Tuesday, August 20, 2019

TVDW 18/08/2019 - Stevie Wonder - Don't you worry 'bout a thing (1973)


Dat de tvdw deze week uit het festivalcircuit zou komen, stond in de sterren geschreven. Neen, dan heb ik het niet over Woodstock (dit weekend 50 jaar oud), want met dat festival heb ik eigenlijk niet veel. Wel over Pukkelpop, het festival dat ik voor het eerst bezocht in 1988 (!! - amper de vierde editie!!) maar dat ik intussen al vele jaren links liet liggen, in hoofdzaak wegens niemand om mee op te trekken.

(Dat laatste klinkt zieliger dan het is hoor).

Dat ik dit jaar wel kon gaan, met een van mijn beste vrienden dan nog, had ik te danken aan mijn petekind, die ik zeven jaar terug binnenloodste bij PKP en die intussen een stevige steunpilaar in de organisatie is. We kozen voor de zondag, dus stond het fenomeen Billie Eilish meteen in pole position voor een tvdw. Omdat haar debuut zo'n boeiende plaat is, dankzij de duistere, erg afwijkende bedroom productie van Billie's grote broer. En omdat haar songs de laatste maanden sowieso niet weg te branden zijn ten huize Koop. Op PKP waaide de subtiele productie van het album natuurlijk weg, maar in de plaats was het wel gefascineerd kijken naar Billie zelf, die met jeugdige branie en een charmante wie-doet-mij-wat houding de wei inpakte. Knap hoe ze overeind bleef, ondanks die opvallend rustige set met veel downtempo, soms wat torch songs-achtige nummers. Geen blijk trouwens van de arrogante, vervelende uitstraling die Eilish graag etaleert op affiches en in clips - gelukkig maar.

Billie mocht dan al de meest besproken act van de zondag (en van de hele festivalzomer, for that matter) zijn, ze was niet de enige PKP-artiest die aanspraak maakte op een tvdw. Ook Anderson Paak overtuigde met zijn zonnige, soulvolle, funky set - al had hij net iets strakker uit de hoek mogen komen. Retestrak was dan weer de set van Kelis, every inch a woman die een erg langgerekte, overweldigende medley op een uitgekookte manier jongleerde met R&B, Europese EDM, house en old school electro. Net als toen ik haar de eerste keer zag op PKP, editie 2000 was dat, bracht ze ook nu een flard Smells Like Teen Spirit, maar net zozeer Donna Summer's I Feel Love, om af te sluiten met een powerhouse versie van A Capella.

Nog tvdw-waardig materiaal? In de Boiler Room had ik het, toegegeven tot mijn verbazing, prima naar mijn zin. Omwille van de verbluffende laser show, die synchroon met de beats een geweldige sfeer opleverde, met name bij de wat zweverige, spacy set van (de mij voor het overige onbekende) Belg Maxim Lany. Hoezeer ik aangenaam verrast was in die Boiler Room, zo teleurgesteld was ik in de Marquee bij de twintig minuten van The National die ik er meepikte. Ik moet de enige zijn, getuige alle laaiende reacties overal, maar ik stoorde me aan het wat belegen kijkstuk en de soms weinig toonvaste stem. Het leek me ook plots allemaal vreselijk oubollig, in vergelijking met zowat al het andere op het festival.

Bon, uitvoerige uitleg, maar waar blijft de link met Stevie Wonder - want die speelde natuurlijk niet op PKP?!? Wel, simpel: Don't you worry 'bout a thing, die geweldige song uit het al even geweldige "Innervisions", zat in de set van Susobrino, een DJ die in de vroege namiddag in de Booth speelde, het kleinste van de acht podia van PKP. Het was zo'n onverwacht kippenvelmoment waarop alles in de plooi viel: drankje in de hand, (water)zonnetje dat uitkomt, die song die op het juiste moment in de mix dropt en mooi volk rond je dat meezingt. Heerlijk.

Labels: , ,

Tuesday, August 13, 2019

TVDW 11/08/2019 - Lloyd Cole - The Loudness Wars (2019)


Toen Lloyd Cole debuteerde, werd hij gehuisvest in het kraakpand waar ook de gitaargedreven moody gloomy lotsgenoten van The Smiths, Echo & The Bunnymen en Aztec Camera gehuisvest waren. In het aanpalende huis had je de wat lichtvoetigere synth beweging met Yazoo, Human League en Thompson Twins. Ik moest aan beide denken, bij het beluisteren van Cole's elfde album, "Guesswork"; hij maakt immers een brug tussen beide werelden. Voor het eerst kiest Cole inderdaad resoluut voor synths. Ja, er spelen toevallig nog twee van zijn voormalige Commotions mee en af en toe wordt iets bijgekleurd met gitaar, maar hoofdzakelijk worden de songs gestuurd door synths en drum machines. Toch blijft het onmiskenbaar Cole: zijn indringende donkere stem is intact, net als zijn capaciteiten om een slimme tekst (op dit album vaak over de eindigheid van het leven) en een goede melodie te schrijven. Het resultaat klinkt als Pet Shop Boys (in hun meest introspectieve songs) of een iets minder extreme versie van John Grant. Erg geslaagd.

Labels:

Monday, August 05, 2019

TVDW 04/08/2019 - Passion - Let's do It in the 80's Great Hits (1980)


De song die de eerste helft van de jaren tachtig het best illustreert? Eentje die grote kans maakt om in de shortlist te belanden, is niet meteen de meest geloofwaardige: 'Stars on 45'. Nu ja, het was niet één song, maar een medley van tientallen songfragmentjes, met een discobeat eronder. Het werd een van de grootste hits van 1981 - en het ontketende een stortvloed aan soortgelijke medleys (tot en met Hooked on Classics).

Ik dacht altijd dat 'Stars on 45' een vehikel was van enkele slimme Nederlanders, die in de studio doken met enkele zangers die goed de stemmen van Paul, George en John konden imiteren. Typisch zo'n uitgekookt, verduiveld catchy Hollands hitproduct. Dat is het ook, maar de volledige waarheid is nog een pak straffer.

De bron die ze gebruikten, was een bootleg die een paar maanden eerder op de markt kwam (onder de naam "Passion", "Passion Alto" of "Bits & Pieces III") en die louter bedoeld was voor DJ's. Logisch dat hij een bootleg bleef, want de gebruikte, aan elkaar geplakte songfragmenten waren de originele versies, die niet gecleard waren en dus de facto illegaal geperst werden. De Hollanders achter Stars on 45 bedachten de plaat niet, maar kopieerden hem, haast één op één. Ze zochten Nederlandse zangers die zo goed en zo kwaad als het kon de stemmen van Paul, George en John imiteerden, speelden de songs opnieuw in en plakten er een intro en outro aan ("The stars on 45, keep on burning in your mind", weet je wel).

De originele mix was het werk van Michel Gendreau, een DJ uit Montreal die de nummers ambachtelijk aan elkaar plakte (en de man die je ook op de foto ziet). Dat de DJ uit het (Franstalige) gedeelte van Canada kwam, verklaart meteen de wat kromme titel die hij aan zijn mix gaf: Let's do it in the 80's great hits. Het fascinerende verhaal achter de mix hoorde ik afgelopen week in "Without the Beatles", de meest recente episode van de onovertroffen podcast Hit Parade (terug te vinden op Spotify - een echte aanrader). De volledige originele mix, 14 minuten lang, valt natuurlijk niet terug te vinden op Spotify, maar is wel te downloaden in de comments.

Labels: ,

Sunday, July 28, 2019

TVDW 28/07/2019 - Arthur Lyman - (1958)


Het wordt exotica genoemd, of lounge, of easy listening, space age music, pacific, of - ook een mooie - faux Polynesian music. Arthur Lyman was er samen met Martin Denny de grondlegger van. Laatstgenoemde bracht in 1957 het album "Exotica" uit, Lyman volgde een jaar later met "Taboo". Het is percussiegedreven instrumentale muziek met zowel plaats voor Oosterse als voor Latijns-Amerikaanse ritmes en met vooraan in de mix tal van bongo's, marimba en xylofoon, doorspekt met wat oerwoudgeluiden for good measure. Redelijk onweerstaanbaar, met prachtige stereo effecten en een onmiskenbare cool - én opgenomen in Honolulu.

Het was muziek die mijn vader ook wel wist te pruimen. Afgelopen donderdag - de warmste dag ooit in België - was het zes jaar geleden dat hij stierf. We wandelden met z'n allen naar het stukje natuurgebied waar we destijds zijn asse uitstrooiden. Nadien stopte ik met mijn moeder in een kringloopwinkel, op weg naar huis, en vond er een exemplaar van Lyman's meesterwerk. One for you, dad.

Labels: ,

Sunday, July 21, 2019

TVDW 21/07/2019 - Cycle V - Blood from a Stone (1984)


Een weekje Frankrijk, nou, daar wordt een mens niet vrolijk van. Toch niet op muziekgebied. De radio-uitzendingen lijken wel een opbod in middelmatigheid en slechte smaak. Gelukkig was er nog dat platenzaakje in Rouen, waar ik drie plaatjes kon op de kop tikken. Eentje ervan was die eenmalige samenwerking tussen Giorgio Moroder en Philip Oakey van Human League. Na thuiskomst en een eerste luisterbeurt viel hij me danig tegen, moet ik toegeven. Ja, Together in Electric Dreams staat erop, maar voor de rest hoor je tenenkrullende lyrics (juist, die waren er op Together... ook al) zij aan zij met kitscherige keyboardpartijen. Om maar te zeggen dat Moroder ondanks zijn mythische status ook best wat stinkers in de lade heeft.

Gek hoe soms de tijd me duidelijk maakt dat Moroder toch klaar is voor een tvdw. Vorige week was er al die door Moroder beïnvloedde song van Blondie, en net voor het weekje Frankrijk kocht ik de soundtrack van Metropolis, de Fritz Lang-film die in gerestaureerde vorm in de jaren tachtig een soundtrack van Moroder kreeg. Met Freddie Mercury bracht hij Love Kills, de enige song uit die soundtrack die wat weerklank kreeg. Er staan nog wel wat aardige songs op de plaat, Here's My Heart, een epische electroballad van Pat Benatar voorop. Ook Jon Anderson leent zijn vocals aan een Moroder-song, net als tweederangszangers als Adam Ant (ja, hij!) en Billy Squier.

Een echt verborgen juweeltje vond ik Blood From A Stone van het mij onbekende Cycle V. Het blijkt geen echte groep te zijn, eerder een zoveelste vehikel van de Italiaan zelf, met guest vocals van een zekere Frank DiMino, frontman van de Amerikaanse hair metal band Angel. Moroder haalde de Cycle V-dekmantel nog een tweede keer boven, op een van die andere eighties-soundtracks van hem, Flashdance, al is die welbepaalde song een draak vergeleken met deze sfeervolle electro-synthpop tvdw.

Labels: , ,

TVDW 14/07/2019 - Blondie - Heart of Glass (12" version) (1978)


Neen, het moeten niet altijd obscure songs zijn die het tot tvdw schoppen, toch? Afgelopen week scoorde ik de 12 inch van Heart of Glass in een kringloopwinkel. Het deed me nog eens beseffen wat een geweldige song dit wel is - vermoedelijk samen met Atomic en Rapture mijn favoriete Blondie-song. Google leert me trouwens dat dit, tegengesteld aan wat ik dacht, geen Giorgio Moroder-productie is. Moroder kwam pas twee jaar later bij Blondie, tijdens Call Me, al gaf Blondie wel toe met Heart Of Glass een doelbewuste poging te hebben gedaan om een euro-disco song à la Moroder en Kraftwerk te hebben willen maken. Vandaar de onderliggende discobeat en de drumcomputer die de song opstart (dezelfde die je ook hoort bij bv. Enola Gay, In the Air Tonight en Tears for Fears' Mad World). Net omwille van die disco ondertoon weigerde Clem Burke aanvankelijk om de track live te brengen. Raar, want zelfs ondanks de drumcomputer blijft 's mans drumwerk op dit nummer eenvoudigweg fantastisch.

Labels:

Thursday, July 11, 2019

TVDW 07/07/2019 - Hoyt Axton - Sweet Misery (1973)


Ik kocht afgelopen weekend "Queen - Greatest Hits". Op vinyl. Niet voor mezelf, ik heb de originele persing natuurlijk in de kast staan. Voor mijn jongste dochter (nu ja, jongste - ze heeft liever dat ik haar als grootste omschrijf). Ze ging de plaat cadeau doen aan een vriendinnetje. Knappe re-issue, op dubbele vinyl, met nog wat opgeleukte binnenhoesjes. Maar denk er even over na: ze koopt als veertienjarige een plaat van een groep die haar laatste hoogtepunt twintig jaar voor haar geboorte beleefde. Dat is alsof ik als veertienjarige voor een vriend een plaat zou kopen van (even denken... 1967 - 20 = 1947) Bing Crosby, Al Jolson of Glenn Miller. Heeft hoegenaamd niets te maken met this week's tvdw, maar ik wou het toch even meegeven als Food for thought...

Af en toe krijg ik een stapeltje 'naakte platen', vinyl waarvan de hoes ontbreekt (don't ask) maar die soms nog best speelbaar is. Het is een bont allegaartje, met soms een artiest die ik van haar noch pluim ken. Wat er dan volgt, daar kan ik erg van genieten. Het bekijken van het label, het gokken naar de muziekstijl die achter de naam schuil gaat, het voor het eerst opleggen van het schijfje. Gebeurt niet zo vaak, eigenlijk, vermits je bij heel veel artiesten toch ergens vaagweg een idee krijgt - afgaande op voorkennis, het platenlabel, de songtitels, de producer etc.

Dat was niet zo bij Hoyt Axton. Alleen al die naam. Proef 'm even. Hoyt. Axton. Wat voor muziek maakt die man? De naakte plaat die voor me lag, kwam uit 1973. Fair enough. Op het bruine A&M-label van Herb Alpert. Ik dacht vandaar eerst in termen van light cocktail jazzy instrumental stuff. Tot ik de plaat, die "Less Than The Song" heette, opzette. Axton bleek een heerlijke, soms van de pot gerukte verzameling songs te hebben geschreven. Referenties? Ik moest aan Johnny Cash denken, maar ook aan Randy Newman, Neil Diamond, JJ Cale en Zappa. De tvdw is de openingstrack van de plaat en een song die Lynch of Tarantino nog kunnen oppikken bij een van hun volgende soundtracks. Het is geen representatieve song, want die zijn er eigenlijk niet.

Google leerde me daarna nog veel meer over Hoyt Axton. Dat hij ook part-time acteur was (in Gremlins bijvoorbeeld). Dat hij op "Less Than The Song" steun kreeg van Linda Ronstadt. Dat hij een van de weinige (de enige?) artiest was die net als zijn moeder een nummer één hit scoorde in Amerika. De moeder van Hoyt schreef namelijk mee aan Heartbreak Hotel van Elvis Presley, terwijl Axton zelf (wat een coole achternaam, toch) Joy To the World schreef, dat in de versie van Three Dog Night ook de hoogste positie in Amerika bereikte.

Maar die trivia doen er eigenlijk niet toe. Ga naar Spotify. Selecteer Hoyt Axton en dan "The A&M Years" en val van de ene verbazing in de andere.

Labels: ,

Thursday, July 04, 2019

TVDW 31/06/2019 - Michael Franks - Chain Reaction (1977)


Je hebt zoetgevooisde stemmen. Paul Simon heeft er een. James Taylor ook. En dan heb je Michael Franks. De professor of cool. Niemand zingt op die schijnbaar moeiteloze, vrouwelijke, fluwelen manier als Franks. En hij heeft plaat na plaat een soort van jazzy softrock universum gevonden dat er wonderwel bij past. De tvdw komt uit zijn derde plaat, "Sleeping Gypsy". Enkele van de Crusaders spelen er op mee, en de productie is in handen van nog zo'n meester in subtiliteit en stijl: Tommy LiPuma.

Labels: