TVDW 09/02/2020 - The Shangri-La's - Sophisticated Boom Boom (1965)

Een sixties meidengroep, jazeker, maar eentje die niet te vergelijken valt met alle andere. The Shangri-La's hadden overduidelijk geluisterd naar The Supremes en Martha Reeves & the Vandellas, maar ze waren blank. Bekend is de anekdote dat James Brown hen uitnodigde voor een all black revue, om vervolgens verbaasd op te kijken bij het zien van de bleekscheetsnoetjes. De productie van hun platen had heel wat raakpunten met de Phil Spector Wall of Sound, met uitgesproken stereo-effecten, een uitgebreid arrangement en a big sound. Maar het zijn vooral de songs zelf die afwijken van de toenmalige heersende norm. Bij de Shangri-La's is er ruimte voor melodrama, een campy randje, een stouter imago... Het zou me niet verbazen als zowel David Lynch als Lana Del Rey fans zijn. The Shangri-La's zouden alleszins een kleine tiental jaren na hun hitperiode de kiem vormen voor de punkrock scene aan de Amerikaanse Oostkust. Blondie, The New York Dolls en de Ramones lieten elk op hun manier merken sterk beïnvloed te zijn door The Shangri-La's (- net zoals in de daarop decennia The Jesus & Mary Chain en Amy Winehouse).

TVDW 02/12/2012 - Guillemots - Up on the Ride (2012)

Waar vriendschap, muziek en technologie samenkomen. Sinds zowat drie maanden heb ik met 'Zinnerboy' Bart een leuk spelletje lopen via Spotify. Geïnspireerd door het programma De Sonar Duizend dat in de zomermaanden op Radio 1 liep, wisselen we onze persoonlijke sonar-selectie uit. Eén sonar-song per dag - via Spotify. Ik eentje naar hem, hij eentje naar mij. en netjes voorzien van wat commentaar of duiding. Dat zijn de simpele spelregels.

Tegengesteld aan de reeks op Radio 1, is het bij ons tweeën beslist geen 'kijk mama wat een goede smaak we wel hebben' show. Al evenmin is het de bedoeling om met een lijstje Beste Songs Ooit te komen. Wel is het een hoogstpersoonlijke verzameling geworden, waarbij we mekaar trachten te vermaken met rariteiten, classics, persoonlijke favorieten en onontdekte pareltjes.

Zo'n dingen vind ik dus leuk. Ik kan het ook niet helpen.

Bart verraste me onlangs - op negen november om precies te zijn, het was die dag tijd voor sonar nummer 71 - met I don't feel amazing now, van Guillemots. Ik kende groep noch song, maar was meteen verkocht. En ging op zoek naar de nieuwste plaat van de band, "Oh Land". Behoorlijk ambitieuze cd, niet zelden op het randje van het pretentieuze. Maar deze Up on the Ride sprong er meteen uit. Wat begint als een door falset gedreven ballad wordt in een mysterieus tussenstuk een halt toegeroepen, om zich nadien te ontpoppen tot een sing-a-long die wel van de Shirelles of The Shangri-La's kon zijn. En met een lieftallige vrouwenstem die verzucht: I know I'm not an easy ride.