TVDW 27/12/2009 - Sky - Dance of the little Fairies (1980)

Eindejaarslijstje? Op basis van 'meest beluisterd', dan. De top vijf is onderling inwisselbaar, afhankelijk van het humeur.

* Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
* Monsters of Folk - Monsters of Folk
* Tragically Hip - We are the same
* David Gray - Draw the line
* Athlete - Black Swan

maken de top 10 compleet:

* Elvis Perkins in Dearland - Elvis Perkins in Dearland
* The Glimmers present: Disko Drunkards
* The Airborne Toxic Event - The Airborne Toxic Event
* Brendan Benson - My old familiar friend
* Foreign Born - Person to Person

en verder sterk werk van Wave Machines, La Roux, Chickenfoot, Phenomenal Handclap Band, Chuck Prophet, Jeb Loy Nichols, Echo & the Bunnymen, JC Brooks & the Uptown Sound, Patrick Wolf, Fat Freddy's Drop.

Te laat ontdekt: Band of Horses - Cease to Begin (2007), Peter Buffett - Imaginary Kingdom (2008), Michael Franks (hele oeuvre).

Heerlijke re-issues: Thomas Dolby Golden Age of Wireless & The Flat Earth.
Leukste comeback: Simple Minds - Graffiti Soul.
Grootste teleurstelling van Grote Naam: Bruce Springsteen - Working on a dream.
Doodjammer: Willy DeVille, John Martyn, Michael Jackson, Yasmine, Vic Chesnutt, Eric Woolfson.

Leukste aankoop in laatste week van het jaar: Sky 2, voor amper 1.5 euro, in een kringloopwinkel. Wat een geweldige vondst. Vandaar: logische tvdw. Voor achtergrond rond de groep, zie ook hun eerste tvdw, van drie jaar terug:

http://koop05.blogspot.com/2006/01/tvdw-1512006-sky-dance-of-big-fairies.html

http://www.sendspace.com/file/w9aj35

TVDW 20/12/2009 - Lindstrom & Christabelle - Baby can't stop (2009)

Best plezierig, zo'n met neerdwarrelende sneeuw omgeven zondag, met iets van Miles Davis, Cassandra Wilson en Roland in de cd-lader. En nadien naar buiten, voor een frisse wandeling met vrouw en kinderen. Niets echter om een tvdw weg te kapen. Die stond immers al eerder in de week vast, na het horen van "Baby Can't Stop", de single die het full album "Real life is no cool" (uit op 19/1) voorafgaat. Met zijn spacy synthdisco kan Lindstrom - Moroder for now people, maar dan uit Noorwegen - bij ondergetekende weinig verkeerd doen. Zijn vorige plaat "Where You go I go too" haalde zelfs mijn eindejaarslijstje van 2008 (dat van 2009 zit bij de volgende tvdw). Nu kiest hij voor een samenwerking met Christabelle, en het resultaat klinkt alsof het zo uit pakweg 1983 is geplukt. Gefundeness Fressen voor iemand die destijds op woensdagavond aan de radio gekluisterd zat om Funkytown te horen.

http://www.sendspace.com/file/9zvnvz

TVDW 13/12/2009 - JC Brooks & the Uptown Sound - Baltimore is the new Brooklyn (2009)

Tvdw in estafette. Drie artiesten losten elkaar deze week af in de strijd voor een nominatie. Eerst was er Chick Corea en diens 12 minuten durende lap jazzfunk 'Return to Forever'. Dan kwam General Elektriks in beeld, een Fransman die naar de Amerikaanse West-Coast uitweek en met het album Good City for Dreamers een erg aangename kruising brengt van Beck, Sly & the Family Stone en Jamiroquai. Fijn plaatje. Maar aan het eind van de week snelde JC Brooks & the Uptown Sound iedereen voorbij. Hun debuut "Beat of our own drum" - op het fantastische platenlabel Vampisoul - is een bijzonder geslaagde hybride van withete sixties soul en raunchy garagerock.

http://www.sendspace.com/file/6gjuta

Als bonus nog een tweede track? Oké dan: deze lekkere lap rauwe soul, met de intrigerende titel '75 years of art sex'. Pak aan!

http://www.sendspace.com/file/5dv4wu

TVDW 06/12/2009 - The Alan Parsons Project - Silence and I (1981)

Moest de tvdw synoniem zijn met 'de meest beluisterde song van de afgelopen week', dan zou hierboven de Junior Eurosong inzending Laura prijken, met haar jodelende "Zo Verliefd". Cd-single lag dit weekend voor de haard en werd dus in heavy rotation gedraaid voor de jongste dochter. Dank u, Sinterklaasje.

Laura even feestelijk negerend, bleef de tvdw-keuze lange tijd onbeslist. Volgend op het concert van een week terug, ben ik een volledige week in de cataloog van The Tragically Hip gedoken. Enerzijds om al te lang genegeerde cd's te herontdekken, anderzijds om mijn huiswerk te doen voor een door Orf Man bestelde compilatie. Voor de ingewijden even een kort rondje met generaliserende kwoteringen?

World Container 9,5/10
Fully Completely 9,5/10
We Are the Same 9/10
Road Apples 9/10
Phantom Power 7,5/10
Day For Night 7/10
In Violet Light 6,5/10
Music At Work 6/10
Trouble at the Henhouse 6/10
"Up to here", het officiële debuut dat me in 1990 naar de Vooruit deed reppen om er het allereerste Hip-concert op Europese bodem te zien, heb ik gek genoeg niet in huis. En de live-cd "Live Between Us" laat ik even buiten beschouwing.

Levert het tot de rand gevulde bad dan geen tvdw op? Het had gekund. De overexposure aan Hip-tracks bracht alleszins een rare oorworm voort. "Fifty Mission Cap", nochtans verre van een van mijn favorieten, bleef maar in mijn hoofd malen. En dat terwijl ijshockeysongs (net als baseballsongs trouwens) me nochtans zelden kunnen begeesteren. Bill Barilko moest het weten.

Dan toch maar het overlijden van Eric Woolfson als kapstok gebruiken voor de tvdw. Niet dat ik zo'n buitensporig grote fan was van A.P.P. maar die paar Greatest Hits die ik thuis heb, kan ik wel smaken. Woolfson is geen household name, maar hij was wel de belangrijkste songschrijver binnen de Alan Parsons Project en zong ook een aantal nummers, waaronder Eye in the Sky en de tvdw.

http://www.sendspace.com/file/kx30v0

TVDW 29/11/2009 - Thomas Dybdahl - Something Real (2006)

Bestaat zoiets als muziekmoeheid? Dan had ik er vorige week last van. Nauwelijks ipod bovengehaald, weinig cd's opgedolven. Moet de weerslag zijn van de Detroit Breakdown voorbereidingen. Maakt ook dat dhr. Dybdahl uit Noorwegen hier op een diefje een tvdw weet te scoren. Zijn Best Of was de enige plaat die ik, tot twee keer toe, beluisterde afgelopen week. Niet dat de man zijn tvdw zou gestolen hebben. Zijn muziek, een subtiele jazzy variant op wat Kings of Convenience brengt, biedt een mooi antiserum tegen de overdaad aan lawaai. Ik kende Dybdahl eigenlijk nauwelijks, al dacht ik dat muziekminnende Don Bata hem wel ooit aanstipte bij een interplanetaire 'Mission'. Maar de kennismaking beviel me ten zeerste, met Something Real als een van de hoogtepunten - een zacht schuifelend Braziliaans ritme met een hoekig coda.

Oh ja, gisterenavond was er dan nog de langverwachte doortocht van The Tragically Hip in de AB - in aanwezigheid van the usual suspects and then some. De wat rare aanpak van 2 x 1 uur spelen, met half uurtje pauze, werkte wel. Maar het geluid zat lange tijd dwars (een uitzondering in de AB), en het feit dat ik de eerste twee nummers (New orleans is sinking en The Depression Suite dan nog) had gemist, hielp ook niet bepaald om in de juiste stemming te komen. Tweede helft was straffer, en zelden zag ik Gordon Downie zo enthousiast in wisselwerking met het publiek. Persoonlijke hoogtepunten? Ik telde er drie. Coffee Girl, ingeleid met de rake onliner Life's too short for bad coffee, Bobcaygeon en het verrassende ouwertje Fiddler's Green. Volgende weken die cd's van de Hip toch eens terug bovenhalen, was een bedenking die ik meerdere keren maakte.

http://www.sendspace.com/file/d1yck3

TVDW 22/11/2009 - Peter Maffay - Uber sieben Brücken musst Du gehn (1980)

Zo. Mocht al de verkeerde indruk zijn ontstaan dat deze blog de ambitie had om een haven voor Goede Smaak te zijn, dan is dat bij deze rechtgezet.

