Monday, June 10, 2019

TVDW 09/06/2019 - Ramsey Lewis Trio - Carmen (1973)


Natuurlijk had ik deze week een tvdw van Dr. John moeten posten. Ik denk dat ik voor het iets van de officieuze burgemeester van New Orleans hoorde via Paul Weller, die diens I Walk on Guilded Splinters coverde (op plaat, en ook vaak op de bühne). Later verzamelde ik toch al snel een kleine tien cd's van Dr. John en mocht ik hem zelfs ooit interviewen. Tien albums, dat lijkt veel, maar Dr. John heeft erg veel platen uitgebracht, net als Van Morrison - en beide artiesten wisten steevast het kwaliteitsniveau hoog te houden met elk hun mix van soul, blues en andere rootsy muziek.

Over dat interview, naar aanleiding van de plaat "Anutha Zone" eind jaren negentig: ik complimenteerde hem met één van de songs op dat album, het geweldige Soulful Warrior, waarop hij zei: 'Oh ja, vind je die song zo leuk? Dan speel ik 'm vanavond voor je'. En voorwaar, in de bissen, toen ik de hoop al opgegeven had en hij normaal gezien enkel de grote hits ging spelen, dook het nummer alsnog op. Ik dacht dat ik het ooit al eerder als tvdw had genomineerd, maar dat blijkt niet zo. De afgelopen dagen speelde ik vele van zijn cd's opnieuw. Grote klasse, al plaats ik graag de voetnoot dat hij zich wel erg vaak wentelde in het idioom van New Orleans, er is geen voodoo ritueel, kleurrijke inwoner of gerecht dat niet bezongen is door hem.

Maar de tvdw zou uit andere hoek komen. Lange tijd stond Blancmange in pole position. Het Britse duo wist op die enkele platen die het in de jaren tachtig maakte, toch indruk te maken met de eigenzinnige mix van new wave en synthpop. Feel Me eiste deze week heel wat luisterbeurten op, met de pulserende synth beat (very Sparks) en de in overdrive gaande, maniakale zangpartij (very David Byrne). Blancmange werd echter nog voorbijgestoken door Ramsey Lewis. De man heeft een erg indrukwekkende carrière achter zich. Zijn trio debuteerde al in 1956, het eerste nummer op die eerste plaat was zelfs Carmen (inderdaad, de Carmen uit de opera van Bizet). In de sixties had hij een grote hit met The In-Crowd, in seventies ontpopte hij zich tot jazz funker (en werd onder meer opgepikt door Earth Wind & Fire). Het was ook begin jaren zeventig dat hij op de plaat Golden Hits enkele van zijn bekendste nummers in een nieuw jasje stak. Waaronder, juist ja, Carmen. Een verbluffende tvdw.




Labels: , ,

Monday, June 03, 2019

TVDW 03/06/2019 - Shawn Phillips - Xasper (1974)


Fascinerend artikel dat vakblad Billboard afgelopen week bracht. Het valt Spotify in de statistieken op dat de Generatie Z (18 tot 24 jaar) veelvuldig teruggrijpt naar artiesten van de ouders of zelfs de grootouders. Hun ontdekkingsdrang is groot en omspant vele decennia. Spotify gaf een lijstje vrij van de vaak (vaakst?) opgevraagde nummers. Wat een rare collectie, zo blijkt.
Billie Holiday: "I'll Be Seeing You," "All of Me" (with Eddie Heywood & His Orchestra)
Miles Davis: "Blue in Green", "So What"
Grateful Dead: "Friend of the Devil," "Casey Jones"
Tyla Yaweh: "High Right Now," "Salute" (feat. French Montana)
Selena: "Amor Prohibido," "Dreaming Of You"
Joan Jett and the Blackhearts: "I Love Rock 'N Roll," "I Hate Myself for Loving You"
Tiffany: "I Think We're Alone Now," "All This Time"
TOMORROW X TOGETHER: "CROWN," "Cat & Dog"

Van alle jaren 80-acts staat Tiffany er begot in! En uit de seventies komt de Dead opzetten. Bizar!! Heeft trouwens allemaal niets te maken met de tvdw, maar ik geef het maar even mee.
De tvdw leerde me een paar dingen. Eén: dat het altijd loont om op quasi goed geluk platen uit de kringloop mee te graaien. Ik zeg quasi, want in de kleine lettertjes van "Do you wonder" stond wel Jim Keltner op drums, dus dan weet je dat het goed zit. Twee: dat het gezegde You Can't Judge A Book By Its Cover eens te meer juist is. Over de genaamde Shawn Phillips wist ik niets, maar afgaande op de hoes - blonde jonge vrouw met lange haren - en het jaartal dacht ik iemand uit de hoek van Janis Ian, Carole King etc te hebben meegenomen. Niets bleek minder waar. Shawn is een langharige, weinig fotogenieke magere Hein van een kerel wiens plaat lekker uit de boxen spat. Google leert me zelfs dat hij een behoorlijke status had/heeft in muziekmiddens. Stand-out track is Xasper, een heerlijk soulvolle, met blazers verrijkte song die wat doet denken aan Steely Dan of Doobie Brothers. Vermits die track nergens op youtube of spotify te vinden is, vinden nieuwsgierigen in de comments een link om de openingstrack en het titelnummer van de plaat te beluisteren.

Labels:

Monday, May 27, 2019

TVDW 26/05/2019 - The Del Fuegos - Coupe De Ville (1985)


Altijd een heerlijk gevoel als na verschillende decennia een plaat op je draaitafel belandt die je nog noot voor noot van buiten kent. Dit weekend kon ik "Boston, Mass." op de kop tikken, de tweede plaat van The Del Fuegos. Ze maakten amper een drietal platen, maar ze wisten in de grote vijver van Amerikaanse gitaar/garagerock toch een eigen smoel te ontwikkelen, door het rafelige geluid van zanger Dan Zanes en door hun morsige, door R&B beïnvloedde songs. De groep had destijds een half radiohitje met het door een Doors-orgeltje ondersteund I Still Want You, al zijn de echte prijsbeesten van de plaat de twee nummers die de plaatkanten afsluiten, Fade to Blue en de tvdw Coupe De Ville - dat wat doet denken aan de ballads die the J. Geils Band (ook uit Boston) op hun eerste platen bracht.

Labels: ,

Tuesday, May 21, 2019

TVDW 19/05/2019 - Stephan Eicher - This City (1989)


Er waren wel wat mogelijkheden, ja. John Martyn belandde op de draaitafel, net als Soft Cell of de vocal jazz van The Four Freshmen. En de nieuwe Vampire Weekend krijgt regelmatig een luisterbeurt. En het uitje naar een platenwinkel in Venlo samen met neef Frank leverde me onder meer een aardige plaat op van Randy Vanwarmer en eentje van Japanse fusion-jazzcats Casiopea. Maar het beste kwam toch toen "My Place" in de brievenbus viel. Eicher zou zijn twee allerbeste platen vlak nadien maken, maar ik leerde hem kennen via "My Place". Meer nog, het was de cd die ik veruit het meest draaide tijdens het schrijven van een filmscenario, dat ik als thesis afleverde aan de VUB. Ik verwerkte zelfs enkele songs in het script. Waaronder, juist ja, This City - misschien wel de mooiste song uit die plaat.

Labels:

Thursday, May 16, 2019

TVDW 12/05/2019 - Nina Hagen Band - Auf 'm Bahnhof Zoo (1978)


Is de tvdw van deze week het meest funky nummer dat ooit uit Duitsland kwam? Toegegeven, de concurrentie is niet echt verpletterend, maar toch: ik denk graag van wel, ja. De Nina Hagen Band klonk op die eerste twee platen vuil en vunzig, kinky en cool, ongeremd en ongecensureerd. Zoals in dit waanzinnige nummer, dat - naar ik vermoed - gaat over een stomend potje vrouwenliefde in een openbaar toilet.

Labels:

Sunday, May 05, 2019

TVDW 05/05/2019 - Tommy Hoehn - Blow Yourself Up (1978)


Voor tvdw nummer 747 (hé dat is ook een vliegtuig) geen grote naam, wel een gewéldige ontdekking. Via via plezieren Kris en Audrey me af en toe met wat vinyl; een gunstige wind uit Kalfort die richting Ruisbroek blaast. Zo belandde deze week twee plaatjes op de draaitafel die me mateloos intrigeerden.

