TVDW 16/06/2013 - Foals - Providence (2013)

Ja, ik had kunnen kiezen voor iets uit die plaat van Disclosure (opvallend leuke retrotrip richting de early house van weleer), of ook een track uit de fijne sixtiespop comebackplaat van het Canadese The Grapes of Wrath was een mogelijkheid. Maar ik ga toch maar voor tvdw nummer 2 uit die meest recente cd van Foals. Blijft zich keer op keer naar voor wringen op de iPod, met name dan deze kopstoot van een song, die zich in de allerbeste Muse-traditie een weg baant naar een apocalyptisch, heftig slot.

TVDW 09/06/2013 - Miles Kane - Better Than That (2013)

Akkoord, bijster origineel klinkt het allemaal niet - je hoort er meer echo's in dan in de Grand Canyon. Echo's van T-Rex, The Who, Oasis, The Jam et j'en passe. Maar wat is het aanstekelijk in elkaar gebokst, die retrorock van Miles Kane. Niet alles op tweede plaat "Don't forget who you are" is even sterk, maar als het goed is - zoals op de tvdw - is het meteen heel goed.

TVDW 02/06/2013 - Josh Rouse - Street Lights (2004)

Mijn allereerste concert van Rouse was lang geleden, solo in de AB, daarna was er, een tweetal jaar terug, een trio-bezetting in Gent, en vrijdag het kwartet in de Antwerpse Arenberg. Dat laatste zorgde voor een erg rockerige show, waarbij onder meer de stevig funkjam als uitloper van Come Back in het geheugen gegrift staat. En de vele hoogtepunten in de uitgebalanceerde set - met o.a. Street Lights. Leuke bijkomstigheid: ook de drie vorige tvdw's van Rouse (A lot like magic, It looks like love en Sad Eyes) doken op in de setlist. Dat het concert een cadeautje was voor de net 16 geworden dochter, dat die dochter dan nog eens vanop de eerste rij diep in de ogen van Rouse mocht kijken (en vice versa) en naar huis ging met een (gratis!) t-shirt; dat alles maakte het tot een memorabel avondje.

TVDW 26/05/2013 - Elliott Murphy - Put it down (2000)

Keuze te over, deze week, om een tvdw te kiezen. Ik zou in de privésfeer kunnen vissen. De dochter werd zestien - ja we zijn al zover - dus een tvdw van Milow bijvoorbeeld, in de hoogste schuif bij Elien, was een mogelijkheid. Even tussendoor melden dat ik me helemaal niet aansluit bij dat clubje van Milow Bashers. De man maakt softrock in Amerikaanse lijn van John Denver, Jackson Browne en James Taylor - en hij doet dat goed, punt. Bastille was een tweede mogelijkheid geweest, want die krijgt de laatste tijd vaak een spin op Eliens iPod. Maar dat groepje had enkele weken terug al een tvdw. Linkje naar de jongste dochter had ook gekund - met Owl City, dat de soundtrack leverde bij haar eerste dansperformance. Go, Hanne, go!

Maar we skippen de familietoestanden dit keer, er was immers wel meer. De nieuwe Fleetwood Mac EP bijvoorbeeld, of die nog altijd fenomenaal avontuurlijke Daft Punk. Er waren ook twee concerten. Op het eerste had ik toch zo'n slordige, even tellen, 20 jaar gewacht. Correctie, ik had zelfs nooit gedacht dat ik de groep ooit zou zien, maar donderdag stond The Dream Syndicate toch maar mooi in Het Depot in Leuven. Vooral fijn om mijn favoriete track, 50 in a 25 Zone, eens live te horen. Zondag was het feest in Moerbeke-Waas. Ik weet niet hoe Dirk het klaarspeelt, maar na Wynn, Prophet en Stuart haalde hij dit keer echte rock 'n roll royalty in zijn huiskamer. Mister double L double T trad op, voor amper 40 man, en doorspekte zijn prima set met leuke anecdotes over Bo Diddley, Bruce Springsteen en Ali McGraw. Hoedje af voor de man, en voor organisator Dirk. Als tvdw een van mijn favorieten van Murphy, een langgerekt nummer waarin de ziel van zowel Lou Reed als Bob Dylan doorschijnt.

TVDW 19/05/2013 - Vampire Weekend - Step (2013)

Er gaan allerminst wetenschappelijke studies aan vooraf en ook inzake wereldwijde verkoopscijfers kan ik het niet staven, maar in mijn hoofd - geloof me, wat er zich dààr allemaal afspeelt, wil je niet weten - staat Vampire Weekend op een derde plaats. In de ranking van Eigentijdse Grootheden Der Indie-Pop, that is, en na Death Cab for Cutie en The Shins. Het Club Brugge van de moderne pop, quoi.

De derde plaat van Vampire Weekend lijkt me net iets minder avontuurlijk, iets minder grillig en iets conventioneler dan voorganger "Contra". Aan het eind van het album sluipen zelfs enkele songs binnen die - oh horror - als gewoontjes kunnen worden omschreven. Maar wees gerust, er vallen ook nog wat pareltjes te rapen. Zoals de tvdw - een bedrieglijk eenvoudig nummertje, geruggesteund door Pachelbel's Canon in D, waarin als vanouds heel wat melodie binnensluipt in de zanglijn.

TVDW 12/05/2013 - Chk Chk Chk - Except Death (2013)

Die studentikoze gimmick van de groepsnaam maakte meteen dat ik dit groepje vijf platen lang liet links liggen. !!!: vele zoekrobotten en programma's, waaronder blogger.com, laten zulke karakters niet toe, zodat de groep zich al snel genoodzaakt zag om ook Chk Chk Chk toe te laten als groepsnaam. Wat een flauw gedoe.

Maar met de nieuwe "Thr!!!er" gaf ik !!! toch een kans - en het resultaat staat me beter aan dan verwacht. De nummers van !!! kunnen perfect in een mixtape samen met LCD Soundsystem, Scissor Sisters en Stereo MC's. Vooral aan het eind van "Thr!!!er" komt de groep straf uit de hoek, met de potige, punky, in your face slotsong Station, met de cosmic disco van Careful (een song die smeekt om een remix door Lindstrom), en met Except Death, een track waarop de groep halverwege lijkt te denken: fuck de songstructuur, deze groove is zo lekker dat we alles van tafel gooien en gewoon nog een eind verder funken.

TVDW 05/05/2013 - Big Country - In a Broken Promise Land (2013)

Moet knap lastig zijn, als je zanger / uithangbord / songschrijver  het hoekje om is, en je toch nog - omdat je nu eenmaal niks anders kan? -  verder wil musiceren. Vraag het maar aan INXS, The Doors, Queen of Thin Lizzy. Ook Big Country zat in dat lastige parket, toen Stuart Adamson zich eind 2001 van het leven beroofde.

Maar kijk, bloed kruipt waar het enzovoort. Mike Peters nam de microfoonstandaard over, aanvankelijk enkel voor live-optredens. Geen onlogische keuze, gezien de man bij The Alarm wel gewoon was om hoogdravende, romantische keltische rock te brengen.

Breed uitwaaiende, grote songs over noeste working class heroes die ruwe natuurelementen en penibele arbeidsomstandigheden overleven - dat is waarin Big Country grossiert. Nu is er zelfs een nieuwe plaat, "The journey" - met al die vertrouwde elementen nog wel. De nog steeds geweldige Mark De Onuitspreekbare (Brzezicki) zit opnieuw achter de drums, en met Derek Forbes als nieuwe bassist heeft de groep een groot kanon in de rangen. Forbes speelde op de allerbeste Simple Minds platen (zijnde: tot en met de single Don't you).

De tvdw is het openingsnummer van de plaat. De nouveau met gierende gitaren van Bruce Watson (en diens zoon Jamie), opnieuw met die roffeltjes en dat hi-hat werk van De Onuitspreekbare, en met Peters die met het nodige respect in de voetsporen treedt van Adamson.