Friday, February 15, 2019

TVDW 10/02/2019 - Vampire Weekend - Harmony Hall (2019)


Rondje langs de kanshebbers? Er waren best wat mogelijkheden deze week. Ik vond "Give us a wink", een plaat van Sweet, opvallend sterk. Meer nog dan bij de eerdere, door Chinn & Chapman geschreven glamrock hits, klinken ze op deze plaat erg als Queen. Het feit dat het album ingeblikt werd in de Musicland Studios in München, in een productie van Mack, is daar niet vreemd aan. Vooral slotsong The Healer vond ik tvdw-waardig. Ook kanshebbers: de songs op "Go For It", een plaat uit 1981 van Noord-Ierse punkrockers Stiff Little Fingers. Stevig, snedig, catchy en mooi passend in het rijtje van The Clash en Frank Turner. Of wat te denken van Balthazar en hun nieuwe full album "Fever" dat ik deze week een eerste beurt gaf. Of wat te denken van een track - om het even welke, 't is zo'n goed album - uit "Stars", dat popsoulwonder van Simply Red uit begin jaren negentig. Die laatste kreeg ik dinsdag overhandigd door Instagram-vinylvriendje Dave, op de luchthaven van Schiphol.

Ik belandde in Schiphol om dochter Elien uit te wuiven, die 111 dagen (ja, exact 111) in Suriname zal verblijven. Op de heenweg hoorde ik een flard van wat niet anders dan de nieuwe Vampire Weekend kon zijn. Op de terugweg draaide ik 'm nog een paar keer, het is een dubbele single die - eindelijk - nieuw werk van de groep aankondigt. Vampire Weekend heeft een beetje een nerdy imago, maar hun indiepop is steeds verrijkt met frisse, onverwachte, rare arrangementen en instrumenten. Benieuwd hoe het full album later dit jaar zal klinken.

Labels: , , ,

Monday, February 04, 2019

TVDW 03/02/2019 - Peter Case - Entella Hotel (1989)


Ze hadden mooi hun vijfde (!) tvdw kunnen scoren, die van Death Cab For Cutie, ware het niet dat hun langverwachte concert in de Roma danig tegenviel. Op hun laatste plaat schoven ze nog wat meer op van indierock naar melodieuze pop - meer richting Keane, minder richting The Shins - maar op zich was dat geen bezwaar. Erger was dat de man achter het mixing board zondagavond plots hersendood bleek. Hoe anders verklaren dat de zangpartijen tijdens zowat heel de reguliere setlist helemaal achteraan in de geluidsbrei zweefden? Op die manier leek het alsof Ben Gibbard helemaal niet kon zingen, terwijl de rest van de band speelde alsof ze in een Amerikaans football stadion stond. Ook de setlist (zie onder) was verre van vlekkeloos opgebouwd, en wat sneu dat Leeds enkele dagen geleden nog voormalig tvdw Doors Unlocked & Opened kreeg te horen (en wij niet). Tegenvaller, dus.

Dan maar voor de tvdw teruggrijpen - met plezier trouwens - naar "The Man With the Blue Post-Modern Fragmented Neo-Traditionalist Guitar", de plaat die Peter Case maakte samen met Ry Cooder en enkele leden van Los Lobos, en die ik net voor het concert van Death Cab For Cutie speelde. Ik was vergeten hoe goed 'ie wel was. Case bleef net zoals pakweg Steve Forbert en Elliott Murphy steken in het vakje van Eeuwige Belofte, maar op "The Man..." (vervelende albumtitel, ik weet het) staan prachtige nummers, het sfeervol ingekleurde Entella Hotel voorop. "You got one card to play, and dying to play it each night..."



I Dreamt We Spoke Again
Summer Years
The Ghosts of Beverly Drive
Long Division
Title and Registration
Gold Rush
Crooked Teeth
Photobooth
No Sunlight
What Sarah Said
60 & Punk
I Will Possess Your Heart
Autumn Love
Black Sun
Expo '86
Northern Lights
You Are a Tourist
Cath...
Soul Meets Body
Marching Bands of Manhattan
I Will Follow You Into the Dark
When We Drive
Tiny Vessels
Transatlanticism

Labels: ,

Sunday, January 27, 2019

TVDW 27/01/2019 - Kasey Musgraves - Oh, what a world (2018)


Ik schreef al eerder over mijn (recente) liefde voor de podcast van Slate Magazine. Vorige week belichtte samensteller Chris Molanphy de nominaties van de komende Grammy Awards. Hij stond met name stil bij de nominaties voor Album of the Year en brak een lans voor "Golden Hour", het album van Kasey Musgraves. Hij sprak over de boeiende kruisbestuiving tussen genres, en hoe Musgraves de muren sloopte tussen traditionele country en pop.

"Golden Hour" doet dat inderdaad met verve. Ja, er staat een banjo op, een nummer draagt de titel Space Cowboy en elders namedropt Musgraves zelfs John Wayne. Meer country kan je niet zijn. Maar muzikaal overstijgt de plaat het genre, ten voordele van warme, slimme pop - inclusief zelfs een occasionele vocoder of aanstekelijke discobeat. Een verdienste van producer Daniel Tashian, de man die ook met Josh Rouse al samenwerkte (hij schreef mee aan drie nummers op Rouse's geweldige "Nashville"). "Golden Hour" straalt daarenboven een ongebreideld, troostend optimisme uit, zonder klef of clichématig te zijn. Everything's gonna be alright, klinkt het aan het eind van het mooie slotnummer Rainbow, het mooiste nummer van de plaat, naast de tvdw. "Golden Hour" brak weinig potten in Europa, maar haalde wel mooi overal de eindejaarsljstjes, zelfs bij hoogaangeschreven redacties als Pitchfork, Rolling Stone en PopMatters.

Labels:

Wednesday, January 23, 2019

TVDW 20/01/2019 - Toni Childs - Don't Walk Away (1988)


Alweer zo'n vergeten pareltje uit de jaren tachtig, die Toni Childs. Uit haar debuut "Union" haalden twee nummers eind jaren tachtig de radio: het heupwiegende Stop your fussin' en de tvdw. Het is een passionele, gloedvolle plaat die pop mengt met wereldmuziek.

"Union" kreeg een productie mee van David Ricketts, de helft van David + David (ja, dat werd op die manier geschreven). Dat duo had ooit een bescheiden hitje met Swallowed by the Cracks en bestond verder uit David Baerwald, de man die dan weer een soortgelijk half hitje had met Aids & Armageddon. Oh ja, en om deze vervelende blogpost nog wat verder vol te duwen met trivia: David Ricketts had wel wat met debuutplaten van beloftevolle vrouwelijke singer-songwriters. Hij zat immers ook achter de knoppen van Tuesday Night Music Club, de eerste plaat van Sheryl Crow, terwijl Baerwald (bent u er nog?) meeschreef aan de nummers. Toen Tuesday Night Music Club een groot succes bleek, werd er nog een flink robbertje gevochten tussen Baerwald en Crow, omdat die laatste eerst verklaarde het merendeel van de songs zelf te hebben geschreven. Ik weet eigenlijk niet waarom dit er allemaal aan het bijschrijven ben. Luister naar de tvdw van Toni. Of doe dat niet.

Labels:

Thursday, January 17, 2019

TVDW 13/01/2019 - Average White Band & Ben E. King - Fool for you anyway (1977)


Eindelijk kan ik 'm posten, eindelijk heb ik 'm op vinyl ook. De samenwerking tussen de grote soulzanger Ben E. King en de Schotse funkgroep AWB was eenmalig, maar de (weinig origineel getitelde) plaat "Benny And Us" is wel een juweeltje. Toen we twee jaar terug met een paar C-men naar Londen trokken om er ELO te zien, kocht Neef Frank de plaat. De vinyl rip belandde op mijn iPhone en kreeg talloze luisterbeurten. Tussen alle juweeltjes schitterde Fool For You Anyway nog nét iets sterker. Het mooiste is dat het nummer geschreven is door Mick Jones. Juist ja, de gitarist en leider van Foreigner. Het nummer staat zelfs op de debuutplaat van Foreigner, die datzelfde jaar uitkwam. Wat was ik er graag bijgeweest in de studio, toen AWB, Ben en producer Arif Mardin de songkeuze bepaalde. Wie stelde voor om te gaan vissen in de vijver van gespierde classic rock? Waarom kozen ze voor dit nummer? Hoedanook, het resultaat druipt van de soul.

Labels: , ,

Monday, January 07, 2019

TVDW 06/01/2019 - Bart & the Bedazzled - Halloween by the sea (2018)


Het zal de mensen die me wat kennen niet vreemd in de oren klinken, als ik zeg dat ik gek ben op lijstjes. Zeker als het rond muziek draait. Zo houd ik sinds februari van vorig jaar een lijstje bij met mijn vinyluitgaven. Nu we bijna één jaar verder zijn, blijkt dat ik 479 platen kocht. Ik betaalde er 533 euro voor. Dat maakt 1,1 euro per plaat. Het bevestigt mijn streefdoel om gemiddeld voor een plaat toch niet meer uit te geven dan twee tot drie euro. Voornemen voor het nieuwe jaar eraan koppelen? Wel, dat ik dat gemiddelde niet te veel laten stijgen - ook al wordt het moeilijker en moeilijker om nog goedkoop leuke dingen op de kop te tikken. Als ik nu een platenzaak binnenloop of een vinylbeurs aandoe, stoot ik er overal op albums die aan 5, 10, 20 euro 't stuk verkocht worden - exemplaren die ik zelf aan één tot twee euro aankocht.

Wat dit met de tvdw te maken heeft? Niets. Bart & the Bedazzled is de (wat ridicule) naam van een bandje uit de Amerikaanse westkust, dat de tijden van de melodieuze pop van begin jaren tachtig oproept. Think Style Council, Prefab Sprout, The Colourfield, Lloyd Cole, Aztec Camera, Haircut 100 - dat soort dingen. Vele leuke deuntjes op hun vorig jaar verschenen plaat "Blue Motel", waarvan de tvdw - met die aan Suddenly Last Summer refererende eenzame gitaarlick - het sterkst is. Happy 2019, iedereen!

Labels:

Sunday, December 30, 2018

TVDW 30/12/2018 - Richard Russell - Mountains of Gold (2018)


Tweede tip kwam via Rotterdam, waar Instagram-vriendin Liona woont - degene die me enkele jaren geleden gratis en voor niks haar flipperkast gaf (but that's another story). Ze vroeg me eens te luisteren naar "Everything is Recorded" van een zekere Richard Russell. Nu ja, 'een zekere': na beluistering gaf google uitsluitsel en bleek die Russell niet bepaald om het even wie. Hij is de platenbaas van XL Records en gaf in die hoedanigheid onderdak aan The Prodigy, The XX, Adele, Thom Yorke, Vampire Weekend et j'en passe. Nu brengt hij voor het eerst eigen werk uit, een beetje te vergelijken met hoe ook James Murphy eerst DFA Records oprichtte en vervolgens op middelbare leeftijd LCD Soundsystem uit de grond stampte om zelf muziek te maken. Die debuutplaat "Everything is Recorded" is een mooie hybride van allerlei soulvolle maar eigentijdse muziekvarianten. Niet met medewerking van de allergrootste namen (buiten Peter Grabriel en Green van Scritti Politti dan, maar zelfs die zijn weggemoffeld in de mix), wel met enkele jonge opkomende talenten (waarvan Sampha het bekendst is). Er staan twee echte stand-out tracks op het album, Bloodshot Red Eyes en de tvdw, die iets creatiefs doet rond de Grace Jones song Nightclubbing.

Labels: ,

TVDW 23/12/2018 - AnnenMayKantereit - Schlagschatten (2018)


Kerstweken leveren altijd wat bijzondere tvdw's op. Dit keer zijn het er twee die me uit de Instagram-gemeenschap werden aangereikt. Deze hier komt van een jong drietal uit Keulen, dat me getipt werd door een van mijn IG-vrienden. De rare naam verwijst naar hun achternamen. Beetje de Emerson Lake & Palmer van generatie nu, dus. Verder kan ik er niet veel over kwijt. Aardige song, met een erg mooie tekst.

Labels: