Sunday, February 18, 2018

TVDW 18/02/2018 - OMD - Ghost Star (2017)


Hoe zou INXS geklonken hebben, mocht Michael Hutchence nog leven? Ik vraag het me wel eens af. Om twee andere uit de eighties ontsproten iconen als ijkpunt te nemen: zouden ze de weg van U2 zijn opgegaan, of die van Simple Minds? Met andere woorden: zouden ze nog een klassieker in de mouwen hebben gehad, zoals de Ieren met All That You Can Leave Behind? Of zouden ze, zoals de Schotten, enkel in de kaart van hun trouwste fans hebben blijven spelen?

Ook al braken de laatste platen van U2 evenmin potten, ik ben de eerste om toe te geven dat ze het pleit gewonnen hebben. Ze bleven langer relevant, en oogstten meer bijval en lof voor hun pogingen tot vernieuwing. Simple Minds verraste vorig jaar weliswaar met een geslaagde oefening in "Acoustic", maar hun albums met nieuw materiaal zijn bezwaarlijk klassiekers te noemen. Hier en daar een lichtpunt, ja, op elke plaat wel een paar, maar geen songs die je van je sokken blazen.

Toch blijf ik, beetje tegen beter weten in, 'de nieuwe Simple Minds' steevast een kans geven. Zij kleurden met New Gold Dream per slot van rekening méér mijn jeugd dan U2 met October. Zij gaven me per slot van rekening ook mijn allereerste concertervaring, die oktober in 1985 in Vorst-Nationaal. Zulke dingen blijven hangen.

Maar die nieuwe plaat, tja neen, die is dus eens te meer geen hoogvlieger. Wat vooral opvalt is dat Simple Minds meer sound dan song is geworden. Dat gezwollen, kamerbrede (en voor fans: imposante) geluidstapijt is er nog steeds. Maar de songs? Die beklijven nauwelijks. Dan was ik de voorbije week heel wat meer te spreken (nu komen we eindelijk tot de tvwd) over de meest recente worp van OMD. Niet veel van verwacht, van die eind 2017 verschenen "The Punishment of Luxury". Maar kijk, de groep rond de twee stijve Britse synthheads-op-leeftijd (die er nog steeds uitzien als boekhouders) weet een goed evenwicht te vinden tussen de meer experimentele 'Kraftwerk Light' songs uit hun vroege periode en de meer commerciële periode.

Labels: , , ,

TVDW 11/02/2018 - Chris Joss - Voids and Bubbles (2018)


Richting ski, dat willen zeggen eindelijk nog eens de iPhone volpompen met recente downloads (... om dan een week later te merken dat je amper 10% hebt kunnen beluisteren). Veel nieuw werk van oude zakken, natuurlijk: Blancmange, Bob Seger, Buffalo Tom, John Oates (solo), Lindstrom, OMD, Simple Minds, Sly & Robbie, Thundercat, Simple Minds en twee oudere live-registraties van Eagles en Ted Nugent. Maar de eerste beluisteringen, eenmaal op de kamer in de Franse Alpen, gingen naar een jonge hond genaamd Chris Joss. Zijn plaat Misophonia herbergt leuke groovy, veelal instrumentale lappen jazz funk exotica whatever. Met de tvdw als een van de uitschieters. Lap!

Labels:

Monday, February 05, 2018

TVDW 04/02/2018 - Coleman Hawkins - O Pato (The Duck) (1962)


't Is weer wat anders: een quizje meedoen als oude zak, geflankeerd door je dochter en haar lief. Maar plezant was het wel, temeer daar de quiz waarvan sprake (van de OLVI-scholengemeenschap in Boom, ex-school van Elien) een prijzentafel had waarop de lokale, door mij geliefde platenboer Tom uit Boom ook wat vinylplaatjes had gestrooid. Die live-plaat van Springsteen lag er na afloop niet meer, maar ik ging toch maar mooi met Desafinado naar huis, een plaat waarop de jazzreus Coleman Hawkins zich in bossa nova territory waagt. Zijn versies van Desafinado en One Note Samba mogen er zijn, maar dat zijn natuurlijk echte klassiekers uit de bossa-cataloog. Voor de tvdw dan maar gaan voor een ander speels deuntje uit dit voortreffelijke album.

De dag nadien stond ik trouwens in dezelfde platenwinkel van Tom. Ik had er afgesproken om zij aan zij met mijn ex-collega Sven wat platenbakken uit te kammen. Dat leverde heel wat lekkers op (James Brown, Soul II Soul, Carole King, Hubert Laws, Tracy Chapman...) maar de tvdw gaat toch naar The Hawk.

Labels: , , , , ,

Sunday, January 28, 2018

28/01/2018 - McGuinn Clark & Hillman - Backstage Pass (1978)


Ik wou eigenlijk iets uit de Greatest Hits van Crowded House posten die ik afgelopen vrijdag won bij een muziekquiz, maar ach, dat kennen we allemaal al, niet? Dan maar een curiositeit uit de late jaren zeventig. Deze drie heren waren natuurlijk ooit lid van de geweldige Byrds, maar toen ze in '78 terug bij elkaar kwamen, waren de tijden veranderd. Disco en softrock hadden de overgang, en dat hoor je in elke groef van hun titelloze comeback-plaat. Niet dat ze slecht is, maar ze is vooral gedateerd. Best grappig hoe die tijdsgeest ervoor zorgt dat de drie gerenommeerde countryrockers een U-turn maken. Ik wou eigenlijk Release Me Girl als tvdw nemen, de meest disco track van het album, maar daarvan vond ik niet meteen een youtube link die ik als mp3 kon rippen. Dan maar Backstage Pass, een song waarin de drie haast tot een kopie van de BeeGees worden gekneed - inclusief strijkers, opnieuw dat disco ritme en zelfs aan het eind een cheesy gemixt applaus. Faut-le-faire!

Labels: , ,

TVDW 21/01/2018 - The Smiths - Rusholme Ruffians (1985)


Ik heb altijd een wat ambigue relatie gehad met The Smiths. Aan de basis ligt een frustratie uit mijn jeugd. Dirk, de pretty boy van de school die alle meisjes kon krijgen, was van bij het begin een rabiate Smiths-fan. En alhoewel ik hem als vriend beschouwde en met hem de liefde voor Thomas Dolby, Level 42, Prefab Sprout en Echo & The Bunnymen, gaf ik toch wat weerwerk als het The Smiths betrof. Ook al omdat die groep zo op handen gedragen werd door De Goede Smaak Politie - en dan durf ik al eens weerbarstig uit de hoek komen en koppig "neen" zeggen.

Lang duurde dat niet, want tweede plaat "Meat is Murder" en "The Queen is Dead" zijn echte meesterwerken. De laatste week wurmde de zinssnede "The last night at the fair / by the big wheel generator" zich om onverklaarbare reden in mijn geheugen.

Ik schrap even de honderden andere bedenkingen en opmerkingen en anecdotes rond The Smiths want de charcuterie staat al op tafel. Bij deze: Rusholme Ruffians!

Labels: ,

Friday, January 19, 2018

TVDW 14/01/2018 - Icehouse - The Kingdom (1987)


Ze zijn intussen tussen de plooien van de tijd gezakt en zijn hier enkel nog bekend van Hey Little Girl, maar in hun thuisland Australië hebben ze best een grote aanhang, die van Icehouse. Aardige plaatjes maakten ze, met een intussen wat gedateerde synthpop sound die wat doet denken aan A-Ha, maar in de beste momenten ook aan een afgevijlde versie van Roxy Music. De tvdw is een goed voorbeeld, het klinkt met wat goede wil als een b-kantje van een single uit "Avalon". De song komt uit "Man of Colours", een plaat waarvan ik afgelopen week een test persing wist op de kop te tikken voor één euro. Ik heb intussen al zo'n 3000 vinylplaten, maar zo'n test persing, dat had ik nog niet. Hij gaat op discogs trouwens vlotjes richting het vijftigvoudige. En één van de songs, Electric Blue, werd meegeschreven door John Oates, zo lees ik net. Nou!

Labels:

Monday, January 08, 2018

TVDW 07/01/2018 - Gary Numan - Conversation (live) (1981)


Op zondag kwam het trieste nieuws van het overlijden van France Gall, dus kiezen voor Evidemment - een nummer met een tekst die naar de keel grijpt - had belist ook gekund. Maar ik kies toch maar voor Numan, die in een postpak stak, toegezonden door een IG-follower uit Frankrijk. De dame in kwestie heeft een tweedehandswinkel in Bahrein - of all places - waar ze een hele stapel vinyl binnenkreeg. Ik mocht er een zestal exemplaren uitkiezen, en ben bijgevolg nu in het bezit van "You Want It You Got It" (Bryan Adams), "Exodus" (Bob Marley), "Setting Sons" (the Jam), "Parade" (Prince), "The Final Curtain" (Pink Floyd) en "Living Ornaments '79", de live-plaat van Gary Numan (opgenomen in 1979 maar uitgebracht in 1981).

Fascinerende artiest, die Numan. Met zijn androgyne imago, met zijn merkwaardige stem (alsof hij een puber is met weerbarstige stembanden), met zijn monotone, ijskoude synths. Zeker in de beginjaren, van de eerste platen met Tubeway Army tot en met Dance (de plaat die hij maakte met Roger Taylor van Queen) en I, Assassin in 1982, leverde dat een spannende, bevreemdende kruising op tussen new wave, cold wave en synthpop.

Labels: ,

Wednesday, January 03, 2018

TVDW 31/12/2017 - Duke Ellington & Johnny Hodges - Royal Garden Blues (1963)


Heel wat vinylplaatjes op de draaitafel tijdens de kerstdagen, maar het merendeel kwam toch uit de recente oogst jazzplaten die ik scoorde in het kleine, fijne platenzaakje van Tom in Boom. Heel wat Ella Fitzgeralds, een uitstekende dubbelaar van Blue Note (mét Donald Byrds Cristo Redentor én Jimmy Smith én Lou Donaldson én Lee Morgan én én én...) and then some. Maar de plaat die het vaakst oplag, was het geweldige "Back to Back". Johnny Hodges speelt er opnieuw samen met Sir Duke, in wiens orkest hij destijds zijn reputatie als geweldige alt-saxofonist opbouwde. Het mooiste is nog dat Duke zelf op deze plaat niet als orkestleider optreedt, maar terug achter zijn piano kruipt - een rol die hij al te lang niet meer had opgenomen. De twee werken zich op schitterende wijze doorheen een aantal bluesy jazz-nummers (of jazzy bluesnummers, whatever). Happy 2018 to you all!

Labels: , ,

Thursday, December 21, 2017

TVDW 24/12/2017 - Mandingo - Fever Pitch (1973)



Lijstjestijd? #AOTY? Ik kan geen oordeelkundige rangschikking geven, wegens veel te veel gemist. Dan maar gewoon de plaatjes oplijsten waaraan ik het meest plezier beleefde. Eerste vier staan gebeiteld, de rest is wat random.

1. LCD Soundsystem - American Dream
2. Barenaked Ladies & the Persuasions - idem
3. Steven Wilson - To The Bone
4. War on Drugs - A deeper understanding
5. Ryan Adams - Prisoner
6. Chuck Prophet - Bobby Fuller Died For Your Sins
7. Soulwax - From DeeWee
8. Jamiroquai - Automaton
9. Aimee Mann - Mentall Illness
10. Douglas Firs - Hinges of Luck

De tvdw heeft daar vanzelfsprekend geen uitstaans mee - maar onderstreept eens te meer mijn favoriete muzikale bezigheid van het afgelopen jaar (en van enkele jaren voordien): crate digging in allerhande kringloopwinkels. Negen kansen op tien levert het niets op, maar het draait natuurlijk om die ene, tiende keer.

Bij sommige plaatjes weet je haast instinctief dat ze de moeite waard zijn. Neem "Sacrifice" van Mandingo. De hoes, de platenfirma (EMI), het jaar van uitgifte (1973), titels als Fever Pitch, Bloodsucker, The Snake Pit, Manhunt... Ik wist gewoon dat ik 'm (voor amper één euro) moest meegraaien. Eenmaal thuis groeide mijn verbazing nog. Niet enkel omdat de prijzen voor de plaat op vinylbeurssite discogs heel wat hoger lagen. Vooral omdat de grote man achter Mandingo Geoff Love blijkt te zijn. Love is een soort van James Last die zich vooral specialiseerde in het naspelen van film- en tv-scores. Gek genoeg maakte hij onder de naam Mandingo ook een uitstapje richting het meer groovy werk. "Sacrifice" is een kruising tussen exotica, cocktail-jazz en blaxploitation (en een goudmijn als sample materiaal voor hiphoppers). Meer info over de plaat en uitgebreide track by track omschrijving vind je hier:
http://www.ambientexotica.com/exorev063_mandingo_s/

Oh en de Dracula die bij deze post afgebeeld is? Dat is een van de eerste platen uit mijn collectie. Ik moet mijn ouders als tienjarige (?) zot genoeg hebben gemaakt om hem voor me te kopen, ongetwijfeld voor de coole hoes. Nooit gedacht dat Geoff Love veertig jaar laten een tvdw zou scoren. Met zo'n geweldige plaat dan nog!

Labels: , , , ,