Monday, December 10, 2018

TVDW 09/12/2018 - Villagers - A trick of the light (2018)


Subtiel, maar toch spannend - het is een spreidstand waarbij vele artiesten een liesbreuk oplopen. Als het subtiel wil zijn, is het vaak gewoon saai. En als het spannend is, klinkt het slechts zelden spaarzaam. Villagers slaagt in beide, op de nieuwe plaat "The Art of Pretending to Swim". Vooral in de eerste helft van de plaat levert dat erg mooie songs op.

Dat het tweede nummer op de plaat vaak het allerbeste is, is een (wijdverspreide? - ik zou het niet weten) mythe onder muzikanten. Eentje met een grond van waarheid? Hierbij alvast een bewijsstuk voor de stelling. De tvdw van deze week staat inderdaad tweede in rij op het album en het is hands down het beste nummer van de plaat. Met een mooie tekst ook nog:

It's time that I let go
Of things I can't control
This path that I've taken
Is the only one I know

Well I've come so far to get here
And I've got so far to go
So I'll take what I can get
In matters of the soul

Labels:

Monday, December 03, 2018

TVDW 02/12/2018 - The Undertones - Tearproof (1980)


Omdat ik er nu eenmaal al zolang mee bezig ben - dit is nummer 725 - is het bepalen van de tvdw's een tweede natuur geworden. Bij elk nummer dat ik hoor (op radio, cd, spotify, vinyl, in een café, bij een live-optreden, whatever) is er altijd een klein duiveltje op mijn schouder dat me in het oor fluistert: 'Zou dit een tvdw kunnen zijn?' Deze week werd dat gefluister wat luider bij het herbeluisteren van de White Album, in die veelbesproken nieuwe remastering (door de zoon van George Martin). Komt daarbij dat de Beatles, net als de Stones trouwens, nog geen enkele tvdw op hun naam hebben.

Maar de Fab Four haalden uiteindelijk bakzeil (hoe speciaal ik het White Album ook vind - zelfs al heb ik 'm niet op vinyl), ten voordele van The Undertones. Op weg naar Leuven zaterdagavond dacht ik nog: gaan deze Noord-Ierse knaapjes nog voorbijgestoken worden door Buffalo Tom? Maar neen hoor, daarvoor was het concert van die laatste band veel en veel te rommelig en vooral te vals. Ik besef best, zoals ook compagnon Nico opmerkte tijdens het optreden, dat het tegen het valse geluid aanschurken net een trademark van de groep is. Net zoals dat bijvoorbeeld bij de Pixies, Sonic Youth of The Replacements het geval is. Maar Buffalo Tom maakte het wel erg bont. Zowel bassist Chris Colbourn als frontman Bill Janovitz grossierden in vals gezongen lijntjes en ook muzikaal haakte het niet steeds geweldig in mekaar. Echte fans waren vermoedelijk meer vergevingsgezind, en I'm Allowed en Tangerine blijven natuurlijk geweldige songs, maar dit optreden was een teleurstelling van formaat.

Wat nog te zeggen over The Undertones? Deze jonge snaken brengen hun postpunk met een onmiskenbare charme. In de teksten bezingen ze everyday people als Terry, Norman, Jimmy en dat mysterieuze meisje genaamd Julie Ocean - en de teenage kicks die keet schoppen in hun jonge lichamen. Ze doen dat daarenboven met een aandoenlijke directheid, vaak afklokkend onder de drieminutengrens. Een beetje de brug tussen de ironiserende Smiths en de eenvoudige Housemartins, quoi. De tvdw, uit hun tweede plaat "Hypnotised", doet trouwens wel wat denken aan die laatste groep, vooral in de break, die al na 1'10" (!) komt.

Labels: ,

Sunday, November 25, 2018

TVDW 25/11/201 - John Grant - Glacier (2013)


Toegegeven, die retro seventies trip richting westcoast klonk best lekker, afgelopen maandag in het Depot. Young Gun Silver Fox deed wat het moest en bracht een vermakelijke set, die evenwel - buiten een stevig rockend Lolita - behoorlijk binnen de lijntjes bleef. Jammer ook dat er geen cover vanaf kon; op andere concerten kreeg het publiek een smaakvol streepje Bill Withers of Hall & Oates.

En toegegeven, ook Carmel bracht een aangename set,vrijdagavond in De Casino (leuk zaaltje, trouwens). Van de souljazzpop van de jaren tachtig, een klasje waar ook Sade, Everything But the Girl en Working Week op de schoolbanken zaten, was Carmel steeds de meest uitgesproken jazzy leerlinge. Op de vooravond van haar zestigste verjaardag bleek dat niet anders. Zo bracht miss McCourt een cover van Coltrane's Naima, waarop ze een tekst had geschreven. Pas in de tweede helft viel het optreden helemaal in de plooi, eerst met een knappe versie van Tok, daarna onder meer met een mooi sluimerend It's All in the Game.

Het beste optreden kwam tussenin, op woensdag in de Trix. John Grant en zijn uitstekende band - inclusief Budgie, toch een icoon uit de new wave door met name zijn drumwerk bij Siouxie & the Banshees - bracht er een kleurrijke, fascinerende en erg gevarieerde set. De twee facetten van Grant werden uitvoerig belicht: die van de barokke torch songs en die van de donkere, stuwende electro. Beide bracht Grant trouwens even overtuigend, en bij beide vielen telkens ook de onnavolgbare, bizarre, sarcastische observaties van de man op. Preppy Boy was een eerste hoogtepunt, in de bissen kwam (gelukkig) ook Grants signature song GMF aan de beurt, maar het sterkste moment was toch de ijzigwekkende, melodramatische versie van Glacier.

Er waren trouwens nog enkele interessante nieuwe releases deze week. Ik was verbaasd dat ik de nieuwe Smashing Pumpkins eigenlijk best oké vond, en daarnaast klonk ook de nieuwe Anderson Paak veelbelovend bij een eerste luisterbeurt. Stof voor de tvdw van volgende week? Wie weet...

Labels: , ,

Sunday, November 18, 2018

TVDW 18/11/2018 - Kurt Vile - Bassackwards (2018)


Hij komt er een beetje op kousenvoeten mee weg, deze Kurt Vile, maar de tvdw is wel verdiend. Een paar weken terug bleef ik al voor de deur zitten in de auto, om bij de afkondiging te horen van wie dat merkwaardige nummertje met die al even merkwaardige titel wel was. Nu ja, nummertje, het is een raar gestructureerde lineaire lap van een song die negen minuten lang voortdrijft op backward loops en een laconiek geleverde parlando. Beetje alsof Lou Reed gekruist werd met Beck. Dit weekend kwam een Spotify-lijst plots met dezelfde suggestie - en opnieuw stond ik gefascineerd naar Bassackwards te luisteren. Vermits er geen concurrentie uit vinylhoek kwam - platendraaier is tijdelijk buiten strijd wegens in onderhoud - stond de tvdw meteen vast.

Benieuwd welke tvdw aan het eind van volgende week zal opduiken. Met drie concerten in het vooruitzicht, is de kans groot dat het zal gaan tussen Young Gun Silver Fox (maandag, Het Depot), John Grant (woensdag, Trix) en Carmel (vrijdag, Sint-Niklaas).

Labels:

Monday, November 12, 2018

TVDW 11/11/2018 - Natalie Prass - Oh My (2018)


Als ik deze blog entries maak, zoek ik altijd op google images naar het beste fotootje van de artiest in kwestie. Meestal neem ik er eentje dat er wat esthetisch uitziet, beetje rock 'n roll, beetje 'larger than life'. Het gaat hier per slot van rekening om popsterren, halfgoden, right? Bij Natalie Prass bleek dat wat moeilijk. Ze ziet er op alle foto's uit als het meisje dat werkt bij de biobakker om de hoek, als een Zooey Deschanel van den Aldi, en niet als een funky kitten van een zangeres.

Gelukkig klinkt ze wel zo, op haar album "The Future and the Past". Ik had de plaat de laatste weken meerdere keren op repeat staan, niet in het minst omwille van die aanstekelijke single Short Court Style (ondersteund door ook al zo'n charmante, kleurrijke "ik ben een gewoon meisje" videoclip). Er staan wel meer lekker weghappende spullen op die plaat; nummertjes die vol zitten met korte stroomstootjes van gitaarlicks, rollende bassen en een organische groove. De tvdw doet wat denken aan Wendy & Lisa, op andere tracks komen de hipsters van weleer van Haim (tiens, wat is daarvan geworden?) en zelfs een poppy Janet Jackson in beeld. Natalie treedt volgende week maandag op in de Botanique, zo zie ik net op haar website. Helaas, ik zit dan al in Leuven voor een vermoedelijk al even funky optreden van Young Gun Silver Fox.

Labels:

Monday, November 05, 2018

TVDW 04/11/2018 - The Human League - Louise (1984)


Zo. We hadden Heaven 17, Depeche Mode en Yazoo (nu ja, Alison Moyet) al afgevinkt, nu was het tijd om The Holy Grail van de synthpop live aan het werk te zien. Nou ja, Human League heeft weliswaar door de jaren heen een erg ongelijk, niet zo kwalitatief hoogstaand parcours afgelegd, maar met name dat "Dare" album is en blijft natuurlijk een van de - zoniet DE - synthpopklassieker bij uitstek. Dat ik in feite nog een grotere boon heb voor het spin-off remix album "Love & Dancing" van The League Unlimited Orchestra, schreef ik al in een andere post, enkele jaren geleden.

Afgelopen woensdag was het dus League Time, in de AB, samen met goede vriend Frank. De setlist was redelijk onevenwichtig en telkens werd afgeweken van de grote hits, merkte je dat de band toch ook wel wat mager materiaal in de catalogus heeft. Maar Love Action zat heerlijk vroeg in de set, en voor de tvdw maakten twee van de hoogtepunten een kans: het met Motown beat voortgestuwde Mirror Man klonk nog altijd fris, daarnaast wist Louise, een van de schaarse ballads van de groep, me wel te raken. Het is een echte story telling song, over het terugblikken op een voorbije liefde - net zoals in dezelfde periode It started with a kiss van Hot Chocolate er eentje was. Phil Oakey bleek nog steeds strak in het pak te zitten en erg goed bij stem te zijn, wat moeilijk kon gezegd worden van de twee dames van middelbare leeftijd die hem flankeerden. Joanne (de zwarte) en Susan Anne (de blonde) zijn er inderdaad nog steeds bij, maar dat ze - zoals het hardnekkige gerucht al jaren wil - niet kunnen zingen, werd pijnlijk duidelijk. Vooral Joanne stond als een weinig stijlvolle lampenkap op het podium, ongecontroleerd met haar armen zwaaiend en wat onduidelijks in de micro wauwelend. Een ontluisterend schouwspel.

De dag nadien beluisterde ik via Spotify "Reproduction", het debuut van Human League uit 1979. Het viel me op dat de groep best een merkwaardige reis maakte, van experimentele en vrij pretentieuze donkere synth wave tot popiconen. Op "Reproduction" staan rare soundscapes van songs, met rare titels als Austerity/Girl One en The Path of least resistance. Mijlenver verwijderd van wat ze, nadat twee leden waren afgescheurd om Heaven 17 te vormen, onder impuls van producer Martin Rushent klaarspeelden op "Dare".

Labels: ,

Tuesday, October 30, 2018

TVDW 28/10/2018 - Madonna - Drowned World/Substitute for love (1998)


De opdracht? Electronica mengen met emotie. Dat was het uitgangspunt van wat "Ray Of Light" zou worden, het album dat Madonna met de Brit William Orbit maakte. Zovele jaren later blijkt het het allerbeste album uit haar cataloog, vind ik. Madonna bleef nadien weliswaar nog een tijd lang relevant (bv. dankzij haar samenwerking met Mirwais) maar is de laatste jaren jammer genoeg slechts een pijnlijke schim van zichzelf.

Dat ik deze week teruggrijp naar Ray of Light, heeft alles te maken met de podcast Hit Parade van Slate Magazine. Ik heb al bijna alle afleveringen ervan beluisterd: over REM en de Athens scene, over Bon Jovi en hair metal, over George Michael en Elton John, over de opkomst van hiphop, over de manier waarop hitlijsten worden samengesteld etc. Allemaal uitermate boeiend. Deze week was "Veronica Electronica" aan de beurt. Onder die naam schetsten de makers van de podcast een beeld van Madonna, met "Ray of Light" als centraal punt in het verhaal. Ze doen dat steeds aan de hand van de analyse van de hitparade: welke song en stroming sloeg aan in welk jaar, wat voor trends doken op, hoe gingen artiesten om met de wijzigingen? De naam "Veronica Electronica" verwijst naar een nooit uitgebracht remix-album dat Orbit en Madonna in de slipstream van het succes van "Ray of light" wilden lanceren.

Destijds ging bij "Ray of light" misschien teveel aandacht naar Madonna's hele Kabbala Hindu Mystiek gedoe of - althans in België - naar de rechtszaak die een Belgisch componist inspande omdat hij de track Frozen van plagiaat beschuldigde. Los van dat alles blijft het een wonderlijke plaat om terug te horen. Inderdaad omdat het album, zoals ook de podcast onderstreept, erin slaagt om de experimentele electronica van Bjork en Massive Attack als basis te nemen en tegelijk een tegengewicht te bieden aan de agressievere big beats van bijvoorbeeld The Prodigy. En omdat Madonna (voor het eerst?) de hedonistische club bimbo, de cultuur pastiches en de agressieve dominatrix achter zich liet en ontwapenend voor de dag komt, de maskers - of toch vele ervan - opbergend. Luister naar de openingstrack, die ik bij het terughoren van de cd eerder deze week wel meteen als tvdw moest nomineren. Beslist een van mijn all time favorite Madonna tracks.

Om nog even terug te komen op het album en de podcast: ik leerde er tot mijn grote verbazing dat de titeltrack van de plaat een aparte voorgeschiedenis had. Blijkt dat de wortels van dat nummer teruggaan tot 1971, met name tot een song van een Brits folkgroepje dat Curtiss Maldoon heette (en waarin ook Steve Howe, gitarist van Yes, speelde!). Sepheryn heette de song toen, hij staat ook op Spofity - erg interessant om te horen. In feite had producer William Orbit niet deze oorspronkelijke versie van de song mee naar de studio, maar een cover ervan die was opgenomen door een zekere (weinig toonvast zingende) Christine Leach. Ook haar versie is out there (google Christine Leach Zephyr om 'm op soundcloud te horen).

Labels: