij de Goede Smaak Politie, want het betreft de rimpelloze gladde mix van west coast pop en blanke, caloriearme soul. Think Christopher Cross, om maar het meest extreme geval te nemen. Nu, de ooit verfoeide yacht rock is aan een opleving bezig. Met dank aan Phoenix of The Feeling, maar vooral met dank aan Daft Punk, dat op "Random Access Memories" (uit 2013 alweer) bij momenten onbeschaamd de kaart van de yacht rock trok (met name in Fragments of Time).

Young Gun Silver Fox bracht vorig jaar een plaat uit die grotendeels uit onder de radar bleef, maar die op een heerlijke manier resoluut kiest voor het genre dat in de jaren zeventig zo populair was. Het album roept herinneringen op aan Hall & Oates, Steely Dan, Boz Scaggs en Doobie Brothers. Het zijn soms zelfs erg expliciete muzikale verwijzingen, die wonderwel werken. En die aanslaan, zelfs bij het hippe volkje. Muzieksite Popmatters - samen met Pitchfork toch een van dé referenties - plaatste Young Gun Silver Fox helemaal bovenaan haar eindejaarslijstje.

Labels: , , , ,

Monday, February 13, 2017

TVDW 12/02/2017 - Moon Martin - Aces with you (1982)


Ik heb intussen, sinds mijn Grote Vinyl Inhaalbeweging, vier van zijn platen, enkel het debuut uit 1978 zoek ik nog. Moon Martin is een beetje het bebrilde, tien jaar jongere nerdy broertje van JJ Cale. Beide verstaan de kunst om schijnbaar simpele, maar mooie popliedjes te schrijven. Achteloos, laconiek, understated. Veel succes boekte Martin niet, maar binnen de industrie wisten enkele schrandere kerels wel dat de pipo aardig schrijven kon. Robert Palmer bracht zijn Bad Case of Loving You richting hitparade, en ook Mink Deville maakte een bekende(re) versie van Martins Cadillac Walk. De tvdw is zo'n typische Moon Martin, eentje die je als het ware terug in de tijd katapulteert, naar de tijd van pakweg de Everly Brothers of Buddy Holly en de manier waarop die toen eenvoudige maar mooie deuntjes maakten.

Labels: , ,

Monday, February 06, 2017

TVDW 05/02/2017 - Omar - Vicky's Tune (feat. Robert Glasper and Ty) (2017)


Hij ligt hier mooi voor me. JBL Synchros staat erop. Het is mijn nieuwe hoofdtelefoon en het mooie eraan is dat hij volkomen draadloos, via Bluetooth, werkt. Een mijlpaal(tje) in mijn muziekbeleving, toch - te vergelijken met de intrede van de Sonos in ons huis, of de heropstart van de Rega Planar 2 een viertal jaar geleden. De JBL staat me bijvoorbeeld toe om, als ik naar de fitness trek, niet langer het MNM geboenk te moeten aanhoren. Idem met treinreisjes en het wandelen van en naar het werk: er zijn terug Muziek Beluister Momenten. Ik weet het, die waren er vroeger ook wel, maar ik had het wel wat gehad met die oortjes. De nieuwe, veel betere luisterervaring die de JBL me biedt (ik weet het, ik klink als een reclamespot) heeft me terug zin doen krijgen om de talrijke digitale files die op mijn iTunes staan, eindelijk nog eens te beluisteren op de iPhone.

De vermaledijde lezer die hier achteloos op deze pagina belandt, zal denken: wat heb IK hier nu aan? En gelijk heeft hij/zij. Waar hij/zij misschien wel iets aan heeft, is aan de tvdw. Afkomstig van één van die recente albums die al een tijd stonden te wachten op een eerste luisterbeurt. Het zijn er intussen al vier geworden - luisterbeurten, bedoel ik. Die nieuwe van Omar, "Love in beats" is immers een prachtig werkstukje. Van bij het prille begin (en meteen zijn grootste hit) There's Nothing Like This, is Omar steeds een van de meer verfijnde snoepjes geweest in de soul shop. Neo Soul werd het destijds genoemd. Doet er niet toe: Omar Lye-Fook kent duidelijk zijn klassiekers en injecteert vele van zijn songs - ook op deze nieuwe plaat - met een scheut typische Britse gesofistikeerde klasse. Luister naar de openingstrack van de plaat (en tvdw), waarin Omar op een haast Gregory Porter'esque manier soul en jazz mixt. De pianoriedels zijn afkomstig van Blue Note-artiest Robert Glasper. Trouwens, ook zo te spreken over dat heerlijke ritme in de tvdw? Op Youtube staat een filmpje waarop je Omar de drumtrack ziet inspelen - aardig om te zien!

Labels: , ,