In een week die volledig overheerst werd door onze Detroit Breakdown eighties quiz, was het logisch dat de tvdw zou komen uit één van de 176 fragmenten die we vrijdag, de avond van de waarheid, lieten horen. Niet alles liep perfect en ook de aanloop naar de quiz, eerder op de dag, was niet bepaald rimpelloos, maar Maffay was wat mij betreft toch een hoogtepunt, en exemplarisch voor onze 'db'-benadering: wat onverwacht en wars van 'credibility'. En een vintage eighties song, natuurlijk. Trouwens, leg de intro maar eens naast de anti-apartheid hymne (Something inside) So strong, uit 1987 en van Labi Siffre. Zo gek veel verschil is er niet.

Meer nog dan de eigenlijke muziekfragmenten kreeg ik nog het beste gevoel van de mensen die present waren. Vrouw en dochter in de zaal, net als een aantal vrienden, db brothers Hans en Joris aan m'n zijde, geflankeerd door Zinnerboy Bart en Hundisnor Piet. Met dank ook aan Shamrockske, die enkele weken voordien achteloos suggereerde om 'misschien iets met Lange Wapper en andere bruggen te doen'.

http://www.sendspace.com/file/smd5mp

TVDW 15/11/2009 - The Leather Nun - Pink House (1986)

Hoeveel songs over fistfucken kent u?

Zo, nu heb ik de aandacht meteen vast. The Leather Nun heeft er alleszins eentje, F.F.A. heet 'ie, en hij staat temidden van ander sleazy materiaal te blinken op de dubbel-cd 'A Seedy Compilation - 1979 1994' die blogger Shamrockske vorige week in een uitverkoop voor me op de kop tikte. 'Ett live album som bonus i begransad upplaga' staat er op een stickertje te lezen.

Het werd een prettig weerhoren met de Zweedse band (drager van een van de meest hilarische groepsnamen ever). The Leather Nun, dat brengt herinneringen naar boven naar de studententijd. Naar alternatieve platenzaak JJ Records, waar al eens een streepje Nun werd opgegooid. Naar 't Stuc ook - het faculteitscafé van Pol & Sok waar een helder denkende barman destijds iets van de Dream Syndicate oplegde - mijn eerste kennismaking met God. The Leather Nun kwam in 1988 in datzelfde Stuc optreden en als kersvers verkozen Verantwoordelijke Cultuur (of iets van die strekking) vond ik het mijn plicht om de volle aula medestudenten te overhalen om te gaan kijken. Wij er ook heen, met een uitgebreide bende en voor de gelegenheid (en het plezier) uitgedost in onze meest zwarte outfit, voor een concert waarvan ik me vooral het feedback, de overijverige rookmachine, de grote hoeveelheid blinkend leder en de excessieve rockposes herinner.
De muziek, die kende ik toen al van Lust Games, hun compilatie-mini-album, en van de roemruchte cover van Abba's Gimme Gimme Gimme (a man after midnight). In hun versie leek het nummer wel een halfbroertje van Jesus & Mary Chain, en had de 'man' uit de lyrics plots meer uitstaans met de 'man' waar the Velvet Underground ooit over zong, dan met de loverboy waar Agnetha op doelde. Later zou ik ook Nun Permanent kopen, de cd waarvoor Spider From Mars Mick Ronson aangezocht werd als producer. Het zou de zwanenzang van de groep worden.

De tvdw is samen met Gimme Gimme Gimme het bekendste (nu ja) nummer van de groep. Zanger Jonas Almqvist - waar je als facebooker trouwens vriendje mee kan worden, ik geef het maar mee - hekelt in de song het Amerikaanse cultuurimperialisme, en gebruikt hiervoor de rare tandem van John Mellencamp (nog een raar uitgesproken 'Cougar' in de tekst) en Barry Manilow. Geen kwaad woord overigens over Mellencamp en diens quasi-gelijknamige song Pink Houses, voeg ik er graag aan toe.

http://www.sendspace.com/file/mo5gn3