Monday, April 16, 2018

TVDW 15/04/2018 - Juliana Hatfield - Suspended in Time (2018)


Beetje haasje over tussen wat potentiële tvdw's, deze week. Psychedelic Furs maakten zeker kans, met name dan hun song Love My Way. Had alles te maken met de wonderlijke film "Call me by your name" die ik vorige week zag. Een film waarvan het verhaal, over eerste, onvergetelijke - en uiteindelijk ook onmogelijke - liefde, zich afspeelt in 1982. Vandaar duikt in de soundtrack iets op van FR David (jawel), iets van Flashdance, en dus ook dat ene nummer van de Furs. Mogelijkheid twee was iets van John Cale, waarvan ik afgelopen week voor het eerst twee vinylplaten bij de collectie kon voegen - het resultaat van een leuke uitwisseling met IG-vriendje Guy Kokken, een fotograaf met wie ik een grote, langlopende liefde voor all things Steve Wynn deel.

Dat Juliana Hatfield (tot mijn verbazing) gaat lopen met de tvdw, heeft alles te maken met haar opmerkelijke nieuwe plaat. Het is een tribute plaat waarin de indie-rocker uit Boston het oeuvre van Olivia Newton-John eert. Ik ben zelf niet de grootste Olivia-fan, al waren die enkele platen begin jaren tachtig (ja alweer die periode) natuurlijk onvermijdelijk. Dan heb ik het over Totally Hot, Physical en de Xanadu-soundtrack. Op dat moment schoof Olivia op van country zangeres into pop, een beetje een brave variant van let's say Sheena Easton. De tvdw komt trouwens uit Xanadu.

Juliana Hatfield zit vanzelfsprekend veel dichter bij Pixies Liz Phair Throwing Muses, dat soort scene, dan bij Olivia. Het mooiste aan de tribute plaat is dan ook dat ze de songs brengt zonder een spatje ironie, zonder dubbele bodem, zonder knipoog. Dat zou oh zo makkelijk zijn geweest. Maar neen, dit is een puur, eerlijk labour of love.

Labels: , , ,

Friday, April 06, 2018

TVDW 08/04/2017 - Ibrahim Maalouf - Beirut (2011)


Intussen is het haast een tweede natuur geworden: in de loop van de week steekt de vraag 'is dit een potentiële tvdw' bij zowat alle muziek die ik hoor, op de achtergrond de kop op. Maar wat is de bedoeling van deze vrijblijvend schrijfseltjes over deuntjes allerhande? Waartoe dient deze blog? Ik vraag het me wel eens af. Ik doe het in de eerste plaats voor mezelf ja. Ik kan moeilijk zeggen dat ik het doe voor de honderden trouwe lezers van deze blog, want die zijn er niet of ik ken ze alleszins niet. Ik doe ook geen moeite om de blog te promoten. Welke redenen zijn er dan wel? Wel, de tvdw's helpen me een beetje structuur kan te brengen in mijn muziekbeleving. Plus: ik hou van lijstjes. Plus: de blog helpt me net iets aandachtiger te luisteren naar muziek ("waarom zou dit een tvdw kunnen zijn?") - als tegengewicht voor het al te vluchtige wegwerpproduct dat muziek intussen geworden is. En het is wel leuk eens om te zien hoe deze of gene tvdw onthaald wordt bij mijn kleine groep muziekvriendjes die deze blog volgen. De groep is zo klein dat ik de vriendjes bij naam ken: dàg Nico! Helaba Bart! Jow Dele!

Structuur brengen in muziek? Lijstjes? Liefde voor muziek delen? Het is ook de bedoeling van muziekvriend Piet en de Missies waarop hij me uitnodigt. We hebben er door de jaren heen al twee gehad: Mission to Mars in 2004 en Mission to Venus in 2008. Het principe is steeds: Piet bepaalt een rode draad (bijvoorbeeld: "wat neem je mee in onze raket naar Venus?") en geeft een aantal van zijn muziekvriendjes de opdracht om met een selectie songs te komen (met bijhorende argumentatie). Hij bundelt dan songs en argumentatie in een reeks cd's en een boekje met duiding, en deelt dit dan onder de deelnemers van de missie.

Eenvoudig maar geweldig concept, dat zorgt voor een aardige reeks custom made cd's met fijn artwork en met plezierige teksten over muziek. Een jaar geleden nodigde Piet ons uit voor een derde missie, de Mission on Earth. Opdracht: 15 songs selecteren die iets te maken hebben met plaatsnamen, dorpen, steden, regio's op aarde. Iedereen (nu ja, dit keer waren we maar met drie deelnemers) vulde het wat op zijn manier in. Ik koos voor songs van Tom Verlaine, Billy Joel, Rush, Thomas Dolby, CCR, Barry Reynolds, Ryan Adams, Fountains of Wayne, Tragically Hip, Etienne Daho, The Shins, Neal Casal, Steely Dan, Concrete Blonde en Elliott Murphy.

Het resultaat van de Mission on Earth kregen we enkele weken terug overhandigd, de vier cd's van de Mission on Earth heb ik intussen doorgenomen. Erg fijn om eindelijk iets te horen van groepen waar mijn vrienden de mond van vol hebben (God is an Astronaut, Mogwai, De Beren...) of om deuntjes te herontdekken. Een van die relevaties uit de Mission on Earth is Ibrahim Maalouf. Hij blijkt een Frans trompettist van Libanese afkomst te zijn, de instrumentale tvdw neemt een erg lange, maar geslaagde aanloop om van sfeervol breezy naar stevig te gaan.

Labels:

Tuesday, April 03, 2018

TVDW 01/04/2018 - Jonathan Wilson - Living with myself (2018)


Het gebeurt nog wel eens, dat ik in de stortvloed van nieuwe muziek niet ga voor de gekende namen maar een nieuweling uitprobeer, bij wijze van gokje. Nu ja, 'nieuweling' is in het geval van Jonathan Wilson een niet meteen accurate omschrijving. De man heeft al heel wat op zijn actief, hij werkte o.a. samen met Father John Misty, Roy Harper, Vetiver en tourt momenteel in de band van Roger Waters.

Maar ik kende hem dus nog niet. Tot ik "Rare Birds" downloadde. Erg fijne plaat, met folky kampvuurliedjes, Beatles-achtige popsongs, War of Drugs-achtige soundscapes en ook deze geweldige tvdw, die wel lijkt te laveren tussen Daniel Lanois (dat wijdse sfeertje, die spaarzame invulling) en Alan Parsons Project (die smetloze productie). De tvdw zit in de comments, maar wie meer wil: check ook de track Loving You uit hetzelfde album.

Labels:

Friday, March 23, 2018

TVDW 25/03/2018 - The Dream Syndicate - Glide (2017)


Ik moest eerlijk zijn met mezelf en toch een tvdw plukken uit "How did I find myself here". Het was de comebackplaat die niemand eigenlijk nog verwachtte. Maar kijk, een paar jaar terug riep Wynn zijn cultgroepje van weleer terug samen. Eerst voor live optredens, nu ook voor een volwaardig album. Een erg sterk album dan nog. Wynn was wat mij betreft de laatste jaren net iets te vaak blijven zitten in zijn comfort zone. Ook al schreef hij ook voor de nieuwe DS-plaat alle songs, toch lijkt er een nieuwe dynamiek in te liggen. Meer gedurfd, psychedelischer, dwingender en gewoon ook met minder (eigenlijk geen) afleggertjes van songs. Alsof Wynn wel wist dat hij hier met rock royalty te maken had, toen hij besloot om nieuw werk van DS op vinyl toe te vertrouwen.

Wynn heeft intussen al zovele songs geschreven, en enkele ervan groeiden uit tot echte klassiekers. The Days of Wine & Roses, Halloween, Boston, Amphetamine... in dat rijtje hoort ook de titelsong van de nieuwe plaat. Maar de knaller is toch Glide, gezegend met een erg mooie zanglijn van Wynn - die haast zingt als een zoetgevooisde versie van Iggy Pop - en een fijne tekst over, tja, waarover eigenlijk? Berusting?

I'm not bound by rules, I'm not corrupted by code
Or bothered by civility or norms
Or anything that kept me up night after night after night
Older than I was when I made the rules
That held me down
I don't think I'll be traveling down that road again

I just glide
I may never get higher
I don't have to come down

Labels: ,

Monday, March 19, 2018

TVDW 18/03/2018 - Vertical Horizon - Lighthouse (2018)


Gek hoe sommige releases van de laatste jaren zich steeds weer een weg naar voren banen. Albums die misschien achteraan je eindejaarstoptien bengelden, maar intussen de favorieten van weleer voorbijgestoken hebben. De twee laatste van Turin Brakes zijn zo'n platen. Net als die van Hot Chip-zijproject The 2 Bears. Of die "1989" van Ryan Adams. Of "Wincing the night away" (oké die is al wat ouder) van The Shins. Brandon Flowers met zijn twee soloplaten en "Dear Science" van TV on the Radio zijn nog voorbeelden. Ook "Echoes from the underground" van Vertical Horizon hoort daar bij. Uit 2013 alweer - en de afgelopen jaren vroeg ik me wel eens af wanneer de groep uit Washington DC met een vervolg zouden komen.

Nu dus. "The lost mile" is enkele weken uit en heeft al makkelijk een tiental draaibeurten gekregen op mijn iPhone. Ja, voor mijn doen is dat al érg veel. De nieuwe plaat is een pak minder stevig dan die "Echoes..." (waarop Rush-drummer Neil Peart nog te gast was); de klemtoon ligt op malse, breed uitwaaiende synths en minder op gitaarsolo's. Vertical Horizon is een groep uit de post-grunge en college rock, die ooit in één bed kon liggen met Everclear en Third Eye Blind, maar intussen meer opgeschoven is naar een mix van prog rock en pop. Luister naar de voorbeeldig opgebouwde 6,5 minuten durende tvdw. Wat een machtig, machtig, machtig nummer. Eentje dat meteen de concurrentie van deze week (The Dream Syndicate, John Martyn, Phil Manzanera et j'en passe) naar de achtergrond dreef.

Labels:

Monday, March 12, 2018

TVDW 11/03/2018 - Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not Here (2005)


Een overweldigende ervaring. A true sonic adventure. De doortocht van Steven Wilson was voor mij een echte oog- en ooropener. Het gebeurt niet vaak dat ik naar een concert trek, terwijl ik amper één enkel album van een artiest ken. Wilson heeft blijkbaar al een ziljoen andere platen op zijn actief - solo en met Porcupine Tree - maar enkel die "To the Bone" van vorig jaar vloog bij mij op de radar (en in het eindejaarslijstje).

Live kwam die ene plaat natuurlijk ook aan bod. Met het héérlijke Pariah bijvoorbeeld (bracht 2017 een mooier nummer voort?), of een heftig The Same Asylum As Before. Maar het waren al die andere, voor mij onbekende nummers, die me van de sokken bliezen. Je hoorde flarden Pink Floyd (Wilsons gitaarspel knipoogde meer dan eens naar Gilmour), Yes en Rush - maar telkens was er ook die erg melodieuze, glasheldere, poppy kant te horen, vaak zelfs in een en hetzelfde nummer. Wilson bracht zijn lange concert in twee delen. De tvdw was het openingsnummer van set 2 en toont goed aan wat ik bedoel.

Oh ja, nog even toevoegen dat afgelopen week niet enkel Wilson op het menu had, maar ook een charmant huiskamerconcert van die andere SW, Steve Wynn. Zou het mijn 25ste concert van Wynn zijn geweest? Het zou zomaar kunnen, ik ben de tel al lang kwijt. Dit keer stond Chris Cacavas aan Wynns zijde. Het ex-Green on Red lid bracht eerst een weinig overtuigende solo-set, maar leverde bij Wynn wel enkele leuke, soms Manzarek-achtige interventies vanachter zijn keyboard. Beste nummer van de set? Ik twijfel tussen Glide (uit de nieuwe Dream Syndicate) en Think It Over, een ouwertje van Gutterball. Maar sowieso: de tvdw, die gaat naar Wilson.

Labels: , , , ,

Tuesday, March 06, 2018

TVDW 04/03/2018 - Hoodoo Gurus - My Caravan (1987)


Eentje die makkelijk scoort in een voor het overige vrij weinig opzienbarende week, qua muziek. Het maakt de tvdw - uit "Blow Your Cool!", in het weekend op de draaitafel - niet minder verdiend, hoor. Ik heb alles over de Hoodoo Gurus al geschreven in een tvdw van lang geleden; het blijft een groep naar mijn hart. Luister naar de tvdw: die dreigende maar erg sfeervolle gitaar, die zweverige zang (très Jim Morrison), de verloren gelopen sax en het psychedelische sfeertje. Ze komen normaal gezien veel steviger en onstuimiger voor de dag, dat maakt deze track net nog wat specialer. Tot slot nog even toevoegen dat op Blow Your Cool! ook the Bangles en Steve Wynn een handje komen toesteken? Bij deze.

Labels: