Wednesday, March 25, 2020

TVDW 22/03/2020 - The Manhattan Transfer - Soul Food To Go (1987)


Valt er in deze barre Corona-tijden wel een zinnig woord te zeggen over iets triviaals als een tvdw? Een relevante vraag. Ik volhard vooralsnog in de boosheid, deze week met de focus op een wat onderbelicht genre, vocal jazz. Manhattan Transfer is er erg goed in, dus ik was blij om net voor de lockdown bij de lokale platenboer "Brasil" te vinden, het album dat opent met het heerlijke Soul Food To Go, altijd al een favorietje geweest.

Labels:

Sunday, March 15, 2020

TVDW 15/03/2020 - The Band - Out of the Blue (1978)


't Is in die mate een iconische plaat - Beste Concertregistratie Ooit en meer van dergelijke accolades - dat ik 'm eigenlijk nooit van a tot z beluisterde. Maar deze week scoorde ik de driedubbelaar "The Last Waltz"(in vlekkeloze toestand, O.P. en mét boekje) voor amper 3 euro (!), en vermits ik toch thuis zit had ik meer dan tijd om me er door te werken. Vanzelfsprekend spat het spelplezier van de plaat (dat de nummers nadien een uitgebreide postproductie kregen wordt natuurlijk nergens vermeld) en doen de talrijke gasten wat ze moeten doen. De verrassing voor mij was plaatkant zes, die The Last Waltz Suite bevat, een aantal songs die volgend op het concert opgenomen werd op hetzelfde podium, maar dan zonder publiek. De uitschieter werd meteen de tvdw, een betoverend aquarelletje van een song, getekend Robbie Robertson.

Labels: ,

Monday, March 09, 2020

TVDW 08/03/2020 - Warren Zevon - Mohammed's Radio (1976)


Platen draaien met 1 hand is moeilijk, maar moeilijk kan ook. Net als dit blogbericht met 1 vinger tikken. Heel wat plaatjes passeerden afgelopen week de revue, zonder echte uitschieters. Uiteindelijk bleek Zevon's song zich, om geen aanwijsbare reden, het meest hardnekkig in mijn hersenpan te nestelen. Buckingham en Nicks zijn er op te horen, en Jackson Browne verzorgde de productie.

Labels: ,

Monday, March 02, 2020

TVDW 01/03/2020 - Elton John - Tiny Dancer (1971)


Als je halverwege de skivakantie domweg richting ziekenhuis draait, blijven er niet veel kansen over om een tvdw te scoren. Good old Elton kaapt er toch eentje weg, omdat we hem spotifygewijs draaide, een dagje voor de noodlottige crash. Blijft een klasbak, los van zijn al te kleurrijk imago en zijn mogelijk te uitgebreide cataloog. Dit is Elton's tweede tvdw overigens - de eerste kwam toevallig ook uit hetzelfde album, "Madman across the Water".

Labels:

TVDW 23/02/2020 - The Four Seasons - Beggin' (1967)


In de week van de skivakantie duiken er meestal wat rare tvdw's op, wegens een nogal muziekarme zevensdaagse. Bij de heenrit naar de Alpen viel dit jaar op dat mijn Spotify-playlists niet bepaald op gejuich werden gehaald op de achterbank. Hanne en haar vriendinnetje namen het wat graag over, o.a. met Yungblud, een hipster die we toevallig een week eerder op een muziekquiz niet hadden herkend. De tvdw bleek logisch: de (erg aardige) reboot van het Noorse Madcon kwam in Hanne's lijst voorbij, een paar uur later haalde de shuffle het origineel uit mijn playlist.

Labels: , ,

Monday, February 17, 2020

TVDW 16/02/2020 - OMD - Joan of Arc (Maid of Orleans) (1981)


Na hun optreden van afgelopen vrijdag kan er, na Heaven 17 (Het Depot), Human League (AB) en Alison Moyet (De Roma), opnieuw eentje worden afgevinkt van het synthpoplijstje. Aardig concertje, daar niet van, maar het hinkte wat op niet twee, maar drie gedachten. De groep was moedig genoeg om er drie recente nummers tussen te stoppen, die daarenboven erg punchy uit de hoek kwamen. Doodjammer dat Ghost Star er niet tussen zat, maar kom. Gedachte twee was natuurlijk de retrotrip, met Enola Gay, Electricity en vier songs uit "Architecture & Morality". Zelfs b-kantje Almost werd van onder het stof gehaald, en niet toevallig: Andy McCluskey kon niet kon nalaten te onderstrepen dat die song er destijds Vince Clarke toe bracht om Depeche Mode op te starten.

Dat OMD intussen niet de iconische status heeft van Depeche Mode, is te wijten aan de songs die het derde segment van het concert uitmaakten. OMD kwam in de tweede helft van de jaren tachtig niet af met een song als Personal Jesus, integendeel. Een song als If you Leave mag dan al voor OMD de grote (late) doorbraak geweest zijn in Amerika (omdat hij op de soundtrack van Pretty In Pink stond), het zette ook de bocht in naar de minder spannende popsongs die zouden volgen: het vreselijke Forever Live and Die en het al even generieke, zoutloze Sailing on the Seven Seas en Pandora's Box. Die vier songs zaten vrijdag ook in de set, wat zorgde voor een moeilijk evenwicht met de embryonale synthpop die vooraf ging en de energieke, pulserende songs vanop hun laatste platen.

De keuze voor Joan of Arc als tvdw, een song die natuurlijk ook in de setlist zat, kan wat verrassend zijn. Ook ik vind het intussen immers een wat grijsgedraaid nummer. Een nummer ook dat wat afwijkt van de rest van de OMD-cataloog, net zoals Golden Brown dat bijvoorbeeld bij The Stranglers is. Dat ik het deze week kies, heeft alles te maken met een autoritje met mijn moeder, enkele uren voor het concert. Ik haalde destijds "Architecture and Morality" in huis, nadat ik als broekje van dertien de oren van mijn moeder's hoofd had gezaagd. Ze had zich laten ontvallen dat ze Joan of Arc best mooi vond, waarna ik wekenlang een pleidooi hield om de bijhorende LP op haar kosten in huis te halen. Ik vertelde haar die anecdote vrijdag in de wagen, en zocht de song op ter staving van mijn verhaaltje. We luisterden er samen naar. Ze herkende de melodie. Het kippenvel en de vochtige ogen, heeft ze niet gezien.

Labels:

Wednesday, February 12, 2020

TVDW 09/02/2020 - The Shangri-La's - Sophisticated Boom Boom (1965)


Een sixties meidengroep, jazeker, maar eentje die niet te vergelijken valt met alle andere. The Shangri-La's hadden overduidelijk geluisterd naar The Supremes en Martha Reeves & the Vandellas, maar ze waren blank. Bekend is de anekdote dat James Brown hen uitnodigde voor een all black revue, om vervolgens verbaasd op te kijken bij het zien van de bleekscheetsnoetjes. De productie van hun platen had heel wat raakpunten met de Phil Spector Wall of Sound, met uitgesproken stereo-effecten, een uitgebreid arrangement en a big sound. Maar het zijn vooral de songs zelf die afwijken van de toenmalige heersende norm. Bij de Shangri-La's is er ruimte voor melodrama, een campy randje, een stouter imago... Het zou me niet verbazen als zowel David Lynch als Lana Del Rey fans zijn. The Shangri-La's zouden alleszins een kleine tiental jaren na hun hitperiode de kiem vormen voor de punkrock scene aan de Amerikaanse Oostkust. Blondie, The New York Dolls en de Ramones lieten elk op hun manier merken sterk beïnvloed te zijn door The Shangri-La's (- net zoals in de daarop decennia The Jesus & Mary Chain en Amy Winehouse).

Labels:

Tuesday, February 04, 2020

TVDW 02/02/2000 - Womack & Womack - Rejoice (1986)


Laatste tijd opnieuw in een Womack & Womack bui. Hun plaat "Conscience" is altijd al een favoriet geweest, maar ook op "Family Spirit" and "Starbright" staan sterke nummers. Womack & Womack slagen er in hun beste momenten in om een losse, soulvolle, erg groovy, euh, groove in hun songs te smokkelen - eentje die soms wat doet denken aan wat Al Green destijds deed. Verder heb ik eigenlijk niet veel te melden. Nog een fijne dag verder.

Labels: