TVDW 28/12/2025 - Chris Rea - Steel River (1988 version)

 

TVDW 1094. En zo valt het doek en ruilt een van mijn muzikale helden het tijdelijke voor het eeuwige. Ook al volgde ik hem in de laatste jaren van zijn carrière nauwelijks nog, toch is Chris Rea altijd dicht bij me gebleven, van toen ik zijn muziek in 1984 ontdekte, tot nu. 

Rea's discografie is een boeiende reis. Er was het debuut "Whatever Happened to Benny Santini?" (de titel is een sneer naar een platenfirma die hem enkel wou tekenen als hij zijn naam zou veranderen in, juist ja) dat met Fool (if you think it's over) een onverwachte hit in Amerika opleverde. Er waren de drie erg matige opvolgers en dan de eerste momentjes van glorie, op "Water Sign", in feite een verzameling veredelde demo's omdat de platenfirma geen geld wou toesteken voor een deftige productie. Het leverde hem een eerste Europees radiohitje op met I Can Feel Your Heartbeat. 

Bij elk van de vijf volgende albums nam Rea telkens een stapje hoger op de ladder. Het hyperromantische "Wired To The Moon" werd gevolgd door het jazzy, breezy "On The Beach" en door het wat donkere "Shamrock Diaries" - wat mij betreft zijn twee meesterwerken. Het echt grote commerciële succes moest daarna nog komen, met de twee daaropvolgende albums, "The Road To Hell" en "Auberge". In de periode nadien, tussen 1992 en 2002, kregen we een Rea op automatische piloot, die wist hoe hij gepolijste, rimpelloze, laidback songs kon schrijven. Nog later (en na een gevecht met kanker) spitste hij zich toe op zijn eerste liefde: blues en de vroege rock 'n roll.  

Eén constante in het werk, en in het bijzonder in de teksten van Rea? Zijn hang naar nostalgie, de neiging om terug te blikken, om het verleden van vergane glorie en verdwenen liefdes te bezingen. Rea's songteksten zitten vol met de 'I remember's' en de 'memories'. De tvdw is er een goed voorbeeld van, een herinnering aan zowel de verdwenen staalindustrie van zijn geboortestreek als zijn prille eerste liefde ("dancing to Motown, making love to a Carole King record"). Hello Friend is nog z'n mooie song van hem, die volledig doordrongen is van bitterzoete nostalgie.

Ik merkte net dat ik Rea in de twintig voorbije jaren amper met één tvdw bedacht - nogmaals een bewijs dat de tvdw's niet noodzakelijk het belang van mijn favoriete artiesten weerspiegelen. Elf jaar kwam die eerste tvdw er, toen de titelsong van "Wired To The Moon" me deed mijmeren over de onschuld van mijn jongste dochter. 

Dat met Chris Rea een van mijn muzikale helden sterft - en dat me dat zoveel doet - heeft ook te maken met de jaren dat ik in de marge als popjournalist actief was. Van alle ontmoetingen met artiesten staken de twee interviewen met Rea er bovenuit. Eind jaren negentig was dat, op het moment dat hij met enige verbittering terugkeek op de jaren waarin hij zich een marionet van de platenfirma's voelde. Het waren gesprekken waarin ik - veel meer dan bij andere helden van me als Daryl Hall of Rodney Frame - echt een connectie voelde. Een zeldzame, waardevolle herinnering. 

De afgelopen jaren vroeg ik me in onbewaakte momenten, bijvoorbeeld als ik een van mijn drie favoriete albums nog eens draaide, wel eens af hoe het met Rea zou zijn. En deze week, sinds het nieuws van zijn overlijden, draai ik al zijn platen en cd's nog eens, bij wijze van eerbetoon. Als tvdw kies ik voor Steel River, het openingsnummer van Shamrock Diaries. Drie jaar later, bij het uitbrengen van "New Light Through Old Windows", zijn eerste compilatie-album, nam hij het nummer opnieuw op, in een iets snellere versie die uitmondt in jazzy gospel. Dank je voor de muziek, mijnheer Rea.

TVDW 21/12/2025 - Chuck Mangione - Feels so good (1977)

 

TVDW 1093. Het was de vijfde keer dat ik bij listening bar Steurzender in Antwerpen dj'tje mocht spelen. Een last minute beslissing om er te gaan draaien, maar het bleek achteraf gezien wel de meest geslaagde passage van de vijf. Er hing een warme, ontspannen vibe en de setlist paste wonderwel bij de namiddag. Zelfs mijn zoon Bram kwam het laatste half uurtje meeluisteren. Hieronder de setlist, gaande van oudere bebop naar classic Blue Note, een snuifje Belgisch en jazz funk.

 

01. Dizzy Gillespie Jazzmen (with Charlie Parker) – Diggin’ Diz (1946) / 02. Johnny Hodges – Heel Kickin‘ (1967) / 03. John Coltrane – All Or Nothing At All (1962) / 04. The Alvin Alcorn Trio – Jazz Brunch Blues (1976) / 05. Paul Desmond - Samba With Some Barbecue (1969) / 06. Dave Brubeck Quartet – Take Five (1959) / 07. Art Blakey & The Jazz Messengers – Blues March (1958) / 08. Gerry Mulligan Quartet (with Chet Baker) – Reunion (1957) / 09. Cannonball Adderley – Gemini (1962) / 10. Antonio Carlos Jobim – Tema Jazz (1970) / 11. Philip Catherine – Nairam (1975) / 12. Toots Thielemans – Bluesette (1966) / 13. Kenny Burrell – Chitlins Con Carne (1963) / 14. George Benson – We All Remember Wes (1978) / 15. Eddie Harris – Listen Here (1968) / 16. Herbie Hancock – Cantelope Island 1976) / 17. Hubert Laws – Midnight At The Oasis (1975) / 18. Donald Byrd – Cristo Redentor (1963) / 19. Lou Donaldson – Passion Fruit (1976)  / 20. Grover Washington Jr. – It Feels So Good (1975) / 21. Chuck Mangione – Feels So Good (1977) / 22. Bob James – Calaban (1983) / 23. Quincy Jones – Killer Joe (1969) / 24. Miles Davis – Something’s On Your Mind (1985) / 25. Ramsey Lewis – Kufanya Mapenzi (1972) / 26. Earth Wind & Fire – Elevated (instrumental) (2005) / 26. Enoch Light & The Light Brigade – Mad About The Boy (1959) / 27. Al Hirt – Java (1964)

TVDW 14/12/2025 - Few Bits - Pick Up Yourself (2025)

 

TVDW 1092. Hoe muziek generaties kan overspannen. Concerten meemaken aan de zijde van mijn petekind Jolan, of, zoals een paar dagen geleden, Hannes: het is fijn om vast te stellen dat het kan, en dat het zelfs erg natuurlijk aanvoelt. 

Hannes heeft een boon voor de betere Belpop, en heeft me de voorbije jaren al meegetroond naar onder meer The Bony King Of Nowhere, Otla en Flying Horseman. Woensdag was Few Bits aan de beurt, een groep die merkwaardig genoeg jarenlang onder de radar is gebleven. Correctie: bij mij dan toch, want de grote festivals en bands als The War On Drugs en The Lemonheads pikten de groep de afgelopen jaren wel al gretig op. 

Het werd een erg fijn concert, in de kleine zaal van de Arenberg. Few Bits brengt dromerige, breed uitwaaierende popsongs, met veel detail gemaakt en gegoten in soms verrassende arrangementen. De tvdw vond ik een van de hoogtepunten; omwille van de mooie tekst maar ook omdat aan het eind een fijnbesnaarde dubbelgevouwen gitaarpartij opduikt (- die live nog beter uit de verf kwam dan op plaat).    

TVDW 07/12/2025 - Cate Brothers - In One Eye And Out The Other (1976)

TVDW 1091. Steve Cropper is afgelopen week gestorven, en ik heb wel wat van de man in de platenkast. Niet een van zijn solo-albums, maar wel enkele waarin hij opduikt in de kleine lettertjes. Cropper was natuurlijk een van de steunpilaren van Booker T & The MG's en van The Blues Brothers. Hij schreef geweldige soulklassiekers samen met Otis Redding, Wilson Pickett en Don Covay. En hij is ook te horen op het album van de Cate Brothers dat ik in de kast heb, en waarvoor hij de tvdw schreef. 

 

TVDW 30/11/2025 - Teena Marie - I'm A Sucker For Your Love (1979)

 

TVDW 1090. Fijne vondst deze week in de uitverkoopbakken: het debuut van Teena Marie. Intussen wat vergeten, maar deze blanke soulzangeres was een behoorlijke sensatie toen ze in 1979 ten tonele verscheen. Blank ja, maar ze klonk zo zwart dat Motown haar weliswaar tekende, maar niet durfde afbeelden op de albumcover. Een album dat trouwens een productie kreeg van Rick James, en dat hoor je onder meer op de wat naar P-funk neigende tvdw.

TVDW 23/11/2025 - Patrick Cowley - Megablue (198?)

 

TVDW 1089. Sommige all-time favourites blijken toch niet zo all-time  (het laatste solo-album van Daryl Hall liet me koud); andere blijken dan weer een onwrikbare reputatie te hebben. Zo rukt Patrick Cowley jaar na jaar verder op in mijn imaginaire ranking. Dat heeft te maken met zijn groeiende status binnen de muzieksector - de lovende, uitgebreide carrière-overzichten op allerlei muziekblogs zijn niet te tellen - en met de slimme manier waarop platenfirma als Dark Entries omgaan met zijn erfenis. De carrière was very short-lived. Amper drie studio-albums kon Cowley tijdens zijn leven uitbrengen, alvorens hij op 12 november 1982 stierf; een van de eerste AIDS-slachtoffers uit de muziekwereld.

Sinds goed tien jaar wordt de Cowley-kluis met zorg leeggehaald. Vooral de ontdekking dat Cowley in de jaren zeventig in alle anonimiteit de soundtracks voor gay porn movies verzorgde, zorgde voor nieuwe albums, vol met donkere, soms redelijk sketchy instrumentals. Voor wie het het hele verhaal over die ontdekking wil: google "How the lost recordings of Patrick Cowley were finally released".

Nu is, naar aanleiding van wat Cowley's 75ste verjaardag zou zijn geweest, "Hard Ware", een mooi uitgegeven dubbel-album met songs die hij nooit uitbracht. Megablue is een van de vele pareltjes, op een album dat floor killers en duistere, sfeervolle nummers afwisselt met meer scabreuze, sleazy synths en goofy nummers als Pajama Party Massacre, een track die de B52's lijkt te willen koppelen aan Moroder. 

TVDW 16/11/2025 - Alvin Alcon Trio - Jazz Brunch Blues (1976)

 

TVDW 1088. Het is een leuke hoes, een gatefold - dus openklapbaar, met in het midden de recepten voor enkele gerechten. Crab Meat Imperial. Commander's Salad. Crepes Suzette. Gerechten die horen bij het album "New Orleans Jazz Brunch -Soft and Over Easy, by The Alvin Alcorn Trio". 

Alcorn was een routinier uit de jazz scene van de Big Easy, die op een blauwe maandag zelfs een rolletje kreeg in de James Bond-film To Live And Let Die. Het leverde hem de bijnaam the baby-faced killer op. 

Na vijftig jaar internationale jazz-carrière ging Alcon met zijn trio uitbollen in het Commanders Palace, een chique Creools restaurant dat dateert uit 1893 (!) en trouwens nog steeds bestaat. De Jazz Brunch die het trio er serveerde, valt onder een lange traditie in New Orleans. Reeds in de tijd van het interbellum namen de rijkere families een jazz bandje onder de arm, om hun weekenduitstapjes richting het nabijgelegen Lake Pontchartrain op te luisteren. Het staat allemaal te lezen in de liner notes van de plaat, met net erboven drie handtekeningen, waaronder die van Alvin Alcon zelf. Handtekeningen die de papa van mijn muziekvriendje Hans M heel wat decennia terug verzamelde, vermoedelijk na een concert dat de familie M ter plaatse in New Orleans bijwoonde. 

Geen idee of de familie M, eenmaal terug in België, het recept voor Crab Meat Imperial uitprobeerde. Volgende donderdag spelen Hans en ik samen een muziekquiz - always a pleasure - en dan zal ik het hem eens vragen.