Thursday, October 18, 2018

TVDW 14/10/2018 - The Bony King of Nowhere - Whenever we meet again (2018)


Het toont nog maar eens dat je nooit te snel conclusies mag trekken. Vermits zijn groepsnaam ontleend was aan een song van Radiohead - en vermits ik niet bepaald fan ben van die band - had ik nooit aandacht besteed aan deze Gentse band rond Bram Vanparys. Ik ging dus zonder voorkennis of verwachtingen naar het concert in de Botanique, op uitnodiging van Hannes.

Het concert blies me simpelweg van mijn sokken. Geen ijl pretentieus Brits gepingel, maar op uitgesproken Amerikaanse leest geschoeide, wijdse rock. Think War on Drugs, Daniel Lanois, Neil Young en Robbie Robertson (hm, come to think of it: dat zijn allemaal Canadezen...). De dagen nadien was ik op Spotify wel even zoet met het beluisteren van Bony's laatste plaat "Silent Days". Straffe kost, al vond ik het live nog net iets overtuigender, ook al omdat Vanparys een gewéldige drummer mee had, plus daarnaast de frontman van Douglas Firs (een van de alleraardigste belpopontdekkingen van de laatste jaren). Whenever we meet again vond ik het hoogtepunt tijdens het concert, samen met Like Lovers Do (tiens, Lloyd Cole heeft ook een song met die titel).

Labels: ,

Thursday, October 11, 2018

TVDW 07/10/2018 - Sylvester - I've been down (1977)


Een tvdw puren uit een vinylaankoop van de voorbije week is schier onmogelijk: de afgelopen zeven dagen tijd verwelkomde ik ruim... 130 platen. Dan maar het laatste album dat dit weekend een draaibeurt kreeg, gebruiken als kapstok. De debuutplaat van Sylvester was een van de lekkere spullen die ik na een impromptu tweedaagse naar Parijs huiswaarts bracht. Producer van dienst op dat album is Harvey Fuqua, een man die een grote staat van verdienste heeft in de disco. Maar een quick google leert me dat zijn cv heus wel wat ruimer is, inclusief een aardige toevalligheid. Fuqua zat in het begin van zijn carrière bij de Moonglows, een van die doo-wop groepjes die Paul Simon bezingt in René & Georgette Magritte - een van mijn absolute favorieten (en een song waar ik het een tijd terug al over had). Fuqua blijkt ook degene te zijn achter de productie van Ain't No Mountain High Enough (in de originele versie, het duet van Marvin Gaye en Tammi Terrell) en van Marvin Gaye's grote comeback hit Sexual Healing. Oh en Fuqua's neefje Antoine regisseerde de clip voor een van Prince's laatste grote hits, The most beautiful Girl in the World. So much for trivia.

Sylvester heeft een wit voetje bij mij omdat hij natuurlijk in zijn latere carrière samenwerkte met Patrick Cowley. Beide zouden sterven aan AIDS, maar niet voor ze samen Do You Wanna Funk maakten, die hi-energy disco hit met die trademark Cowley-synths. Maar de tvdw, die komt dus uit Sylvester's debuut. Niet toevallig is het een song die wat afwijkt van de proto-disco waarvoor Sylvester bekend staat. Deze "I've been down" heeft een meer donkere, funky groove. De twee dames die je hoort zouden nadien furore maken als The Weather Girls. Voor wie echt dieper wil graven: ze maakten ook platen onder de naam The Two Tons (- weinig subtiel refererend aan hun corpulente maten). Van de tvdw is er zelfs een Two Tons-versie, uitgebracht drie jaren na het origineel.

Labels: , , , , ,

Tuesday, October 02, 2018

TVDW 30/09/2018 - Queen - Ogre Battle (1974)


"De mannen van Kiss hadden geen probleem om me alleen achter te laten met hun vriendinnen, terwijl zij hun Twelve Step Program afwerkten." Een citaat van Desmond Child, terwijl hij het in een podcast heeft over hoe hij als homo een plaats kreeg in de machowereld van rockers als Kiss en Bon Jovi. Child is een Amerikaan van Hongaarse afkomst, hij schreef I Was Made For Loving You voor Kiss, Living on a Prayer voor Bon Jovi, Poison voor Alice Cooper en bouwde zo een carrière uit als songschrijver voor Ricky Martin, Cher en Katy Perry.

Ik ben sinds ik een betalend spotify abonnement heb, in de wagen voortdurend aan het luisteren naar allerlei podcasts over muziek. Die van Desmond Child is deel van een serie die "And The Writer Is..." heet, verder was er nog een interessante BBC podcast waarin Jazzie B van Soul II Soul uitvoerig en bevlogen praatte over zijn belangrijkste invloeden: Curtis Mayfield, George Clinton, Sam Cooke en James Brown. En Slate Magazine heeft enkele boeiende podcasts over de carrière van de BeeGees en over de alt-rock scene uit Athens, Georgia (met REM en B52's). 't Is plezieriger om naar te luisteren dan om op de radio songs te horen die je ofwel te vaak hebt gehoord, ofwel niet goed vindt.

Voornoemde Desmond Child had het ergens in zijn podcast ook over hoe popsterren eigenlijk superhelden zijn. Ze worden zo beschouwd door hun fans - en ze gedragen zich er dan best ook naar, met larger than life performances, outfits, etc. De beste creëren als het ware een persona en houden zich consequent aan de krijtlijnen die zo'n persona/alter ego uittekent. Ik moest aan Child's uitspraak denken toen ik vrijdagavond naar Kinepolis in Antwerpen trok om er "Queen - A Night in Bohemia" te zien, de neerslag van het concert dat de groep op kerstavond 1975 bracht. Ik zag Queen intussen twee keer live, maar het was (vanzelfsprekend) twee keer de versie van de groep met Paul Rodgers als frontman, en minus Roger Deacon op bas. Juist ja: toch niet meteen the real deal. Het dichtst bij het échte Queen kwam ik in de zomer van 1985, toen ik het optreden van de groep (op tv weliswaar) zag tijdens Live Aid. Een kort maar geweldig optreden dat overigens over enkele weken, bij de bioscooprelease van de biopic Bohemian Rhapsody, voor het eerst op vinyl (en andere dragers) uitgebracht wordt.

Om Queen in haar echte glorieperiode, eind 1975, aan het werk te zien - de groep had nauwelijks een maand eerder "A Night at the opera" uitgebracht - was de cinema dus nog niet zo'n slechte plek. Noem het een inhaalbeweging - long overdue. De film (ook uitgebracht als "A Night At the Odeon - Hammersmith 1975") stelde niet teleur. Ik zag een erg verbeten, vurige, haast agressieve versie van de groep, die in versies van White Queen en Liar duidelijk maakte dat niemand klonk zoals hen. Ook Ogre Battle zat er in, een track uit dat fenomenale, grillige, over the top album "Queen II". En de show maakte nog maar eens duidelijk dat met name Freddie Mercury inderdaad een persona was, een superheld die flamboyant, schaamteloos en kleurrijk als een pauw zijn verenpracht ten toon spreidde.

Labels:

Monday, September 24, 2018

TVDW 23/09/2018 - Johnny Nash - Why did you do it? (1975)


Een achteloos gekochte 1 euro find die na maanden op de draaitafel belandt en plots veel beter is dan verwacht. Gotta love that. Ik had het nochtans kunnen weten, toen ik de namen op de hoes van "Tears on my pillow" las. Bobby Womack levert er gitaarlicks, Bettye Wright zingt mee, Hugh Masekela komt wat toeteren. Zelfs Herbie Hancock speelt wat deuntjes, wat best raar is als je de veelal lichtvoetige muziek hoort.

Nash draaide in zijn jonge jaren mee in de entourage van Bob Marley. Best gek, want hij was helemaal geen Jamaicaan. Op deze plaat covert hij een paar van diens nummers. Maar de man verschoof in de jaren zeventig van reggae naar soul, en ook dat facet is te horen. "Tears on my pillow" is een merkwaardige opeenvolging van vederlichte maar erg aangename reggae en satin soul. De pareltjes liggen voor het rapen, met telkens Nash' boterzachte, wat hoge soulstem die de aandacht opeist. Marley's "Reggae on Broadway" is bijvoorbeeld heerlijk. Het is een song met een aparte achtergrond; het was de single die Marley voor CBS opnam met Nash en diens begeleidingsband en het moest hem laten doorbreken in Engeland. Maar het bleek een hopeloze flop (Marley's enige), waarna een switch naar het Island-label alsnog het begin inluidde van het veroveren van de wereld. Maar voor de tvdw kies ik voor de opvallende opentrack van het album. Het is een wonderlijke kruising tussen zachte, Philly-achtige soul en blaxploitation funk, met naar het einde een duidelijke stilistische verwijzing naar Marvin Gaye.

En Nash zelf? Die is nog maar eens het bewijs dat deze blog eerder een muzikaal dagboek (nu ja, weekboek) is, dan een populariteitspoll. Sommige van mijn favoriete artiesten hebben na al die jaren nog altijd geen (of nauwelijks) een tvdw-notinatie, terwijl deze behoorlijk obscure pipo nu plots al met zijn twééde tvdw gaat lopen. De eerste tvdw van de man? Dat was een song die we allemààl kennen....

Labels: , ,

Sunday, September 16, 2018

TVDW 16/09/2018 - José James - Use me (2018)


Wat fijn, als je als concertganger getuige bent van Pure Klasse. Het was afgelopen week mijn eerste keer dat ik José James aan het werk zag en eerlijk gezegd: het feit dat hij zich dit keer exclusief op het werk van Bill Withers zou werpen, was een extra aansporing om richting AB te gaan. Withers ligt bij mij in de bovenste schuif. De manier waarop hij in het dichtbevolkte gebied van warme soulmuziek toch een volstrekt eigen plaatsje wist te bemachtigen, verdient alle lof. Merkwaardig ook hoe de man zo'n stevige reputatie en dito cataloog bij elkaar kon schrijven op amper een handvol platen, en in een korte tijdspanne. Oh ja, dat Withers een stotteraar is, heb ik ook altijd een sympathiek detail gevonden.

Pure klasse, zei ik, maar dat sloeg in dit geval vooral op José James en zijn jazzfunk kwartet. Straffe muzikanten die op tijd en stond een solospot kregen om hun talent te etaleren. Maar het was toch vooral James zelf die me met verstomming sloeg. Zijn frasering lag akelig dicht bij die van Withers, al maakte hij met zijn jazzy scats duidelijk dat hij meer wilde doen dan imiteren. Enige smet vond ik dat de man in de bissen terugplooide op eigen werk, in plaats van in de tribute trip te blijven en nog wat verder te grabbelen in de ton met Withers-songs.

Labels: ,

Monday, September 10, 2018

TVDW 09/09/2018 - Eminem - Lucky You (feat. Joyner Lucas) (2018)


Van mijn drie kinderen is Bram voorlopig degene die het meest met muziek bezig is, al is hij de enige van de drie die nooit notenleer volgde en ook geen instrument speelt. Hij heeft wel kennis over 'mijn smaak', maar is vooral op zijn eigen eilandje bezig, in hoofdzaak met hiphop. Het gaat meer specifiek om subgenres als mumble rap en trap, hedendaagse rapvarianten waar ik niet steeds in 'mee' ben. Wel fijn om met name in de wagen erin opgevoed te worden, en af en toe meningen heen en weer te gooien over deze of gene artiest. Af en toe schakelt hij ook over op old school rap en kan ik een boompje opzetten over pakweg Gangstarr, Nas of A Tribe Called Quest.

Afgelopen week was er een fantastisch moment waarop we de nieuwe Eminem bespraken in de wagen. Hij had er al wat over gelezen en gooide enkele tracks via Spotify op de car stereo. Ik wist in één klap opnieuw waarom ik dat blanke genie uit Detroit zo geweldig vind. Alleen al de hoes van de nieuwe plaat "Kamikaze", met die speelse verwijzing naar die andere iconische bleekscheten van de rap, de Beastie Boys, en hun "License To Ill". Eenmaal je in de songs zelf duikt, valt al snel op hoezeer "Kamikaze" propvol leuke verwijzingen naar andere rappers zit. Nu ja, leuk is het verkeerde woord bij 'Em - hij kan als geen ander op spijkerharde wijze collega's naar de hoek dissen. Dubbel leuk werd het tussen ons (Bram en ik) toen Slim Shady in enkele tracks de snoepjes van het moment, de mumble rappers, aanpakte. Drake blijft nog enigszins buiten schot (al is er een vage verwijzing naar de man), maar Lil Pump, Lil Yachty en Lil Xan en Migos krijgen er stevig van langs.

"Kamikaze" is niet overal even sterk en duurt - een oud zeer bij hiphop - te lang. Maar er zijn genoeg mokerslagen van songs om aan te tonen dat de Meester terug is. En hoe.

Labels: , ,

Sunday, September 02, 2018

TVDW 02/09/2018 - John Cougar Mellencamp - Rumbleseat (1985)


De meesten schatten The Lonesome Jubilee hoger in, maar voor mij zal "Scarecrow" steeds het hoogtepunt blijven van JCM. Een plaat waarin hij zijn posterboygehalte naar beneden schroefde, ten voordele van een blue collar portret van de kleine man in stoffige kleine dorpjes die de eindjes aan elkaar tracht te knopen en ter ontspanning rondrijdt met wagens en luistert naar R.O.C.K. in the U.S.A. ("and don't forget James Brown"). Klinkt erg Springsteen, ja, en Mellencamp kwam inderdaad nooit dichter bij The Boss dan op deze plaat. Justice & Independance is zo'n song die door Springsteen beademd lijkt; een gloedvolle rocker die aan het eind een geweldige Bo Diddley beat geïnjecteerd krijgt. De tvdw heeft dat nog meer, het had een b-kantje van Born In The USA kunnen zijn. Oh en wie zich afvraagt wat zo'n rumbleseat is: dat is een opklapbaar achterbankje zoals sommige Amerikaanse wagens dat vroeger hadden. Een mother-in-law seat werd het ook wel genoemd (!).

Labels: , ,