Wednesday, November 13, 2019

TVDW 10/11/2019 - Linda Lewis - (Remember the days of) The Old Schoolyard (1974)


Mijn tvdw-waarschuwingslampje brandt zowat de hele week door. Bij elke plaat die ik opzet, elke artiest die ik check op spotify of elke song die intrigerend klinkt op de radio, denk ik: zou hij kans maken op een tvdw? Even kijken wat er afgelopen week zoal tegen het licht - nu ja, dat lampje dus - werd gehouden? De nieuwe ELO, recent werk van elektronische band Big Wild, seventies instrumental fusion funk van Tropea, de debuutplaat van Duran Duran, een bij momenten ijzersterke seventiesplaat van Booker T & the MG's, en een plaat van de redelijk obscure eighties band Translator.

Maar de tvdw zat, zoals zo vaak, verscholen in een klein hoekje. Op een dertien-in-een-dozijn verzamelaar met glamrock en mid-seventies pop, van vertrouwde namen als Mud, Sweet, Cliff Richard, Gary Glitter, Pilot etc. Mààr er stond ook een rare cover van een Cat Stevens-liedje op, dat wel een variant leek op de van de pot gerukte funk van Betty Davis. Linda Lewis blijkt een Britse te zijn, die samenwerkte met onder meer Cat Stevens en Joan Armatrading, maar door de jaren heen ook een boeiende solocarrière uitwerkte. Eentje die ik tot op heden niet kende, maar waar ik intussen al met stijgende verbazing naar luisterde (check de driedubbele verzamelaar Legends op Spotify). Pure soul, maar ook vaudeville en musical, reggae rarities, funk en Amerikaanse R&B: Linda Lewis - wiens indrukwekkende bereik vaak vergeleken wordt met Minnie Ripperton - kan het allemaal.

Labels: ,

Wednesday, November 06, 2019

TVDW 03/11/2019 - Rhythm Heritage - Language of Love (1978)


Tears for Fears staat bekend als een duo, maar Roland Orzabal nam een tijd in de jaren negentig onder dezelfde groepsnaam ook twee platen uit zonder Curt Smith. De eerste, "Elemental", maakte deel uit van mijn kleine fijne vinyloogst in Barcelona, afgelopen weekend. Andere lekkere dingen die ik voor een appel en ei meepikte uit de Catalaanse hoofdstad: Vaya Con Dios, Moon Martin, Hall & Oates, Bryan Ferry, en die mooie countryplaat "Trio" die Dolly Parton, Emmylou Harris en Linda Ronstadt samen maakten. Allemaal Spaanse persingen trouwens, wat het extra leuk maakt (- enfin, toch voor de vinyl nerd in mij).

Wat dat allemaal met de tvdw te maken heeft? Wel, niets eigenlijk. Ik was vast van plan om Break it Down Again, die single uit "Elemental", te benoemen. Ik heb het altijd een beresterk nummer gevonden. Maar toen kwam mijn trip naar Sint-Truiden, zaterdag, om naar de vinyluitverkoop te gaan van Kim (van dj-duo Ed & Kim). Ik kwam thuis met een karrenvracht aan nieuw (nu ja, oud) vinyl, 19 stuks in totaal. Waaronder deze wat lukraak meegegraaide plaat van Rhythm Heritage.

Ik zeg 'lukraak', maar enkele kleine lettertjes op de hoes van "Sky's the limit" trokken toch de aandacht. Jay Graydon speelt er op mee, een big shot uit de west coast die meewerkte en meeschreef aan platen van o.a. Steely Dan, EW&F, George Benson en Al Jarreau. Een andere naam maakte het echter nog interessanter om dit plaatje te 'scoren'. Rhythm Heritage was immers de groep van Michael Omartian, en laat dat nu net de man zijn die deel uitmaakte van Loggins & Messina (zie tvdw van paar weken terug) én nadien als producer uitstekend werk leverde bij Christopher Cross (nog een tvdw nominee) en Donna Summer. Eenmaal op de draaitafel, bleek Omartian met Rhythm Heritage verdraaid funky uit de hoek kon komen. Crusaders-like funky, met een aanstekelijke mix van disco, jazzfunk en soft rock. Met dit Language of Love als eerste nummer dat me bij mijn nekvel greep.

Labels: , , , ,

Friday, November 01, 2019

TVDW 27/10/2019 - Brass Impact - Mas Que Nada (Pow Pow Pow) (1967)


Beetje schimmige foto, ik weet het, maar van Warren Kime, de Amerikaanse orkestleider achter Brass Impact, is dan ook weinig terug te vinden. An intense, delicious blend of groovy tunes, splashy instrumental arrangements, and ecstatic vocal highlights - zo omschrijft de website spaceagepop de muziek van Warren.

De tvdw houdt rechtstreeks verband met een jaarlijks terugkerend evenement, waarover ik vermoedelijk al eerder sprak op deze blog. Mijn twee neven en ik en onze drie respectievelijke zonen komen elk jaar samen, om de familiebanden te versterken. Eén vader-zoon combinatie organiseert het weekend en verrast daarmee de twee andere vader-zoon tandems. Afgelopen weekend was het de tiende editie, en dat mondde uit in een driedaagse richting Barcelona. Het werd een aaneenschakeling van hoogtepunten, waarbij we van de ene verrassing in de andere vielen. Het zorgde voor heerlijke momenten tussen de oude en de nieuwe generatie, een unieke ervaring. Eén van die momenten was het betreden van onze slaapplaats. Geen hotel, maar een alleraardigste AirBnB-duplex, die we na pas het vervullen van een opdracht ontdekten. Oh ja, enkele dagen voor het vertrek werden we uitgenodigd om een Spotifylijstje vol te pompen met wat aardige deuntjes. Eén ervan weerklonk toen we voor het eerst onze duplex binnenkwamen en mekaar in de armen vielen. Ik wist meteen: dit wordt de tvdw.

Labels: ,

Tuesday, October 22, 2019

TVDW 20/10/2019 - Hothouse Flowers - Hard Rain (1988)


Die folkrock waarmee Mumford & Sons zo'n succes boekt? Niets verkeerd mee, hoegenaamd niet, maar ik moest eraan denken toen ik afgelopen week "Just A Note" oplegde. Het is een tussendoortje dat Hothouse Flowers uitbracht tussen het eerste en tweede album. Een zoethoudertje, dat ik destijds helemaal niet had opgemerkt. Tot een Instagram-vriendin de plaat een tijd geleden terug postte, en me nadien zelfs wist te verrassen door haar exemplaar op te sturen.

Het deed me nog eens beseffen wat voor een bevlogen, bezielde muziek die band destijds wel maakte. Nog een pak straffer en authentieker dan Mumford & Sons, meer in rechtstreekse lijn met wat Van Morrison heel zijn carrière al gedaan heeft: op een soulvolle manier pop, folk, soul en blues mengen. Misschien is het die authenticiteit die de groep parten speelde: Hothouse Flowers was nooit sterk in het meespelen van het spel van platenfirma's. Na "Born" uit 1998 - een plaat waarop ze met drumcomputers en distortion aan de slag gingen en zo bij bepaalde songs uitkwamen bij een variant op "Achtung Baby" - kozen ze voor the road less taken. Geen grote tournees meer en platen die in eigen beheer werden uitgebracht: het was een moedige keuze. Jammer voor wie, net als ik, blijf vissen in het traditionelere circuit en hen zo van de radar zag vallen. Bon, die fijne EP waarvan sprake geeft de groep haar tweede tvdw. Op 771 edities is dat niets te veel.

Labels:

Wednesday, October 16, 2019

TVDW 13/10/2019 - Vince Clarke Paul Quinn - One Day (Extension) (1985)


Een fame dodger, zo wordt hij wel eens genoemd. Vince Clarke liep inderdaad altijd in een wijde boog rond succes - of beter gezegd, rond het beroemd zijn dat succes met zich brengt. Zeker in het begin van zijn carrière zijn er enkele sprekende voorbeelden. Clarke begon in de prille jaren tachtig met synths te prutsen nadat hij OMD's debuut had gehoord, zette vervolgens Dave Gahan voor de microfoon en doopte zijn groepje Depeche Mode. Hij schreef zowat de hele eerste plaat van Depeche Mode - inclusief I just can't get enough - alvorens het hazepad te kiezen. Toen vervolgens ook Yazoo te succesvol werd, sloeg hij opnieuw enkele donkere steegjes in, alvorens uiteindelijk met Erasure zijn status te bestendigen.

Het is uit een van die donkere steegjes dat this week's tvdw komt. Clarke had na de split met Yazoo het idee om met een wisselende batterij van zangers liedjes te maken. Hij kwam niet verder dan twee experimenten, met achtereenvolgens een Noord-Ierse en Schotse gastzanger. Het eerste (Never Never, met Feargal Sharkey, onder de naam The Assembly) werd het bekendst, het tweede levert deze week de tvdw op. Om nog even in de anekdotiek te duiken: Clarke schreef One Day samen met Jamie Morgan en Cameron McVey. Die laatste zou naam maken als stuwende kracht bij Massive Attack en Portishead, terwijl Morgan vooral bekend werd als mode-icoon: hij was verantwoordelijk voor de zogenaamde 'Buffalo' stijl. Om helemaal af te drijven: Morgan en McVey brachten in 1986 een single uit met op b-kant het nummertje Looking Good Diving With The Wild Bunch, inclusief een rap van Neneh Cherry. Die song zou twee jaar later drastisch herwerkt worden tot, juist ja, Cherry's debuutsingle... Buffalo Stance.

Na One Day te hebben opgenomen, kwam Clarke uiteindelijk uit met Andy Bell als zanger. Samen richtten ze Erasure op, een groep die de daaropvolgende twee decennia bijzonder succesvol werd (- om voor mij volstrekt onduidelijke redenen, overigens). Clarke heeft parallel met Erasure wel altijd nog wat experimentjes links en rechts gedaan. Eerder dit jaar dook hij bijvoorbeeld nog op een remix van Almost, een nummer uit... OMD's debuutplaat.

Normaal gezien zoek ik bij elke tvdw een foto van de groep/artiest in kwestie. Hier maak ik graag een uitzondering, omdat net de hoes voor mij zo speciaal is. Naast muziek is Action Man immers een van mijn hobby's, en ik heb al heel wat platen waarbij net die Action Men op de hoes afgebeeld zijn. Het leuke is dat die platen me steevast opgestuurd worden vanuit de Instagram-community. Ik kreeg er de afgelopen jaren al uit Hongkong, Utah USA en Spanje. Deze week kwam er een postpakket uit Parijs, waarin One Day zat. Met vier Action Men, weliswaar onscherp, op de hoesfoto.

Labels: , , , ,

Friday, October 04, 2019

TVDW 06/10/2019 - James Taylor - Fire and Rain (1970)


Ik had de slimmerik kunnen uithangen en 52nd Street van Billy Joel als tvdw selecteren. Aardige plaat, daar niet van, en de eerste die ik na mijn verjaardag op de draaitafel gooide. Maar voor de tvdw schoot hij net te kort. Trouwens, alvorens meer te zeggen over de keuze van deze week: tweeënvijftig? Serieus?! Hoe is het plots zover kunnen komen? Ik sta er versteld van. Plots word je wakker en zijn twee van je kinderen al bezig met hogere studies, terwijl je zelf nog luchtgitaar staat te spelen op Eddie Van Halen. Sommige dingen lijken zo snel te gaan, andere lijken nooit te veranderen.

Op mijn verjaardag bezochten we in Brugge een (al bij al teleurstellende) tentoonstelling over Picasso en Warhol. De dag nadien sloot de band die in de Stadsschouwburg van Sint-Niklaas speelde, haar reguliere set af met Chocolate Cake van Crowded House. Juist ja, met de zin "Can I buy a cheap Picasso fake. Andy Warhol must be laughing in his grave". Na 769 tvdw's heb ik al meermaals gedacht: toeval bestaat niet.

De band waarvan sprake, bracht de Twee Meter Sessies van weleer terug onder de aandacht, met toenmalig presentator Jan Douwe Kroeske als master of ceremony tussen de songs. Onder de songs pareltjes van uiteenlopende muzikanten als JJ Cale, Sparklehorse, dEUS, Blind Melon, Sheryl Crow, Elliott Smith, Mink DeVille, Live en Bruce Cockburn; onder de muzikanten viel naast Jan Hautekiet, de ritmesectie van K's Choice en het duo The Antler King vooral Johannes Verschaeve op. Wat een klasbak is die man toch. Oh ja en dan was er nog Roland die zijn onnavolgbare zelf was op het podium. Hoe grappig om te zien hoe hij After Midnight van JJ Cale naar zijn hand zette, terwijl de rest van de band probeerde om de oude knar tijdens de song te volgen. Ook het hoogtepunt van de avond kwam van Roland, die Fire and Rain op een erg doorleefde manier inkleurde. Allereerste tvdw van James Taylor, trouwens. Dat mag wel.

Labels:

Monday, September 30, 2019

TVDW 29/09/2019 - Loggins & Messina - Angry Eyes (album version) (1972)


Ik had hen, niet gehinderd door veel kennis terzake, eerder in het hoekje van de yacht rock ondergebracht. Fout, zo bleek, toen ik afgelopen week twee van hun albums toegezonden kreeg van Instagram-vriendin Cynthia, all the way from San Francisco. De twee brengen eerder countryrock (niet verwonderlijk, nu google me zegt dat Messina een van de leden van Buffalo Springfield en Poco was) en op hun tweede plaat stonden twee avontuurlijke tracks die me meteen tvdw-waardig leken. Opener Good Friend" heeft een funky southern vibe en klinkt geweldig cathy, maar het is slotsong Angry Eyes die uiteindelijk met de prijs gaat lopen. Luister, en je beseft na goed anderhalve minuut meteen waarom.

En ja inderdaad, de Loggins waarvan sprake zou een tiental jaren later die hit Footloose scoren. Messina van zijn kant zou zich terug bij Poco aansluiten - en ondermeer het heerlijke Call it Love schrijven.

Labels: , , ,