De eerste kwam van een Canadese band Northern Lights, wiens (enige) plaat "Vancouver Dreaming" uitkwam op Natural Resources, het sublabel waarop Motown blanke artiesten tekende. De songs zijn een kruisbestuiving van psychedelische sixties pop en zonnige folk (think Mamas & the Papas, Carpenters, Beach Boys...). Echt een heerlijke vondst. De leden van Northern Lights verdwenen nadien in de obscuriteit.

Nog enthousiaster werd ik van Tommy Hoehn, een bebaarde man met een qua marketing weinig dankbare achternaam. De cover van zijn "Losing you to sleep"-plaat deed vermoeden dat het om een variant van Rupert Holmes of Andrew Gold zou gaan, mellow seventies pop weet je wel. Niets mis daarmee natuurlijk, maar Hoehn bleek toch eerder te staan voor snedige, catchy, door sixties beademde powerpop; het genre dat een decennium later door zangers als Matthew Sweet, Freedy Johnston, Jules Shear en gitaristen als Peter Buck, Kimberly Rew zou worden omarmd.

Die powerpop connectie blijkt niet toevallig. Hoehn hield zich op binnen de schutkring Big Star, zowat het Amerikaanse prototype van powerpop - het soort van groepje dat destijds nauwelijks een rimpel in het wateroppervlak veroorzaakte maar nadien een schaduw wierp over groepen als REM of The Replacements. "Losing you to sleep" bevat trouwens een song die Hoehn samenschreef met Big Star frontman Alex Chilton, en het album werd opgenomen in de Ardent Studios in Memphis (waar in de seventies ook Led Zeppelin, ZZ Top en de Bar-Kays opnamen). Hoehn stierf in 2010 op amper 55-jarige leeftijd.

Labels: , , ,

Tuesday, April 30, 2019

TVDW 28/04/2019 - Patrick Cowley - Sea Hunt (1981)


Het start altijd ergens natuurlijk. Voor wat betreft mijn voorliefde voor synth pop startte het, meer nog dan bij Vangelis of Kraftwerk of wie dan ook, bij Patrick Cowley en met zijn debuutplaat "Menergy". Dat Menergy een onvolsneden gay anthem was (Men Energy, weet je wel), ging toen totaal aan me voorbij. Ik hoorde vooral de indrukwekkende, kosmische geluiden die Cowley uit zijn synths toverde. De man zou amper drie full albums maken, op amper twee jaar tijd. Even na het verschijnen van zijn derde plaat - die hij al erg verzwakt en in een rolstoel gezeten, maakte - bezweek de man aan AIDS - een van de eerste AIDS-slachtoffers uit de muziekwereld.

Sindsdien is de mythe Cowley een feit. Pet Shop Boys en New Order zijn naar verluidt grote fans, en naast die drie eigen platen duiken in de krochten van de muziekindustrie andere Cowley-producties op. De I Feel Love versie die hij, aanvankelijk als bootleg, eigenhandig in elkaar bokste, staat intussen genoegzaam bekend als een van de meest iconische remixes uit de popmuziek. Intussen zijn nog andere Cowley-producties postuum uitgebracht, waaronder enkele soundtracks die Cowley voor gay pornofilms schreef. Uit een van die soundtracks puurde ik in 2013 overigens al een tvdw, het donkere Seven Sacred Pools. Amper drie weken geleden scoorde Cowley nog indirect een tvdw - hij zat namelijk in de begeleidingsband van Sylvester.

De claim dat Cowley het Amerikaanse antwoord op Moroder was, is misschien wat overroepen. Niet alle songs op zijn drie albums zijn even sterk (alhoewel dat ook niet gezegd kan worden van de seventies output van Moroder), maar er zijn wel talrijke pareltjes te rapen. Sea Hunt was een tv-serie uit de jaren vijftig, Cowley neemt de oorspronkelijke tune en maakt er een sfeervolle, erg Morodereske (Modoriaanse?) soundscape van. De track komt uit "Megatron Man", Cowley's tweede plaat - en de allereerste die ik, sinds kort, eindelijk op vinyl heb. De zoektocht gaat verder, naar debuut "Menergy" en naar slotstuk "Mind Warp"!

Labels: