koop

TVDW 12/02/2012 - Etienne Daho - Paris Ailleurs (1991)

2012-02-12T13:03:00.000-08:00

Tussen 1981 en 1989 hield ik een eerste reeks tvdw's bij. Versie 1.0, laten we zeggen, of de analoge reeks - in vergelijking met de digitale reeks van 2005 tot nu. Ik noteerde wekelijks een persoonlijke 'topper' in een schriftje. Aan het eind had ik er acht van. En kijk, op 3 mei 1987 was er een tvdw voor Whitney Houston. Gek, maar ik herinner het me alsof het gisteren was. Hoe vriend en mede-Kapelstraat-boy Frank de maxi-single van I wanna dance with somebody opzette en ik die heerlijk scheurende synths van Narada Michael Walden voor het eerst door de boxen, euh, scheurden. Vele jaren later zouden Frank en ik samen naar Whitney gaan kijken in het Sportpaleis. Het was ten tijde van My Love is Your Love, een van de laatste leuke singletjes van haar - en eentje dat ze cadeau kreeg van Wyclef Jean (Fugees). Als ik het me nog goed herinner werd het concert geen onverdeeld succes, eerder eentje met af en toe een leuk moment en voor de rest veel Amerikaanse Las Vegas toestanden. Hoedanook, RIP Whitney.

Deze week viel het tvdw-moment te rapen in de lokale bib, op zaterdagmorgen. De uitverkoop zorgde dat ik thuis kwam met boeken van Ishiguro, Coupland, Easton Ellis, Dali, Barnes en Ben Elton, en met een zestal cd's. Een verzamelaar van Hall & Oates (heb al alles van die mannen in huis, maar kom), een ouwertje van Yes, een verzamelaar van Cannonball Adderley, de prima "Classic Jazz Funk Mastercuts" vol. 1 tot 3 én "Paris Ailleurs".

Die laatste is vermoedelijk mijn favoriete plaat van Etienne Daho, ik leerde 'm kennen bij het jaar van de release ervan. Ik vervulde toen mijn legerdienst, en Classic 21 - toen nog Radio 21 - plukte veelvuldig uit de plaat. Des Attractions Désastre, Saudade, Comme un Igloo en Un Homme à la Mer: vier radiohits die tot het beste behoren van Daho; een artiest die ik altijd als een Franse equivalent van Bowie heb gezien. Even stijlvol, altijd klaar om iets nieuws te proberen en om trends voor te zijn dan wel bij te treden. Het album "Paris Ailleurs" is vermoedelijk het meest internationaal klinkende uit Daho's discografie. Het werd opgenomen in New York en de befaamde Uptown Horns (zie ook J. Geils Band e tutti quanti) spelen er op mee. De tvdw, het slotnummer van de plaat, is meer een groove dan een song, en een prima voorbereiding op het komende weekje vakantie in Frankrijk. Puurs Ailleurs.

TVDW 05/02/2012 - Thin Lizzy - Suicide (1975)

2012-02-06T11:26:00.001-08:00

Een potsierlijke titel, een schreeuwlelijke hoes: meer was er blijkbaar niet nodig om me als klein jongetje te overtuigen. Ik herinner me dat ik, ahum, "Super Groups' Meeting" (tjonge tjonge...) in de afprijsbakken van de lokale supermarkt kocht - ja dat kon toen nog. Wat me aanspoorde om de plaat te kopen, zal ik wel nooit weten. Van elke groep waren er twee songs op terug te vinden, ik meen dat Follow You Follow Me van Genesis er bij was, Rockin' All Over The World van Quo en Never Say Die van Sabbath. Wat er opstond van Nazareth, zou ik begot niet meer weten. Ik heb er even naar gezocht op internet, maar vond niet meteen een tracklisting. Gek, hoe selectief het geheugen soms werkt. En van Thin Lizzy stond er alleszins Suicide op, mijn eerste kennismaking met de band.

Afgelopen zondag vergezelde ik Zinnerboy Bart naar Trix, waar de opnieuw samengebrachte groep optrad. Natuurlijk zonder Lynott en Moore, die werden vervangen door heerschappijen die alle clichés van de hardrock met trots veruitwendigden (tattoos, leren broeken, zware laarzen, wijdbeense gitaarposes, you name it)... maar die gelukkig ook prima muzikanten waren. Suicide was samen met Emerald vermoedelijk het hoogtepunt van de avond voor mij, al bleek het van het begin tot eind een uitgebalanceerde en knap opgebouwde set.

Heerlijk toch, dat trademark twin guitar geluid waarop Iron Maiden zich later zo sterk zou op baseren. En ook heerlijk om nog eens ondergedompeld te worden in stevige vuisten-in-de-lucht hardrock. De opdruk van de t-shirts van de overjaarse rockers in het publiek, loog er niet om: Rainbow en Whitesnake, ze mochten nog eens uit de kast. Een nostalgische trip waar de dEUS-generatie ongetwijfeld de neus voor ophaalt, but fuck 'em. Ik lees op een website dat de groep er intussen aan denkt om met nieuw materiaal uit te komen. Geen idee of dat zo'n goed idee zou zijn. Maar als de plaat er komt, is de kans toch groot dat ik ze wel eens wil beluisteren.

TVDW 29/01/2012 - fDeluxe - Over the Canyon (2011)

2012-01-30T14:02:00.001-08:00

Leuk avondje werd het, dat uitje met Detroit Breakdown partner in crime Hans. In het gezelschap van een kenner een concert meemaken, geeft altijd net dat tikkeltje extra (zie ook Zinnerboy bij Dylan, Shamrockske bij David Gray of Don Bata bij Alizée). Dit keer speelde fDeluxe in de AB ten dans, in een vorig leven The Family, een van de hobbyclubjes van Prince en de groep die het originele Nothing Compares 2 U van de Kleine kreeg.

Er stond wel wat musical heritage op het podium: Jellybean, de gitarist/drummer van The Time (herinner u de kenmerkende "Jellybean!" shout in break van Jungle Love), saxofonist Eric Leeds (die onder meer op Parade en Sign O The Times staat te toeteren) en sessiegitarist Oliver Leiber, niet enkel de songschrijver van Paula Abduls "Opposites Attract" en muzikant op platen van Zap Mama en Chaka Khan, maar ook de zoon van Jerry. Ja - die van producersduo Leiber & Stoller. En dan was er nog Susannah Melvoin, zus van de Wendy uit Wendy & Lisa - een dame die behoorlijk krols voor de dag kwam in de AB. A real cougar if ever I saw one.

Oh ja, nog even de after show met Stijn, het Prince'ke van de Lage Landen, vermelden. Het klinkt minder eerbiedig dan bedoeld hoor, want Stijn bracht een erg knappe onemanshow, met focus op minder bekend Prince-materiaal (als DMSR en Forever In My Life de bekendste nummers uit de set waren, weet je het wel). Hulde! De tvdw is echter voor fDeluxe, met het nummer dat voor mij het hoogtepunt was van het concert, en dat ook op de nieuwe plaat "Gaslight" mooi overeind blijft. Klinkt erg Wendy & Lisa-achtig, met die rubberen, sfeervolle groove erin.

TVDW 22/01/2012 - Chickenfoot - Different Devil (2011)

2012-01-23T02:44:00.000-08:00

Het klopt niet. Chickenfoot 2 - Van Halen 0, dus ook: Sammy Hagar 2 - David Lee Roth 0. En dat terwijl ik, zoals vorige week al gezegd, veel meer heb met Van Halen mach 1 (dus met DLR), dan met Hagar en VH mach 2. Maar de strijd om tvdw's is natuurlijk verre van logisch. Feit is dat ik erg veel plezier beleef aan de nieuwe, tweede plaat van Chickenfoot. Satriani's soloplaten mogen dan al oeverloos vingergepinkel bevatten, hier levert hij stevige riffs en geïnspireerde solo's. En Chad Smith ruilt de funky drumpatronen van de Red Hot Chili Peppers voor hard hitting shuffles. 't Geheel spat gewoon lekker uit de boxen, erg plezierig om bijvoorbeeld bij te sporten. Beste track is de tvdw, een knap gestructureerde midtempo AOR met een stevige vocal van Hagar, heerlijke shouts in het refrein en aan het eind een fijne akkoordenopvolging van Satriani.

TVDW 15/01/2012 - Anthony Green - Just to feel alive (2012)

2012-01-15T13:18:00.000-08:00

Van Halen heeft een nieuwe single uit! Met David Lee Roth!! Mocht het al geen wereldnieuws zijn, dan scheelt het toch niet veel. Al wist Van Halen een knappe tweede carrière uit te bouwen met Sammy Hagar als zanger, toch ben ik altijd meer een DLR-liefhebber geweest. T&A-mannen met een prima strottenhoofd en een gevoel voor humor zijn het allebei, maar Roth is zoveel meer; hij is het soort van over-the-top haantje dat perfect paste met de glossy macho hardrock van de groep. Nieuwe single Tattoo spat lekker uit de boxen en bevat in de solo natuurlijk de trademark trick licks van Eddie Van Halen. Benieuwd wat full-cd "A Different Kind of Truth" (uit begin februari) zal brengen. Ja, naar zulke dingen ben ik benieuwd. So shoot me.

Samenvallend met de wederopstanding van Van Halen proefde ik afgelopen week ook enkele tracks van de nieuwe plaat van Chickenfoot, die eind vorig jaar uitkwam. Juist ja, de groep van Joe Satriani, Sammy Hagar, RHCPeppers-drummer Chad Smith en Van Halen-bassist-van-het-eerste-uur Michael Anthony. Chickenfoot scoorde trouwens al een tvdw in juli 2009. En er waren nog wat kandidaten voor de tvdw. Foster the People bijvoorbeeld, internethype van het jonge volkje, vorig jaar. "Torches", de full-cd van dit Californische indie bandje, klinkt alleszins leuk, ik ben er nog niet helemaal klaar mee. Of Lindstrom, mijn favoriete Noor, de leverancier van lekkere cosmis disco. Maar diens laatste worp "Six Cups of Rebel" (net uit) valt me zwaar tegen. Dan was er ook nog het opmerkelijke nummer Glory, dat Jay-Z en Beyonce vijf dagen terug samen de wereld instuurden, in een productie van goudhaantje Pharrell Williams. Glory is een muzikaal geboortekaartje, waarop Jay-Z zijn dochtertje Blue Ivy Carter toezingt. Cheesy, schaamteloos, maar toch: het heeft wel wat.

De tvdw gaat uiteindelijk naar de artiest die ik het meest beluisterde. Anthony Green is zanger van Circa Survive. Zijn eerste soloplaat "Avalon" kreeg vorige week een paar luisterbeurten, en zijn tweede plaat "Beautiful Things" komt morgen officieel uit. Just to feel alive is een okselfris nummertje dat me wat doet denken aan The La's van weleer.

Tot slot: gelukkige verjaardag voor deze blog. Op 16 januari 2005 startte ik ermee - tijd dus om zeven kaarsjes uit te blazen.

TVDW 08/01/2012 - Mayer Hawthorne - A Long Time (2011)

2012-01-08T11:59:00.000-08:00

Ik heb het haar gevraagd, hoor. Die vorige tvdw bleek het nummer te zijn dat ze het minst leuk vond. De generatiekloof, quoi.

Vorige week hield ik Rustie, de nieuwste ster van dubstep, tegen het licht. Dubstep was vorig jaar het woord bij uitstek dat je moest laten vallen, wilde je hip & trendy zijn. Deed me weinig, hoor, die Rustie. Veel effectjes, versnelde vocals die eerder lachwekkend - think: Smurfen - dan geloofwaardig waren, en gerecycleerde breakbeats. Geruststellende gedachte: ik ben niet hip & trendy, dus ik hoéf dubstep niet zo nodig goed te vinden.

Dan weer wel een echte meevaller, was "How Do You Do" van Mayer Hawthorne, een blanke soulcat uit Michigan, die net als bijvoorbeeld Jamie Lidell, duidelijk zijn klassiekers kent. Een retro-trip zoals Raphael Saadiq er ook al eentje maakte, met veel (in het geheel niet weggestopte) verwijzingen naar Smokey Robinson, The Temptations of - zoals in de tvdw - Curtis Mayfield.

TVDW 01/01/2012 - Gotye - State of the Art (2011)

2012-01-04T13:08:00.001-08:00

Ik weet het, bepaald snel ben ik niet met het nomineren van Gotye. Telkens iemand een megagrote hit scoort of overal in eindejaarslijstjes opduikt, roert er zich diep in mij een dwars ventje dat elke luisterbeurt saboteert. Zo moesten Arctic Monkeys en The Strokes destijds bijvoorbeeld tegen dat dwarse ventje vechten - een bij voorbaat verloren strijd. Ook Gotye belandde onredelijk lang in de koelkast. Vorige week gaf ik "Making Mirrors" dan toch eindelijk een kans. En hij beviel me beter dan verwacht. Vooral aan het eind staan er enkele rustige nummers op die me qua gelaagdheid, ritmische rijkdom en subtiliteit doen denken aan de Peter Gabriel ten tijde van So. Voorwaar een groot compliment.

De tvdw State of the Art is echter andere koek; het is een soundscape van een song die veel bundelt van de effectjes waar ik zo gek op ben. Weirde synths, vocoder, talkbox, en een druggy dubby sfeertje. Ik zou eens moeten vragen aan mijn oudste dochter of ze dit ook het hoogtepunt van de plaat vindt. Naast Milow en One Direction is Gotye immers de artiest die het meeste luisterbeurten krijgt bij haar. En bij mijn zoon is het de voorbije weken al LMFAO wat de klok slaat. Zo, dat streepje huisanecdotiek kreeg je er gratis bij. 't Is nieuwjaar voor iets.

De track zal ik (pas) volgende week aanbieden in de comments, maar over het maken van Making Mirrors en de ontstaansgeschiedenis en betekenis van de song State of the Art is dit alvast een interessante documentaire:

http://www.youtube.com/watch?v=2ZXLyeatI0s

TVDW 25/12/2011 - Semisonic - Act Naturally (2001)

2011-12-23T02:18:00.000-08:00

Snel, want de kalkoen moet nog in de oven worden geschoven en de als rendier verklede buurman staat klaarom voor de arreslee te worden gespannen. Semisonic, dus, zo net voor kerst, met het meest mellow liedje uit hun fijne plaat "All About Chemistry", die ik deze week nog eens een luisterbeurt gaf. "Maar wacht eens, nonkel Koop, had Semisonic niet al een tvdw gescoord, in juni 2010, met het nummer DND?" Jazeker. Deze week schoof ik nauwelijks meer dan een cd in de lader en bleef de iPod nagenoeg onaangeroerd. En zo scoort de groep uit Minneapolis hier op haar sokken mooi een tweede tvdw. Happy x-mas, iedereen.

TVDW 18/12/2011 - School is Cool - Warpaint (2011)

2011-12-18T08:26:00.001-08:00

Toch wel indrukwekkend, dat debuut van School is Cool. En het Engels dat de frontman/songschrijver hanteert, is toch van een ander niveau dan dat van Swinnen, Callier of Admiral Freebee. Muzikaal valt de zware nadruk op percussie op - een trend die buiten de landsgrenzen te vinden is bij Battles, Friendly Fires en Vampire Weekend. En een track als de tvdw, voorlaatste nummer van "Entropology", dat soort inventieve songs hoor je toch niet vaak, komende van een Belgische groep.

't Is wat in steno, die opmerkingen, ik weet het - maar het moet dan ook snel gaan. En ik had nog een eindejaarslijstje beloofd? Wel, bij deze. Argumentatie is in het Engels, omdat ik het lijstje al eerder maakte voor mijn vriend Scott (www.drmusic.org) en nu te lui ben om het te vertalen. Laat niet na om je eigen favorieten van 2011 in de comments te droppen!

10/ School is Cool - Entropology. Let's be chauvinistic. Best album by a Belgian band - sounds like a mix between Arcade Fire and eighties smart-asses XTC.

09/ Yes - We Can Fly From Here. The dinosaurs of progrock replace their singer, hook up with über-producer Trevor Horn and come up with a surprisingly good album.

08/ Death Cab For Cutie - Codes & Keys. Not a killer album like "Plans" was, but still way above average.

07/ Elbow - Build A Rocket Boys. Only album with a song that actually made me cry.

06/ Noah & the Whale - Last Night on earth. Good singer and a nice bunch of melodic songs.

05/ Wolf Gang - Suego Faults. A debut album made with guts and style, filled with catchy, multi layered songs and a singer that shifts effortlessly between a UK copy of Brendan Flowers and a indie style Mika.

04. The Feeling - Together We Were Made. Sugary pop that is too irresistible to dislike, with Roisin Murphy, Sophie Ellis-Bextor and Freemansons helping a hand.

03. Frank Turner - England Keep My Bones. A passionate, no holds barred mix of working class rock and fierce folk.

02. Cold War Kids - Mine is Yours. Kings of Leons last album may have been a bit hit and miss, but here's the alternative. An album I'll never grow tired of.

01. Foo Fighters - Wasting Light. Simply the best collection of songs I've heard this year. Killer riffs, killer vocals, killer production. And with it's total playing time of 50 minutes an ideal start-to-finish companion on my iPod, for when I go running.

Verder: Friendly Fires, James Farm, Paul Simon, Ryan Adams, Leisure Society en de 3-cd mixalbum van Discobar Galaxie (amaai!).

Beste clip: Foo Fighters: Walk, een heerlijke verwijzing naar een van mijn favoriete films, Joel Schumachers "Falling Down".

Beste rockmoment van het jaar: Foo Fighters: Rope, vanaf 2'49" tot 3'29".

Beste lyric: Frank Turner: Peggy Sang the Blues:

It doesn't matter where you come from
It matters where you go
No one gets remembered
In this listless, loveless life
For the things they didn't do

TVDW 11/12/2011 - Wolf Gang - Dancing With The Devil (2011)

2011-12-11T05:16:00.000-08:00

Alsof hij net voor sluitingstijd nog komt binnenhollen: net nu ik mijn eindejaarslijstje aan het bij elkaar puzzelen ben, wringt Wolf Gang zich met "Suego Faults" in de iPod. Wolf Gang is een Britse eenmansband, zijn debuut is een uitbundige, kleurrijke staalkaart indiepop. Met zijn falset en de pianopartijen zijn er links met Mika, met de soms barokke arrangementen komen zowel The Killers als Patrick Wolf into view. Luister naar de prachtige opgebouwde tvdw - met in de break een duidelijke verwijzing naar Queen - of naar de slotsong van het album (die ik er als bonus bijstop, en die wel uit Double Fantasy van Lennon lijkt te komen). Volgende week: lijstje!

TVDW 04/12/2011 - Fischerspooner - Danse en France (2009)

2011-12-04T12:16:00.001-08:00

Fischerspooner is het Amerikaanse antwoord op de Pet Shop Boys. Twee kerels die wat hebben met oude synths en melodieuze electro-light, die graag in opvallende kledij opdraven en die naast muziek ook 'installaties' maken. Het vermelden waard: Fischerspooner werkt al eens samen met de legendarische Steinski, de man die met zijn inmiddels klassieke, op Tommy Boy verschenen Lessons 1 - 4 de basis legde voor de mash-up, breakbeat- en samplecultuur (samen met de Big Apple Productions van Mikey D'Merola - tvdw in mei 2009). Ook op deze tvdw - een track die spooky begint en uitmondt in een grappige variant op Telex - tekent Steinski present. Voor wie zich afvraagt of Fischerspooner de naam is van een marteltuig van de Gestapo: neen dus. Het is de samentrekking van Warren Fischer en Casey Spooner. Soms stelt de werkelijkheid teleur.

TVDW 27/11/2011 - The Pop Gun - The Game (1989)

2011-11-27T05:38:00.000-08:00

Afkicken na alweer een geslaagde Detroit Breakdown Quiz, de achtste al. Met dit keer een volledig Belgische focus, dankzij de onnavolgbare research van Hans en Joris. Logisch dus dat na wekenlang een huis, computer en wagen vol Belpop te hebben, de tvdw naar een Belgische groep gaat. En waarom dan niet meteen naar The Pop Gun. Hun twee albums blijven pareltjes van leuke pop, met zowel in de zanglijn als in de arrangementen vaak net dat tikkeltje 'meer'. Ik herinner me ook nog een knap concert van de groep op Marktrock, in 1990, waar ze verrasten met covers van zowel John Cale (Dead or Alive) als Prefab Sprout (met The Golden Calf dan nog!).

Plus: I wanna make a picture of you when you come - dat was toch een tekstflard die recht uit de mond van Prince had kunnen komen, niet? Nu ik eraan denk: The game, de tvdw en een van de persoonlijke hoogtepunten uit de pakweg 200 audiofragmenten van onze DB-quiz, heeft een drumritme dat wel een uitgebeende versie lijkt van Housequake. Shut up, already, damn!

Benieuwd waar ze tegenwoordig mee bezig zijn? Op
http://thepopgun.wordpress.com/ vind je de demoversie van een nieuw (nu ja, relatief nieuw)nummer. En begot, het klinkt alweer niet slecht...

TVDW 20/11/2011 - Yes - Machine Messiah (1980)

2011-11-22T05:58:00.000-08:00

Eén maand die mij muzikaal vormde? Slechts één? Dan moet ik misschien wel voor augustus 1980 kiezen. Queen kwam met de release van "The Game" (het allereerste album dat ik van de groep kocht), de soundtracks van "Xanadu" en "One Trick Pony" verschenen die maand, Rush trok in Stony Lake Ontario voor het eerst de studio in voor de opnames van wat "Moving Pictures" zou worden, en AC/DC had net een weekje voordien "Back in Black" uitgebracht. In Engeland stonden David Bowie en Abba die maand op nummer één (met resp. Ashes to Ashes en The Winner Takes it All), in Amerika was dat Olivia Newton-John (met Magic) en Christopher Cross (met Sailing), in België ELO & Olivia (met Xanadu) en opnieuw Abba.

In dat klimaat kwam Yes met een plaat die haaks stond op alles wat in die periode in de hitparade te horen viel: "Drama". De meest vreemde eend in de bijt ook, in de discografie van Yes. Vier van de vijf leden van dat mythische album, stonden afgelopen zondag in de AB. Chris Squire, de man die samen met Jon Anderson de band stichtte, Steve Howe, Alan White en Geoff Downes. Enkel de zanger verschilde: geen Trevor Horn, ook niet het icoon van de groep, Jon Anderson, maar de onbekende Canadees Benoit David. Deze trok zich behoorlijk uit de slag. Anderson in de schaduw spelen, dat was vanzelfsprekend te hoog gegrepen, maar echt pijnlijke momenten waren er evenmin. Hoogtepunten waren een haast vlekkeloze 20+ minuten versie van Fly From Here, en de twee songs van Drama die de setlist haalde. Tempus Fugit kwam als tweede nummer van de avond nog wat aarzelend uit de startblokken, maar Machine Messiah kreeg een grootse, kamerbrede behandeling die de song alle eer aandeed. Nog leuker werd het omdat ik me die avond vergezeld zag van twee van mijn beste vrienden - twee heerschappen ook bij wie "Drama" een even mythische status heeft. Memorabel.

TVDW 13/11/2011 - Against Me! - Suffocation (2010)

2011-11-14T06:57:00.000-08:00

Punk? Nooit mijn ding geweest. De revolutie van the Sex Pistols, of die van Chic? Johnny Rotten versus Nile Rodgers? Mijn keuze is snel gemaakt. In de afdeling punkrock heb ik wél wat favorietjes - niet toevallig groepen die 60% rock en slechts 40% punk zijn. Ook het vorige week ontdekte Against Me! uit Florida past in dat rijtje. Stevige kopstoten van songs, catchy riffs en een overgave die me soms wat deden denken aan een minder folky versie van Frank Turner. De tvdw is het onbetwiste hoogtepunt uit hun vorig jaar verschenen (en door Butch Vig geproducete) album "White Crosses". Turn that shit UP!

TVDW 07/11/2011 - Beirut - Santa Fe (2011)

2011-11-09T01:54:00.001-08:00

Altijd leuk als een groep plots zo sterk voor de dag komt, dat zelfs je meest hardnekkige vooroordelen meteen van tafel worden geveegd. Beirut speelde het voor elkaar. Altijd al een vervelend groepje gevonden, hun zigeuner-weltschmerz deed me weinig en die vorige singles irriteerden me. Maar dan komt Santa Fe op de radio en denk je: wauw, wat een leuk deuntje. En dan nog eens en dan nog eens en dan ben je er verslaafd aan. Het bijhorend album blijf ik maar zo-zo vinden, met veel kladjes van songs. Maar dat ene nummer met zijn haast hypnotiserende beat en die lekker voortdravende melodie... dat blijft genieten.

TVDW 30/10/2011 - Rage Against the Machine - Down Rodeo (1996)

2011-11-02T01:01:00.001-07:00

Geen betere manier om op weg naar het werk wakker te worden, dan met een streep Rage Against the Machine. "Evil Empire", "Battle of Los Angeles" en "Renegades" werden er doorgejaagd tegen hoog volume. Het debuut blijft natuurlijk onovertroffen (en belandt steevast in mijn lijstje van Desert Island Albums), maar ook die andere platen zijn nog verrassend goed. Renegades bevat bijvoorbeeld opmerkelijke covers van Cypress Hill, MC5, Afrika Bambaataa, Eric B & Rakim, Dylan, Stones en Springsteen. De tvdw komt uit het tweede album en is samen met de kopstoot Bulls on Parade het hoogtepunt van de plaat.

TVDW 23/10/2011 - Charlie Sexton Sextet - Plain bad luck and innocent mistakes (1995)

2011-10-23T13:08:00.001-07:00

"Zet die man hier in de keuken op een stoel en laat hem zingen, daar luistert toch niemand naar." De kritiek van mijn vader was vernietigend, toen Dylan in mijn puberjaren - die samenvielen met de niet bepaald meest succesvolle jaren uit Dylan's carrière - op tv verscheen. "Hmm, is dat nu die befaamde zanger?" hoorde je Koop Senior, die opgegroeid was met klassieke tenoren en crooners, denken. Zovele jaren trek ik voor de derde maal naar Dylan Live. Bij mijn vader kan er inmiddels een goedkeurend knikje af. De voorbije jaren heeft de man dan ook een inhaalbeweging gemaakt, door pianopartituren van liedjes van Dylan, The Beatles of Billy Joel te leren spelen.

Dylan Live is een evenement dat moeilijk te beschrijven valt. Ja, de man werkt zich wars van de normale podiumgeplogenheden door zijn eigenzinnige setlist. Neen, bindteksten is een woord dat hij niet kent. Ja, zijn frasering wijkt grondig af van wat men op plaat gewoon is te horen. Neen, zijn frequente muzikale interventies achter het orgeltje resulteren niet bepaald in groots keyboardgegoochel. Maar het wérkt wel. Dit keer kwam de legende zelfs behoorlijk olijk en vrolijk voor de dag. Wat zich bij Dylan vertaalt in een net iets frivolere graai naar de microfoonstandaard, of enkele opeenvolgende bewegingen die met wat goeie wil voor danspasje kunnen doorgaan. Hoogtepunt dit keer vond ik een erg mooi Not Dark Yet. Ik gooi het als bonus bij de tvdw, in een versie van Robyn Hitchcock.

Tvdw zelf gaat naar de man die het soms zwalpende schip veilig richting haven stuurde, afgelopen woensdag. Charlie Sexton had er al een carrière als posterboy en Texaans guitar slinger opzitten, toen hij ingelijfd werd bij Dylans begeleidingsband. Het snarenwonder speelde samen met enkele Stones, The Vaughan Brothers en Alejandro Escovedo. Zijn plaat "Under the Wishing Tree" uit 1995 is altijd een persoonlijke favoriet geweest. Stoffige wijdse gitaarscapes zoals ook Chris Whitley en Daniel Lanois ze in die periode brachten, afgewisseld met potige rock ten zuiden van Pearl Jam. De weergaloze tvdw combineert beide.

TVDW 16/10/2011 - Del Amitri - Driving With The Brakes On (1995)

2011-10-16T12:30:00.001-07:00

Radiohead bracht The Bends, Oasis bracht Morning Glory, Smashing Pumpkins bracht Mellon Collie. Het was de top 3 van beste platen van 1995, maar voor mij stond "Twisted" bovenaan, de derde plaat van Del Amitri. Een mooie mix van stevige rock, donkere ballads en natuurlijk de trademark gevoelige nummers waarvoor de groep na al die jaren nog het meest herinnerd wordt.

Ik mocht de mannen interviewen in Amsterdam, dat jaar. "Of die tweede track van "Twisted", Start With Me, niet wel erg veel weg had van Iggy Pop's Lust for Life?", vroeg ik hen. Ze bekeken mekaar even en gaven me een mysterieuze, schaapachtige lach. Enkele uren later in de Melkweg lieten ze een loeiharde versie van datzelfde Start With Me naadloos overgaan in Lust For Life. Awesome.

Heel wat vager zijn de herinneringen aan hun vermoedelijk allereerste optreden op Belgische bodem, enkele jaren voordien. Dat was in de Leuvense Manhattan, als voorprogramma voor Lloyd Cole & the Commotions. Nog een triviale associatie met de groep? Ik herinner me hoe een nitwit achter de PA van het festival LeffingeLeuren erin slaagde om, bij wijze van pauzemuziek tussen optredens, Food For Songs (eerste track van "Twisted"), op repeat te zetten. Een achttal keer hetzelfde nummer horen, het is altijd een gruwelijke ervaring, hoe goed de song ook moge zijn.

Er waren andere gegadigden deze week - ik haalde met plezier Barenaked Ladies nog eens boven en ook Paul Simon kreeg een draaibeurt naar aanleiding van 's mans 70ste verjaardag. Maar dat teruggrijpen naar "Twisted" - iets wat ik om de zovele maanden moét doen - bleek de sterkste indruk na te laten. Met die mooie slotsong als evidente tvdw.

TVDW 09/10/2011 - Frank Turner - Peggy Sang the Blues (2011)

2011-10-09T01:10:00.000-07:00

Boodschap aan mijn vrienden die deze blog lezen en de concertagenda beter opvolgen dan ik: sléép mij desnoods naar het eerstvolgende Frank Turner-concert in dit land. Wat is die nieuwe plaat "England keep my bones" weer één brok energie, lillend rock 'n roll engagement en ongebreidelde dadendrang. Alsof Woody Guthrie, Bob Dylan, Ernest Hemingway en Dylan Thomas samen een plaat zouden opnemen. De very much working class attitude van Turner doet denken aan The Alarm, Billy Bragg en Big Country, terwijl zijn romantische 'born to run' teksten wel een Union Jack versie van Bruce Springsteen lijken (- die laatste vergelijking herinner ik me trouwens van op de blog van Shamrockske). Grappig is ook dat Turner geen moeite doet om zijn invloeden prijs te geven: zowel Dylan als Guthrie, Hemingway en Springsteen worden genamedropt in de songs op "England Keep My Bones". Eentje voor de eindejaarslijstjes, zo vermoed ik.

TVDW 02/10/2011 - REM - Strange currencies (1994)

2011-10-03T02:06:00.000-07:00

You are the greatest thing since bread came sliced. Veel beter vind je ze niet, de songteksten. Mid air tussen New York en Brussel las ik op het inflight entertainment programma dat REM gesplit was (excuseer - de stekker er had uitgetrokken, om de meest gebezigde uitdrukking van het laatste jaar te gebruiken, jongens toch STOP DAAR MEE). Ik beschouw me eerder liefhebber dan fan van de groep. Enerzijds omdat mijn interesse uit hoogtes en laagtes bestond, anderzijds omdat ik REM met moeite die draak van een song Shiny Happy People kan vergeven. Juist: uitgerekend de song die de afgelopen jaren nog zo hemeltergend veel gedraaid wordt.

De omstandigheden in acht genomen, was Leaving New York natuurlijk een gepaste tvdw geweest. Prima song, daar niet van, maar ik pluk toch uit "Monster". De plaat trapt af met een song die bewijst dat je zelfs met de naam Kenneth in de titel een catchy tune kan maken. Verderop komt Thurston Moore van Sonic Youth meespelen (op Crushed with eyeliner, een song over Courtney Love met de leuke oneliner She's three mile of bad road). "Monster" is REM's "Achtung Baby", geen enkel album uit hun cataloog bevat meer reverb, feedback, vervormde vocals en luide gitaren. De tvdw is een van de rustpunten en lijkt wel een uitbreiding van Everybody Hurts, dat uit de aan "Monster" voorafgaande plaat "Automatic for the People" kwam.

TVDW 26/09/2011 - Steely Dan - The Royal Scam (1976)

2011-09-28T02:52:00.001-07:00

Tvdw 350. Trompetten!

NYC? Ja, het was overweldigend. Steely Dan in het Beacon Theatre? Ja, het was memorabel. Ruim drie uur duurde de show, zelfs vier als je het jazztrio dat in het voorprogramma speelde, meerekent. Het integrale "The Royal Scam", de eerste plaat waar Fagen en Becker echt volledig 'in control' waren, kregen we te horen. Gevolgd door selecties uit hun twee meest recente albums ("Two against nature" en "Everything must go") en een graai in de ton met greatest hits. Op het podium de geweldige bassist Freddie Washington (zie ook Herbie Hancock en het basloopje van Forget Me Nots / The Men In Black), meestergitarist Larry Carlton (de 'derde' Steely Dan), een batterij blazers en drie voortreffelijke achtergrondzangeressen (Fagen kondigde ze, met overslaande stem, wel vijf keer aan als The Embassy Brats). En natuurlijk de twee beroemde New-Yorkers zelf: Fagen, wat grofkorrelig bij stem en met zijn heen- en weer wiegende lichaamstaal een blanke versie van Ray Charles, en de bescheiden opgestelde Becker, die eruit zag als een boekhouder die plots een gitaar omgegord kreeg.

volledige setlist:

Dizzy's Bidness (intro)
Kid Charlemagne
The Caves of Altamira
Don't Take Me Alive
Sign in Stranger
The Fez
Green Earrings
Haitian Divorce
Everything You Did
The Royal Scam
Two Against Nature
Gaslighting Abbie
Janie Runaway
Cousin Dupree
Everything Must Go
Godwhacker
Papa Don't Take No Mess (James Brown cover)
Dirty Work
Josie
Peg
Bodhisattva
Reelin' In The Years

Encore:
Pretzel Logic
Last Tango in Paris (Outro)

Hoogtepunten? Die zaten in het midden van de set. Een bijzonder stevig Green Earrings, Dirty Work (louter gezongen door de drie zangeressen - kippenvel), en een heerlijk subtiel gebracht Everything Must Go. Maar de versie van The Royal Scam, een nummer over immigranten die richting New York trekken, die sloeg alles.

TVDW 18/09/2011 - Third Eye Blind - Narcolepsy (1997)

2011-09-18T07:14:00.000-07:00

De nieuwe releases vliegen ons rond de oren. Afgelopen week hield ik streepjes nieuw werk van Ladytron, The Drums en Lindsey Buckingham tegen het licht. Maar voor de tvdw - zoals steeds: het persoonlijke muzikale hoogtepunt van de afgelopen zeven dagen - schakel ik toch terug naar de tweede helft van de jaren negentig, en de toen zo populaire Amerikaanse college rock. De zware, grungy sound van Nirvana, Pearl Jam en Smashing Pumpkins was uitgeraasd, in de plaats kwamen de snappy gitaren van Weezer, Everclear en Third Eye Blind. De eerste twee albums van laatstgenoemde groep (afkomstig uit San Francisco) krijgen nog regelmatig een draaibeurt, en plaat drie leverde de groep zelfs al een tvdw op in november 2005. Vooral die titelloze debuutplaat uit 1997 staat nog steeds als een huis: stevige riffs en catchy songs, gebracht met zelfvertrouwen en bravoure.

Volgende week: tvdw nummer 350! Die zal echter pas ten vroegste de daaropvolgende woensdag worden gepost. De volgende dagen ben ik immers weg, naar New York City.

Mmm, klinkt zo goed dat ik het nog eens zeg. De volgende dagen ben ik immers weg, naar New York City.

TVDW 11/09/2011 - Philip Glass - Organic (1982)

2011-09-13T02:22:00.000-07:00

Een rare ervaring, om toevallig uitgerekend in de week van tien jaar Nine Eleven de film "Koyaanisqatsi" in de dvd-lader te schuiven. Amerika had, toen de film uitkwam, nog niet de twee littekens die het zovele jaren nog steeds zou meedragen. De space shuttle was nog niet ontploft, de Twin Towers stonden nog recht. En toch lijkt Koyaanisqatsi visionair te zijn, en expliciet vooruit te blikken op deze twee onheilsdagen. Met beelden van neerstortende wolkenkrabbers en ontploffende raketten - beide zo sterk vertraagd dat er haast een poetische kracht vanuit gaat. Het was de eerste keer dat ik "Koyaanisqatsi" terugzag. Ik herinner me dat ik als opgroeiende puber sterk onder de indruk was van de film - met dank aan onze leraar Engels in het middelbaar. Karel Deburghgraeve heette de man, en hij begeesterde op Dead Poets Society-achtige wijze een hele klas (bon, mij toch) met zijn films die hij ongevraagd aan ons opdrong.

Ik kocht destijds ook de vinyl soundtrack van "Koyaanisqatsi", tot op vandaag nog steeds een erg vreemde eend in de bijt van mijn muziekcollectie. Het soort repetitieve arty muziek dat hij maakt is, net als bv. die van John Cage, niet echt mijn ding. Maar dit is een uitzondering. Ik durfde de plaat wel eens opzetten terwijl ik zat te studeren. En dan dacht ik: 'kijk mij hier eens intellectueel zijn'. Glass wist trouwens nog een tweede keer te scoren bij mij, toen hij het instrumentale coda schreef voor Paul Simons The Late Great Johnny Ace, slotsong van het geweldige "Hearts & Bones". Mocht er al een fan van Glass en of "Koyaanisqatsi" per ongeluk op deze blog belanden: de tvdw is een specialleke, want niet opgenomen op het oorspronkelijke album. Glass schreef muziek voor de volle 80 minuten van de film, slechts een selectie ervan belandde op vinyl.

TVDW 04/09/2011 - The Seahorses - Love is the law (1997)

2011-09-06T07:51:00.000-07:00

Ik dacht even dat ik droomde. Wat stond er op die onderste rij? D F P? Of F P E? Met de beste wil van de wereld kon ik het niet ontcijferen. Lijntje hoger, dan? Idem. Pas bij de derde rij wist ik de, nu iets grotere, letters te lezen. Overkwam dit mij wel echt? Ik, sinds jaar en dag een Arendsoog? Ja dus, zo knikte de arbeidsarts voorzichtig. Bij het naar huis rijden zong Tom Petty "the good old days / may not return". Wrijf het er maar in, Tom.

Over naar belangrijkere dingen dan maar? Vorige week kreeg het al te weinig bejubelde ambacht van de songschrijver wat aandacht, deze week dat van de producer. Focus op Tony Visconti, de Italo-Amerikaan met het indrukwekkende cv. Dit is de man achter Heroes van Bowie en Golden Brown van The Stranglers. De man die naast Bowie's Berlijn-trilogie in de jaren zeventig ook T-Rex, Iggy Pop, The Sparks, Wings én Thin Lizzy van een meesterlijke sound voorzag. En die de moderne tijd binnensloop met werk voor o.a. Morrissey, Prefab Sprout, Les Rita Mitsouko en Mercury Rev. Een summier maar boeiend carrièreoverzicht biedt de cd "The Record Producers: Tony Visconti". Hierop ook de tvdw, een stevige track van het post-Stone Roses groepje The Seahorses. Je hoort er echo's in van Paul Weller, Oasis, Kula Shaker en, helemaal aan het eind zelfs Queen.

TVDW 28/08/2011 - The Braxtons - The Boss (MAW 12") (1997)

2011-08-29T01:32:00.000-07:00

Artiesten mogen alle spotlights vangen, het zijn de songschrijvers die respect verdienen. Vandaar een weekje eerbetoon aan de net overleden Nickolas Ashford. Het schrijvers- en echtpaar Ashford & Simpson gaven ons zovele pareltjes, met vooraan soulklassiekers als Ain't No Mountain High Enough, You're All I need to get by, Reach Out and Touch en You're all I need to get by. En laten we The Onion Song niet vergeten (tvdw in december 2007!). En het niet stuk te krijgen I'm Every Woman! De lijst is eindeloos.

Ashford & Simpson brachten ook platen uit onder hun eigen naam. Ze slaagden er in die hoedanigheid in om moeiteloos te overstap van seventies funk naar eighties synth-disco te maken. En neen, hun bekendste hit, Solid, was niet bepaald hun beste song. Ten bewijze, twee bonus tracks. De eerste is het pompende Street Corner, het tweede is Babies uit het "Solid"-album, een soort van wat-er-gebeurt-als-je-geen-voorbehoudsmiddelen-gebruikt-song. Beetje zoals Papa Don't Preach, maar dan minder ergerlijk.

De tvdw zelf is mijn favoriete A&S-gerelateerde song. De twee schreven het voor het gelijknamige disco-album van Diana Ross. Jaren later namen producers- en remixduo Kenny Dope Gonzalez en Little Louie Vega, ook bekend onder de namen Masters At Work en Nuyorican Soul, de song onder handen en presenteerden 'm aan The Braxtons. The Braxtons, dat zijn vijf zusjes die luisteren naar de namen Toni, Tracy, Tamar, Towanda en Trina (geïnspireerde papa hebben ze daar). Zoals de foto hierboven al duidelijk maakt, was de groep ten tijde van de tvdw nog een trio. Volume knop op tien en laat het kamerbreed multitrack producerstalent van MAW uit de luidsprekers spatten... ter ere van de grote Nickolas Ashford.

TVDW 21/08/2011 - Death Cab For Cutie - Doors unlocked and open (2011)

2011-08-23T02:36:00.000-07:00

Tja, zolang mijn andere indie-pop favorieten van The Shins halsstarrig weigeren om een teken van leven te geven, gaat Death Cab met de tvdw lopen. Toch maar mooi de derde tvdw voor deze groep - ze hadden er al eentje in 2005 en 2008. De nieuwe plaat, gegangmaakt door die weergaloze, catchy single You're a tourist, gaf zijn geheimen wat minder snel prijs dan pakweg "Plans". Maar er staan nog genoeg pareljes op. Zoals de tvdw, die begint als een opgekuiste versie van een Joy Division-demo (zou het louter toeval zijn dat het eerste woord "Isolation" is?) tot de heren bij het refrein de song laten openbarsten als een, euh, tja als wat eigenlijk? Als een overrijpe pruim?

TVDW 14/08/2011 - Applause - Hope you're better (2011)

2011-08-16T00:40:00.000-07:00

Toen deze track vorige week op Classic 21 voorbijkwam, spitste ik meteen de oren om de afkondiging mee te pikken. Het bleek om een nieuw groepje te gaan, driekwart Belgisch maar met een Franse zanger. Hun album "Where it all began" is een moedige poging om met een eigen geluid te komen, en vermijdt een aantal valkuilen (overproductie, evenveel genre-oefeningen als songs) die meestal met debuutplaten gepaard gaan. Ze klinkt transparant dankzij producer Daniel Presley (die voordien voor o.a. Breeders, Faith No More, The Call en onze Axel Bauer werkte), en de songs stuiteren mooi tussen de french touch van Air/Phoenix en een light versie van Muse. Luister bij de tvdw vooral naar de mooie brug, waarop synths binnenglijden die haast van The Korgis lijken te komen.

TVDW 07/08/2011 - Blue Aeroplanes - Yr Own World (1991)

2011-08-09T11:06:00.000-07:00

These are the days of miracles and wonder. Geen groter contrast mogelijk tussen de originele versie van Boy In The Bubble en de cover waarmee het Britse Blue Aeroplanes in 1991 kwam. Op de eerste hoor je de zachte stem van Paul Simon, een man die zelfs de bijsluiter van een suppositorium op honingzoete wijze kan aflezen; op de tweede het grofkorrelige gebraak van een zanger die net uit een beschutte werkplaats leek weggeplukt. Gek genoeg klonk het best nog oké, die cover.

Art rock - zo werd de muziek van The Blue Aeroplanes wel eens bestempeld. Het was dan ook geen gewoon groepje. De teksten leken wel street poetry, weinig toonvast voorgedragen tegen een muur van drie gitaren. Verder telde de groep onder de vaste leden ook een full-time danser. Een soort van Happy Mondays dus, maar dan met meer gitaren dan dope, en uit Bristol en niet uit Manchester. Vorige week herontdekte ik "Beat Songs", een album dat tot mijn verbazing de tand des tijds prima wist te doorstaan. De tvdw lijkt wel een jachtige cockney versie van vroegere REM, met heerlijk jangly Rickenbacker gitaarwerk (ook in de lange outro) en met een van mijn favoriete drummers, Jerry Marotta, achter de drumkit.

TVDW 31/07/2011 - Washed Out - Amor Fati (2011)

2011-07-31T12:18:00.001-07:00

Sfeervolle synthpop. Dat is het eigenlijk wat eenmansband Washed Out brengt. Maar anno 2011 is die omschrijving natuurlijk lang niet hip genoeg. Dus heet het tegenwoordig chillwave. Wot evva. Washed Out brengt muziek die op een compilatie makkelijk langs Moby of Thievery Corporation kan aanschuren. Ook meteen een lieveling van de critici: Pitchfork bedacht het debuutalbum Within and Without met een 8.3 en beschrijft het als the soundtrack to a tender, Sunday morning make-out session (...) "Sade but a bit more shy", or "Trip-hop intended for making love rather than fucking". Mij klinkt het een beetje te wollig en traag om de hele plaat (verschenen op het Subpop label) uit te zitten. Maar die ene track, Amor Fati, kon me toch bekoren.

TVDW 24/07/2011 - Immaculate Fools - One Minute (1987)

2011-07-29T04:16:00.001-07:00

Tien dagen vakantie in Frankrijk verliep volgens het gekende procédé: ipod net voor vertrek volpompen en daarna, met de knop op shuffle, dingen (her-)ontdekken. Dit keer gingen o.a. Hot Chip, Foreign Born, The Shins, Jamiroquai en Lou Reed mee de hort op, samen met twee groepen die al een tijdje net onder de tvdw-radar circelen: Rainbow Arabia (in september op Leffinge Leuren) en die alleraardigste laatste plaat van OMD. De twee eerste albums van The Immaculate Fools vielen ook in de smaak. Een onderschat groepje dat zich ergens tussen Psychedelic Furs en Waterboys in bevond, maar nooit echt doorbrak. Een tvdw is een soort van eerherstel.

TVDW 17/07/2011 - The Leisure Society - You Could Keep Me Talking (2011)

2011-07-16T12:31:00.001-07:00

Hoe herken je een leuke popsong? Als hij op de radio voorbijkomt en je zesjarige dochter meteen begint mee te zingen. Ook ik spitste na afloop de oren, om te weten wie er achter dat vrolijke deuntje zat. Het bleek om The Leisure Society te gaan, een groepje dat toevallig al ter sprake kwam toen ik samen met Zinnerboy Bart en Piet Bata in de Roma naar James Farm ging kijken, zes weken terug. Full-cd "Into the Murky Water" bevat wel meer lekker in het oor glijdende, intelligente pop, met echo's van XTC, Terry Hall en The Divine Comedy.

TVDW 10/07/2011 - Aaron Neville - Hercules (1973)

2011-07-08T02:14:00.000-07:00

In het onwaarschijnlijke geval dat ik me alsnog tot bassist ontpop, wordt dit loopje een van de eerste dat ik zal instuderen. Neville kreeg Hercules cadeau van Allen Toussaint, de maestro van New Orleans funk. De man schreef samen met zijn backing band The Meters een groot deel van de muziekgeschiedenis van The Big Easy, en enkele jaren terug maakte hij nog platen samen met Costello. Hercules is al sinds jaar en dag een van mijn absolute funkfavorieten. Zowel Boz Scaggs en, recentelijk nog, Paul Weller brachten er fijne covers van. Maar het origineel, dat blijft toch ononvertroffen...

Ik plak er, bij wijze van zomertraktatie, nog wat bonus tracks aan. Een versie van het nummer door Boz Scaggs in 1985, live in Budokan - met de geweldige Reggie McBride op bas en the late Carlos Vega op drums. Hercules werd eind jaren tachtig ook enthousiast omarmd door de sample-generatie. Zowel in acid jazz als in rap dook het baslijntje meervoudig op. Ten bewijze: Biz Markie met zijn old school hiphop, en de schromelijk onderschatte Young MC met de memorabele versie van I Come Off (featuring godin N'Dea Davenport). De remix is gemaakt door de Britten die later met M.A.R.R.S (Pump up the volume) zouden scoren. Delicious vinyl!

TVDW 03/07/2011 - Yes - Fly from here pt. III - Madman at the screens (2011)

2011-07-04T02:36:00.000-07:00

Die van Yes hebben me bij mijn pietje. Ik had gezworen de groep te laten vallen, nadat ze enkele jaren terug de met ademhalingsproblemen kampende Jon Anderson opzijschoof en doodleuk verderging met een Canadees (!) zangertje met de belachelijke naam Benoît David (!!), iemand afkomstig uit een Yes-coverband (!!!). Yes heeft in haar ellenlange carrière meer personeelswissels gehad dan Elisabeth Taylor mannen, maar toch: de haan kraaide drie maal.

Het is een verontwaardiging die behoorlijk selectief en inconsequent is, want hoe graag ik Andersons werk ook hoor (bij Yes, solo of bij Vangelis), "Drama" uit 1980 is toch mijn favoriete plaat van Yes. En laat dat nu net de enige plaat zijn waarop Anderson niet zingt - hij werd samen met keyboardspeler Rick Wakeman vervangen door Horn en Downes, een duo dat het jaar voordien als The Buggles een wereldhit had met Video Killed The Radio Star.... "Drama" was een eenmalig experiment, al zou Horn nog aan boord blijven als producer, wat de band meteen het moment de gloire Owner of a lonely heart (en bijhorend, grotendeels door Trevor Rabin bij elkaar geschreven album "90215") opleverde.

Bon, consequent mocht mijn afkeer voor Yes-Zonder-Anderson al niet zijn, toch vond ik het sneu, om die hansworst genaamd Benoît David de plaats te laten innemen van Jon Anderson, de man die samen met bassist Chris Squire Yes oprichtte eind jaren zestig. Maar... dan hoor je dat de nieuwe Yes (incl. David, zonder Anderson) de studio intrekt met Trevor Horn als producer. En dan verneem je dat Horn meteen schoon schip maakt en Oliver Wakeman (ja, zoon van) buitengooit ten voordele van zijn maatje van The Buggles, keyboardspeler Geoff Downes. Zo heb je de facto een hereniging van de line-up ten tijde van "Drama". En dan blijkt tot slot nog eens dat die nieuwe plaat van Yes "We Can Fly From Here" zal heten, genoemd naar wat intussen was uitgegroeid tot de Heilige Graal voor fans van de groep. We Can Fly... was The Great Lost Song uit de omvangrijke cataloog van Yes. Het was een demo van The Buggles die "Drama" net niet haalde, maar bij de daaropvolgende tour wel eens live gespeeld werd.

Dus: toch maar luisteren. En kijk, ik moet toegeven dat die nieuwe plaat best meevalt. Ik heb er alleszins meer naar geluisterd en er meer plezier aan beleefd dan aan Yes-platen als "Open Your Eyes" of "Magnification". Die Heilige Graal van een song staat er natuurlijk op, ze is uitgewerkt tot een in vijf delen opgesplitst opus van ruim 20 minuten. Critici piepen al dat het meer een Buggles- dan een Yes-plaat is geworden, want naast We Can Fly is er immers nog een tweede track met een verleden als Buggles-demo. Peu importe, het merendeel van de songs stààt er wel, met veel echo's uit voorbije Yes-periodes. Zo lijken sommige passages van We Can Fly inderdaad te verwijzen naar "Drama", lijkt slotsong Into the Storm zelfs weggeplukt uit "Tormato", terwijl Howe als vanouds terug een instrumentaal gitaarriedeltje mag brengen.

TVDW 26/06/2011 - The Feeling (feat. Sophie Ellis-Bextor) - Leave me out of it (2011)

2011-06-26T13:38:00.000-07:00

Zelden zo vaak via google gepolst waar dat nieuwe materiaal bleef. The Feeling stond met hun vorige plaat bovenaan mijn eindejaarslijstje in 2008, naast TV on the Radio. Terwijl de nieuwe TV me wat tegenvalt, weet The Feeling wel te bekoren. Deze Britten trekken al drie platen lang de kaart van melodieuze meerstemmige pop in de meest pure, onbeschaamde vorm. Think, zoals ze zelf graag namedroppen, 10 cc en Supertramp, al horen we in een aantal songs van nieuwe plaat "Together we were made" ook springerige oorwormpjes zoals ook Mika ze maakt. Verder krijgen ze dit keer hulp van Roisin Murphy en Freemasons. En van Sophie Ellis-Bextor, die getrouwd is met een van de bandleden. Erg fijne plaat.

TVDW 19/06/2011 - Noah & the Whale - Life is Life (2011)

2011-06-19T13:13:00.001-07:00

Ik sla de bladzijde om, laat alles achter, vertrek vanavond nog. Volgende blog entry is mogelijk geschreven in een groezelig cybercafé in Lima, met aan mijn voeten een schurftige hond, of in een poepsjieke hotelkamer in Hongkong, met aan mijn voeten een geslachtsrijpe bimbo met meer oestrogeen dan hersencellen.

Een dergelijk gevoel van escapisme bekruipt ook mij wel eens. Waarna ik braafjes richting werk rijd en alles bij het oude blijft. Life is what happens when you're busy making plans - John Lennon zei het zo mooi. Escapisme is ook het thema van de tvdw - openingstrack van de meest recente plaat van het Londense Noah and The Whale. Best een aardig album, en niet louter omwille van dat radiohitje L.I.F.E.G.O.E.S.O.N. Ook leuk: op de plaat zijn Maxine en Julia, AKA The Waters Sisters, te gast. Dat zijn de dames die Michael Jacksons Wanna Be Startin' Something (én Buffalo Toms Treehouse) een extra punch gaven.

TVDW 12/06/2011 - League Unlimited Orchestra - Do or die (1982)

2011-06-14T05:31:00.000-07:00

De meest iconische eighties groep, The Human League, was ook een van de meest overschatte bands van dat decennium. Ik verklaar me nader: na twee albums verlieten Ware en Marsh het schip om Heaven 17 op te richten, een groep die een boeiender, zij het minder succesvolle, carrièreverloop zou kennen dan The League. Zonder hen was The Human League haast een lege doos: Phil Oakey mocht dan al de droom koesteren een elektronische versie van Abba te creëren; een instrument bespeelde hij niet - en de twee in der haast in een discotheek geronselde zangeresjes al evenmin. De groep zou in haar grillige carrière steeds moeten parasiteren op het talent van anderen. Voor "Human" trokken ze naar Minneapolis, waar Jam & Lewis hun van songs en sound voorzagen. En toen ze midden jaren negentig een zoveelste comeback forceerden met de single Tell Me When en bijhorende plaat "Octopus", was dat vooral dankzij de hulp van de toetsenist van Tears for Fears, die de plaat grotendeels bij elkaar schreef. Ja maar, er was toch "Dare", die mijlpaal in de popgeschiedenis? Inderdaad, maar dat succes kon op rekening worden geschreven van Martin Rushent, die vorige week overleed.

Rushent maakte school als producer. Zijn eerste hitsingle was Why Did You Do It, van Stretch), later volgden o.a The Buzzcocks en The Stranglers. Voor "Dare" kneedde hij de halve ideetjes van de groep tot echte songs en maakte een volledig elektronisch album - de gitarist van The Human League stond wat beteuterd te kijken toen slechts één gitaarpartij de plaat had gehaald (en dan nog aangestuurd via een synth). Het verhaal is intussen bekend: "Dare" werd, mede door de inventieve productie, een millionseller en Don't You Want Me (nota bene single nummer viér van Dare) bereikte de top in zowel Engeland als in de VS; het was trouwens de allereerste Amerikaanse nr. 1 hit die volledig met 'machines' was gemaakt. Er zijn wel meer leuke weetjes over Don't You Want Me: zo nam Rushent de vocals van Oakey bijvoorbeeld op in het toilet. Plus: de originele demo van het nummer was veel donkerder. Tot Rushent er zich mee ging bemoeien en het een catchy popsong werd... aanvankelijk tot ongenoegen van Oakey (tot hij het geld zag binnenrollen en van platenbaas Branson zelfs een motor cadeau kreeg).

Het ware genie van Rushent kwam één jaar na Dare naar boven. Toen trok hij zich op vraag van de platenfirma terug in zijn Genetic Sound Studios in Reading om er onder de naam League Unlimited Orchestra te werken aan "Love and Dancing". De flipside van de hoes staat hierboven afgebeeld, Rushent is de man linksonder. Voordien verliep het maken van een remix grosso modo steeds volgens hetzelfde procédé: de producer of remixer van dienst haalde alle schuivertjes van de song in kwestie naar beneden, startte dan met acht maten van de eerste drumpartij, dan acht van de tweede, dan acht van de bas, de gitaar etcetera... en tijdens de break werd dat truukje nog eens overgedaan. Resultaat: de single van 4 minuten werd een remix van 8 minuten. Niet zo op "Love and Dancing". Met het gros van de songs van Dare + het b-kantje Hard Times knipte en plakte Rushent dat het een lieve lust was. Uit de duizenden loops fabriceerde hij het eerste remix-album, die naam waardig.

Veel meer dan "Dare" was dit de plaat die me begeesterde. Net zoals Don't You Want Me nog steeds een van de 30 best verkochte singles ooit is, staat "Love and Dancing" ongetwijfeld in mijn ranking van 30 meest gedraaide albums. RIP Martin Rushent.

TVDW 05/06/2011 - Steely Dan - Babylon Sisters (live) (1980/2007)

2011-06-05T01:05:00.000-07:00

Een live show van Steely Dan zien in hartje New York, dat is zoiets als Jesus zien in Bethlehem. Dichter bij de bron kan je niet komen. Sinds vorige week staat een concert van The Dan op de agenda. Midden september van dit jaar, en dan nog in het vermaarde Beacon Theatre - een art deco theaterzaal met een geschiedenis die teruggaat tot 1929. Twee van de 2600 plaatsen zullen voor mijn vrouw en mij zijn. Op het podium: Steely Dan met The Miles High Big Band en The Embassy Brats - waaronder heel wat klasbakken die ook sinds jaar en dag de kleine lettertjes op de albums van Steely Dan sieren. Wie er niet meer bij zal zijn, is Roger Nichols, de studio-technicus die zo'n groot aandeel had in de vlekkeloze, onvergelijkbare sound van Steely Dan. Nichols, die in zijn carrière zeven Grammy's binnenrijfde, overleed zes weken geleden.

Op het programma, die avond in september: een tot 21st Century Night gedoopte setlist, met tracks uit de twee meest recente platen van Fagen en Becker ("Everything Must Go" en "Two Against Nature"), aangevuld met a selection of hits.

Reden genoeg om meteen na het bestellen van de kaartjes terug in de discografie van de groep te duiken. Ik heb het op deze blog regelmatig over Steely Dan - de groep werd al acht keer van een tag, maar nog nooit van een tvdw voorzien. Donald Fagen had er wel al eentje, in maart 2006. Ik kies voor een track uit de enkele jaren terug verschenen live-plaat. Samen met Hey Nineteen moet het zowat mijn favoriete song van de groep zijn.

TVDW 29/05/2011 - Christopher Cross - November (2011)

2011-05-27T04:47:00.000-07:00

Laat u niet misleiden door voorbije TVDW's van Machine Head, Hoodoo Gurus of Leather Nun: ik ben een zachtgekookt ei. En qua zachtgekookte muziek kan niemand tippen aan Christopher Cross, the master of mellow music. Cross is haast letterlijk synoniem met de start van de eighties: zijn titelloze debuut werd in december 1979 uitgebracht en groeide uit tot dé plaat van 1980 (en versloeg zelfs Pink Floyd's The Wall bij de Grammys). Ik heb altijd sympathie gehad voor Cross, hij moet zowat de antipode van de rockster zijn. De man is een gezellig dikkertje en op zijn platen durft hij schaamteloos en compromisloos romantisch te zijn. Plus: zijn logo is een roze flamingo.

Om die romantische kant te illustreren: op "Another Page", Cross' tweede album, staat de song Think of Laura, over een vriendin van Cross die domweg het leven liet na een verdwaalde kogel. Een tearjerker van formaat, maar het strafste? De song is - net als de volledige plaat "Another Page" - prachtig. Als iemand zich kan rechthouden op de plakkerige vloer van versuikerde liedjes, is het Cross wel. En wat klinken ze goed, die eerste twee albums. Logisch ook, de man kon steunen op drievierde van Toto, Steely Dan en de Eagles, met verder nog grote kanonnen als Art Garfunkel en Michael McDonald in steun, en met Michael Omartian als producer (de man die we ook kennen van Donna Summers "She works hard for the money").

Na die twee eerste platen volgde ik Cross niet meer. Andere mannen met hoge stemmetjes traden meer op het voorplan: Jon Anderson, Geddy Lee, Freedy Johnston. Maar nu Cross, na twaalf jaar stilzwijgen, met nieuw werk komt, flakkerde mijn interesse terug op. Het album "Doctor Faith", met een hoes waarop een doek van Magritte staat afgebeeld, stelt me niet teleur en levert met de song November tvdw nummer 333 af.

Hey, dat is the number of the beast, gedeeld door twee! Altijd geweten dat soft rock een beetje des duivels was.

TVDW 22/05/2011 - Teenage Fanclub - Baby Lee (2010)

2011-05-22T12:46:00.001-07:00

De dagen dat Teenage Fanclub bejubeld werd door Kurt Cobain en Oasis mogen dan al achter ons liggen, maar dat weerhoudt de band er niet van om net nu met het beste werk te komen. De Schotse groep is na een carrière van twintig jaar synoniem met a) aartslelijke platenhoezen en b) een fijne mix van Byrds, Beach Boys en REM. Single "Baby Lee", dat is puur goud, zowel qua melodie als qua tekst.

I'm enchanted I've fallen under your spell
How can I resist when you cast them so well

Skip naar het dagboekgedeelte. "Broken Windows." "Feedback." Zegt u niets, neen? Ik geef een tip: groepsnamen. Neen? Kan ook moeilijk, want het zijn de twee namen die momenteel nog in de running zijn voor wat de eerste rockband van mijn oudste dochter moet worden. Als het ooit het repititiekot overstijgt, leest u het hier.

TVDW 15/05/2011 - The Bet - Roll On (1983)

2011-05-15T11:43:00.000-07:00

Snel, voor de huidige hausse in vaderlandse pop en rock al te vanzelfsprekend wordt: vroeger was het wel anders. Het verhaal van de Belpop is bekend: Raymond zorgde eind jaren zeventig voor de ontvoogding, waarna de eerste wave ingezet werd door o.a. de Kreuners, The Kids, The Scabs en TC Matic. Die groepjes tourden Vlaanderen natuurlijk plat, maar ik was nog net te jong om hiervan te profiteren. Het dichtsbijzijnde concertzaaltje, Club 9 in Koersel, werd bezocht door de haantjes-de-voorste en de hippe vogels van mijn klas. Needless to say dat ik daar niét bijhoorde.

Mijn eerste tranche live-muziek van eigen bodem leverde Toy. Van hen zond Radio 2 een mini-concertje uit tijdens het programma Radio Rijswijk. Vier nummers op cassette, LIVE, en zonder de stem van de dj van dienst ertussen - de weelde!! Tweede kennismaking met live-muziek: een optreden van The Machines, in een feesttent op het marktplein, pakweg 200 meter van thuis. Ik was vanzelfsprekend te jong om te gaan. Dus hing ik de hele nacht uit het raam van mijn jongenskamer. Met uitgestrekte arm hield ik de microfoon van mijn Philips cassettedeck in de richting van de tent. De dag nadien luisterde ik met gloeiende oortjes naar mijn bootleg cassette, met versies van I See The Lies in your Eyes en Money in my wallet. Voor een buitenstaander moet het geklonken hebben als vaag gewauwel vanuit een echokamer. Ik vond het fantastisch.

Ik had in die tijd drie uitgesproken Belpop-favorieten: Scooter, Luna Twist en The Bet. Niet toevallig drie groepen die behoorlijk wat zorg besteedden aan productie en die in mijn oren toch wat 'internationaler' klonken dan pakweg Arbeid Adelt of The Bowling Balls. Zo wist The Bet op de twee albums ("Facing Fate" en "Second Arrow" - later door EMI gebundeld op één cd) qua sound een mooi evenwicht te vinden tussen wat ABC en The Police destijds brachten. En ja, er stonden zelfs deftige songs op - daarenboven niet eens in krom Engels gezongen. Ik kocht destijds het singletje Roll On. Pas op, dat wilde wat zeggen: een single kopen, dat was een Belangrijke Beslissing. Het gebeurde meer dan eens dat ik in de platenzaak vroeg om een aantal b-kantjes te mogen beluisteren. Slechts het plaatje dat ook een overtuigende flipzijde had, werd gekocht. Ik was een kritisch consumentje.

TVDW 08/05/2011 - Foo Fighters - These Times (2011)

2011-05-08T12:48:00.001-07:00

Op 25 augustus 1991, zo rond de middag, had ik een afspraak met de rockgeschiedenis. Kurt Cobain stond op 50 centimeter van me. Nirvana had net Pukkelpop geopend, de editie die The Pogues en The Ramones later die dag zouden afsluiten. Ik had Een Verantwoordelijkheid: ik maakte deel uit van de security ploeg en bewaakte de sluis tussen de artiesteningang en de wei. Pasjes controleren, opdringerige fans weren - dat soort dingen. Dat ik met aandacht het concert van Nirvana had gevolgd, zou grof gelogen zijn. Het was gewoon achtergrondlawaai - de wei moest nog wakker worden en de enkelingen die voor het podium stonden, gaven Nirvana hoogstens een beleefdheidsapplaus. Logisch ook, want het mythische Nevermind zou pas een maand later uitkomen.

Maar toen, even nadat Nirvana van het podium was gestapt, kwam mijn moment. Drie langharige kerels sloften uit het artiestendorp mijn richting uit. Ze toonden me beleefd hun pasje, waarna ze de wei opstapten om zich met het plebs te mengen. De sfeer was erg ontspannen, ik had ruim de tijd om vijf minuutjes met een van hen te babbelen. Praatte ik dan met Kurt Cobain? Neen, die liet ik lopen. Praatte ik dan met Dave Grohl? Neen, die liet ik lopen. Ik had een gesprekje met Krist Novolesic, de boomlange bassist die, in tegenstelling tot de andere twee, intussen al lang terug in de obscuriteit is verzeild. Ik had een afspraak met de rockgeschiedenis. Maar ik verknoeide het.

Grunge heeft me nooit veel gezegd. Ik heb bijvoorbeeld niks van Nirvana of Soundgarden in huis - en amper twee cd's van Pearl Jam. Voor Dave Grohl heb ik dan weer wel heel wat sympathie. Foo Fighters is fantastisch voor iedereen die harde gitaarrock genegen is. Een groep zonder oogkleppen, ook: van de band zijn leuke tot fantastische covers te vinden van Wings' Band on the Run, van Rafferty's Baker Street, van Prince's Darling Nikki én van It's Late - een vrij onbekend meesterwerkje van Queen en een van Brian Mays fijnste composities. Nog twee voorbeelden? Foo Fighters Grohl hield enkele jaren terug het met Grote Namen bezaaide pure metalproject Probot boven de doopvont. En Taylor Hawkins, de charismatische drummer van Foo Fighters, hoorde ik vorige week op youtube nog de loftrompet blazen over Rush ("hard progressive rock? Rush is number one - period") en over diens drummer Neil Peart ("the hands of God").

De nieuwe plaat Wasting Light is weerom een kopstoot van een plaat, vol straffe hooks, stevige riffs, gebalde songs. Nirvana-fans zullen het album ook als een soortement reunië zien: Butch Vig zat achter de knoppen en op één song komt Krist Novolesic - ja, hij! de man van Mijn Gesprekje! - bas spelen. Als tvdw kies ik voor het haatpamflet These Days. Zo'n song die mooi aansluit bij Julian Barnes (ja, ik ben nog steeds Trioloog aan het lezen) en diens cynische oneliner: "Liefde is een systeem om ervoor te zorgen dat iemand na het neuken Schat tegen je zegt."

TVDW 01/05/2011 - Paul Simon - Rewrite (2011)

2011-05-04T00:47:00.001-07:00

De grote kanonnen worden in stelling gebracht. TV on the Radio, de nr. 1 in mijn eindejaarslijstje van 2008, heeft een nieuw album uit, net als Paul Simon, de nr. 1 in mijn lijstje van 2006. Dat Simon een tvdw - zijn tweede - wegkaapt, hoeft niet te verbazen. Niet enkel was er dat geweldige, gelaagde album "Surprise" uit 2006; er is natuurlijk ook de mijlpaal "Graceland" (al bevindt You Can Call Me Al zich naast Eurythmics' Sweet Dreams helemaal aan de top van mijn Meest Afgezaagde Eighties Nummers Aller Tijden) en "Hearts & Bones", een plaat die tot mijn Desert Island Records behoort en enkele van mijn favoriete songs ever bevat.

De nieuwe plaat "So Beautiful or So What" is weerom een feest van subtiliteit, met een Simon die eens te meer uitblinkt als tekstschrijver - niemand kan zo mooi een evenwicht vinden tussen cryptische, intrigerende zinswendingen en glasheldere, simpele observaties.

TVDW 24/04/2011 - The Jayhawks - All the right reasons (2003)

2011-04-26T04:30:00.001-07:00

Wie ben ik om te redetwisten met mijn dochter, of om haar oordeel in twijfel te trekken? "Dat nummer moet je deze week op je blog zetten", suggereerde ze, nadat ze All The Right Reasons had beluisterd en vervolgens vijf keer op repeat duwde.

The Jayhawks kampeerden al enkele weken in de wagen. Het is een groep die bij mij weinig verkeerd kan doen. "Weinig", dus niet "niks" - want de cd Sound Of Lies vond ik maar een misbaksel. Daartegenover staan de talrijke pareltjes die zowel te vinden zijn op het rootsy, landelijke "Tomorrow The Green Grass", als op de toegankelijke popplaat "Smile" en op de voorlopig laatste plaat "Rainy Day Music".

TVDW 17/04/2011 - The Fleetwoods - The Great Imposter (1961)

2011-04-21T04:23:00.001-07:00

Van tafel vegen, die hippe dancegroepjes als LCD Soundsystem en die übercoole rockers als Cold War Kids. Gedaan met dat eigentijds lawaai, ruim baan voor the real stuff. The real stuff, dat is in dit geval het songschrijverstalent van Jackie DeShannon. DeShannon was de Carole King van haar tijd: iemand die songsmid was in dienst van anderen, alvorens onder eigen naam naar buiten te komen en hits te scoren. Ze was een songschrijver pur sang, die een simpel thema op een originele manier kon verpakken in songs die nauwelijks de twee minuten grens haalden. Thema verliefdheid? Dat werd dan de foutloze popsong When you walk in the room (een songtekst waarin het woord nonchalant mooi op zijn plaats valt - dat is kunst). Thema foute liefde? Dat werd Break-a-way, een song waar de zwarte Irma Thomas, de Soul Queen of New Orleans, een hit mee had (later volgde Tracy Ullman). Thema betoverende schoonheid? Dat werd Bette Davis' Eyes, later met wollige synths tot wereldhit gemaakt door Kim Carnes. Op persoonlijk vlak valt er ook veel te vertellen over DeShannon. Ze had naar verluidt relaties met zowel Elvis Presley als Jimmy Page, en trouwde uiteindelijk met soundtrack componist Randy Edelman, de man die onder meer het thema van... MacGyver schreef.

Waarom uitvoerig de loftrompet blazen over DeShannon? Omdat mijn niet aflatende speurtocht langs tweedehandswinkeltjes vorige week een pareltje opleverde: "Break-a-way The Songs of Jackie DeShannon 1961-1967". Uitgebracht door platenlabel Ace (archivarissen die even uitstekend werk leveren als Rhino), uitvoerig voorzien van boeiende liner notes, en met o.a. Helen Shapiro, Brenda Lee en Duane Eddy die allemaal materiaal van DeShannon ten gehore brengen. Ja, en ook The Fleetwoods staan op de cd, met een hit die George 'Star Wars' Lucas later ook gebruikte in zijn prent "American Graffiti."

Dit is muziek van voor de British Invasion, van voor Hendrix, The Who, Jefferson Airplane en MC5 - toen rock nog braafjes was en de hitlijsten bevolkt werden door naieve bubblegum pop, doo-wop en close harmony. Muziek ook die me meteen deed terugdenken aan mijn studententijd. Correctie: aan de weekends tijdens mijn studententijd. Eenmaal van het bruisende Leuven terug in het landelijke Heusden, zochten we namelijk op vrijdag- of zaterdagavond met enkele kameraden regelmatig The Shamrock op. Een oude bruine kroeg waar André en Rosa steevast muziek uit de sixties opzette. Ongetwijfeld kwamen er ook wat songs van DeShannon voorbij; wie weet zelfs dit nummertje van The Fleetwoods.

Tot slot nog een tranche de vie delen? Het afgelopen weekend maalde ik op twee dagen tijd 170 kilometer op de fiets, aan de zijde van mijn petekind. Het leverde weinig of geen lijntjes op richting tvdw - al hadden we het tijdens de tocht zowel over Lippy Kids van Elbow als over het verzameld werk van Samson & Gert (!). Maar het gaf me wel een heerlijk gevoel. Het leek - vrij naar Julian Barnes - alsof ze voor mij een plaats op de voorste rij hadden gereserveerd, in de circustent van de gelukzaligheid.

TVDW 10/04/2011 - LCD Soundsystem - North American Scum (2007)

2011-04-11T01:47:00.000-07:00

Een geval van rijkelijk te laat zijn. Vorige week gaf LCD Soundsystem haar afscheidsconcert - niet toevallig in Madison Square Garden, NYC. Na drie albums (+ een leuke, in opdracht van Nike gemaakte 'jogging-plaat') stopt de groep ermee. De volgende dag was het concert integraal te herbekijken, via het tv-kanaal van indie-rockjournalistiek-tempel Pitchfork en op Youtube (intussen is het er afgehaald). Haast per ongeluk vond ik het en was meteen ruim een uur zoet. En de rest van de week ontdekte ik met plezier de cd's van de groep die ik tot nu toe links had laten liggen. Vooral hun tweede plaat Sound Of Silver wist me te bekoren. Dit is 100% New York muziek, je hoort er echo's in van de CBGB's groepjes als (early) Talking Heads, maar ook de indie-funk van Liquid Liquid en de hoekige no-wave van James White & the Contortions. Nooit gedacht dat het me iets zou zeggen, maar kijk, simultaan met de zwanenzang van LCD Soundsystem weet de groep alsnog een tvdw te scoren. Het heerlijke North American Scum werd tijdens het afscheidsconcert overigens gebracht met Arcade Fire in steun.

(als bonus ook twee in memoriams: maart betekende einde van de rit voor de meest funky Oostenrijker die ooit leefde - toegegeven, veel concurrentie was er niet - en voor de zanger van The Atlanta Rhythm Section)

TVDW 03/04/2011 - Elbow - Lippy Kids (2011)

2011-04-03T11:53:00.001-07:00

De snelste weg tussen twee punten
is alleen dan een rechte lijn
als de weg zelf er niet toe doet
alleen het snel aan het einde zijn

Mooi gezegd toch, van Bram Vermeulen? Het staat in diens dichtbundel Het Groot Hollandsch Verzenboek, dat ik afgelopen donderdag las - nota bene terwijl ik in de cafetaria van een opleidingscentrum mijn mond verbrandde aan een hap te hete spaghetti. Ik moet altijd aan Bram denken bij het woord 'ontroering'. Ik herinner me dat ik in de gebouwen van platenmaatschappij Virgin een interview had met de brave - en inmiddels diep betreurde - man, en dat hij de eerste tien minuten zoet was met me uit te leggen dat ontroering eigenlijk een fout woord was. Je wordt geroerd door iets, niet ont-roerd.

Ontroering, of roering zo je wil, is het soort van gevoel dat je moet binnenlaten. Als een deurtje waarvan je toelaat dat het af en toe openzwaait - of dat je zelf openduwt. Vorige week opende ik zo'n deurtje. In het zonnetje op een bankje in een stadsparkje, met "Build a Rocket, Boys!", de nieuwe Elbow, op de iPod. En met de tweede song, Lippy Boys, die voorbijkomt. Een losgelaten klas schoolkinderen holt voor mijn gezichtsveld kris kras door elkaar. Met het gejengel en gejoel dat nu vervangen is door de muziek van Elbow, lijkt het wel alsof ze in slow motion voortbewegen. En intussen zingt Guy Garvey over balorige jongens in hun onbekommerde jeugd. Over hun heerlijke onvermogen om cynisch te zijn. Over de schoonheid en poëzie die in de apenjaren vervat zitten, en hoe ze ongemerkt voorbijglijden. En ik weet nog net te voorkomen dat de tranen van onder mijn zonnebril bengelen.

TVDW 27/03/2011 - Jamiroquai - Hurtin' (2010)

2011-03-28T06:45:00.000-07:00

Het wordt tijd dat ik het op papier zet bij wijze van statement. "Ik moet mijn hoop laten varen dat Jamiroquai ooit nog een plaat zal maken die langs Innervisions van Stevie Wonder zal staan. Ain't gonna happen." Zo.

Een geval van te hoge verwachtingen? Ongetwijfeld, al wees in het begin van de carrière van Jay Kay alles erop dat de man zulk meesterwerk in zich had. Elke nieuwe release van Jamiroquai stelde me echter keer op keer teleur. Neen, dit was geen nieuwe Stevie Wonder, eerder een getalenteerd maar berekend ventje dat - een eenmalige meesterlijke track als Black Capricorn Day niet te na gesproken - ergerlijk braaf binnen de lijntjes kleurde.

Maar kijk, eenmaal de kaap van de initiële en inmiddels vertrouwde teleurstelling genomen was, slaagde Jamiroquai's laatste album Rock Dust Light Star er toch in me te charmeren. Blue Skies is bijvoorbeeld een heerlijk luilekkere track terwijl Hurtin' een rudimentaire groove van een song is, die me vaagweg doet denken aan iets wat (tweevoudig tvdw-winnaar) Roachford ook in zijn mars had.

TVDW 20-03-2011 - The Triffids - Stolen Property (1986)

2011-03-20T11:05:00.000-07:00

We zijn 323 tvdw's ver en een lukrake blik op de lijst toont onmiddellijk aan dat het hengelen naar geloofwaardigheid niet meteen het streefdoel is van de samensteller van deze blog. Met Foreigner en REO Speedwagon in de rangen scoor ik bedroevend laag op de credibiliteitsmeter. Met de nominatie van deze week zit ik echter midden in de roos. Als ze Best Of Eighties lijstjes compileren, blijft "Born Sandy Devotional", het album waaruit Stolen Property komt, een van de lievertjes van de critici. Ook ik was er destijds weg van - net als van het twee jaar nadien verschenen "Calenture". Het eerstgenoemde album blijft een dijk van een plaat, terwijl "Calenture" zoveel jaren later minder impact maakt (en vooral gedateerder klinkt). Ik moet steeds terugdenken aan The Triffids als ik iets van The National hoor. Dezelfde donkere stem, dezelfde barokke, onheilspellende sfeer en dezelfde haast filmische sfeer die over de songs gedrapeerd wordt.

TVDW 13/03/2011 - Tahiti 80 - Crack Up (extended version) (2011)

2011-03-13T13:50:00.001-07:00

Shuffle en ski, een prima combinatie. De iPod stond inderdaad - en doelbewust - een volledige week op shuffle. Ideaal om je te laten verrassen door wat het machientje at random selecteert uit de - even kijken - 998 beschikbare tracks. Niet dat de iPod zo vaak aanstond op de piste, maar bij de nachtelijke rit heen- en terug zorgde hij voor welkome afwisseling. Zo kregen diverse songs uit de recente cd's van Arcade Fire, Elbow, Ellie Goulding, Elliott Murphy, Jamiroquai, The National en OMD een kans, naast ouder werk van Gary Numan en Stealers Wheel. De tvdw zou logischerwijze gaan naar de meest opmerkelijke song. Die bleek uit Rouen te komen, zowat 800 kilometer ten noordwesten van Val Cenis, ons ski-oord. (Dat laatste zocht ik natuurlijk even op - mijn aardrijkskundige kennis is niet bepaald geweldig).

Wat ik ook even opzocht: hoeveel keer in besprekingen van "Past, Present and Possible", de net verschenen nieuwe plaat van Tahiti 80, de naam van Phoenix opduikt. In ongeveer 300.000 van de 500.000 artikels, zo leert Google. Je hoeft geen genie te zijn om de parallellen tussen de twee te ontdekken. Ook Tahiti 80 is een überhip groepje dat in gladde, bestudeerde popsongs un certain je ne sais quoi weet te verstoppen. Crack Up is een goed voorbeeld; een song die heen- en weerbotst als een veelkleurig rubberballetje.

TVDW 06/03/2011 - Tony Rich Project - Birdseye (1998)

2011-03-04T04:09:00.000-08:00

Snel, want de skilatten zijn gewaxt en de motor draait. De keuze is sowieso snel gemaakt, want buiten Jan Swerts - wiens wonderlijke cd in heavy rotation blijft - haalde slechts één cd de playlist deze week. Tony Rich kreeg destijds, in het Jaar des Heren 1998, zelfs een plaatsje in mijn eindejaarslijst met zijn Birdseye. Ultra smooth R&B en nu-soul, met wat gitaarlicks van Eric Clapton in steun en prima passend in het rijtje van Rashaan Patterson, Babyface of Prince ten tijde van Diamonds & Pearls.

TVDW 27/02/2011 - REO Speedwagon - Roll with the changes (1978)

2011-03-01T13:05:00.000-08:00

It's time to throw away the whores forever. Huh? Wàt zingen die van REO Speedwagon daar, in hun mid eighties power ballad Can't Fight This Feeling? Mijn Amerikaanse vriend Chris maakte me jaren nadien duidelijk dat het in feite om oars ging, roeispanen.

Telkens Chris er in slaagt om een weekendje in België door te brengen, is dat een alibi om een goeie streep classic rock door de boxen te draaien. Meestal belanden we bij AC/DC, Moving Pictures van Rush, wat CCR. Dit keer was REO Speedwagon aan de beurt. "Hi-Infidelity", destijds de best verkochte rockplaat van 1981, heeft bij mij dezelfde mythische status als "4" van Foreigner, het album dat hier enkele weken terug ter sprake kwam. Naast Keep on loving you telt de plaat met Take it on the Run en het met op Bo Diddley beat voortjakkerende Don't Let Him Go enkele klassiekers uit AOR Country.

Skip naar afgelopen zondag, toen Chris en ik koers zetten naar Limburg en we samen - alsof we recht uit Wayne's World kwamen gelopen - luidkeels meezongen in de auto. Met dat lied waarin roeispanen werden weggegooid dat het een lieve lust was; met de rockballad Time for Me Fly én met Roll with the changes, een grootse rocksong die naar het eind toe zelfs wat van de gloed van Bob Seger's Silver Bullet Band meekrijgt. De andere kanshebbers op een tvdw - die geweldige nieuwe singles van Foo Fighters en Das Pop, of "Older" van Band of Horses - konden meteen inpakken.

TVDW 20/02/2011 - Paul McCartney - Figure of Eight (1989)

2011-02-21T03:22:00.000-08:00

Deze week: een strijd om de tvdw, even spannend als de bilspleet van Shakira. Diverse uitvoerders stonden te dringen om een nominatie. Het streepje geile funkjazz Don't Be Shy van George Duke bleef bijvoorbeeld lange tijd in de running. Ideaal om naast Johnny Guitar Watson en seventies Wonder te leggen. Steve Wynn maakte kans met Riverside, een door Norman Whitfield beademde outtake, daterend uit de Static Transmission periode. The Black Keys vochten om een eerste tvdw - hun (nu pas ontdekte) album "Brothers" zit sjokvol rudimentaire soulvolle bluesrock. DJ Lefto trok de aandacht met zijn mix-cd "Worldwide Family". De door hem opgedelfde versie van Inner City's Good Life (van het Britse Brassroots) vond ik weergaloos. Of zou de tvdw richting Canada gaan, waar Streetheart voor een gesmaakte slice strakke seventies hardrock zorgde? Hell, als alles gisterenavond had meegezeten, had Queen's We Are The Champions het misschien wel tot tvdw gebracht. Maar de uitstap naar Westerlo-Anderlecht - een primeur voor mijn negenjarige zoon, zo'n onderdompeling in het Eerste Klasse voetbal - eindigde in mineur. Anderlecht stelde teleur, maar de trip leverde wel heel wat mooie, typische vader-zoon momenten op. Het hart hoeft zich niet steeds aan muziek te laven.

Als ik eerlijk ben - en deze blog is een van de weinige stukjes van mijn leven waarin ik eerlijk tracht te zijn, zo laat de Mephisto in mij zich met een sardonisch lachje ontvallen - dan gaat de tvdw, alle strijd ten spijt, deze week toch naar Macca. "Flowers in the Dirt" (waarop zowel Elvis Costello als Trevor Horn hun stempel drukten) als mijn favoriete McCartney-album omschrijven, is wat makkelijk. Ik ken amper een vijftal platen van 's mans solo stuff. Maar met Figure Of Eight, This One, Put It There en My Brave Face herbergt de schijf wel vier van mijn lievelingsnummers. Zo kaapt Macca zijn tweede tvdw weg (na het mooie At the Mercy in 2005), tegen slechts één voor Lennon. Start van toogpraat: nu!

TVDW 13/02/2011 - Cold War Kids - Flying Upside Down (2011)

2011-02-13T13:19:00.000-08:00

"De nieuwe plaat is wat meer mainstream", las ik ergens in Blog Country. Komende uit indie-hoek is dat een beleefde manier om te zeggen dat het niet (meer) goed is, natuurlijk. Onzin. "Mine is Yours", de nieuwe van Cold War Kids (die ik bij hun vorige album leerde kennen via Hannes - dank Hannes), nestelt zich knus tussen Kings of Leon en Raconteurs. Spannende, wijdse gitaarrock die met een gezonde dosis cockiness wordt gebracht.

Eigenlijk stonden The Jayhawks in de steigers om met de tvdw te gaan lopen. Het heruitgebrachte "Tomorrow The Green Grass" blijft een heerlijke lap rootsy rock in de lijn van Band, Byrds en Brothers (Everly, that is). Maar toen ik zaterdagavond bij het joggen "Mine is Yours" opgooide, konden The Jayhawks, alle sympathie ten spijt, toch inpakken. Tvdw Flying Upside Down sluit die nieuwe plaat op een geweldige manier af. Bevlogen rock in alle betekenissen van het woord.

TVDW 06/02/2011 - Eric Matthews - Fried Out Broken Girl (1995)

2011-02-06T12:36:00.000-08:00

De trouwe lezers van deze immens populaire blog - die ik allemaal bij naam ken, maar dat doet er nu even niet toe - weten dat ik nu en dan een zijpad durft te bewandelen om mijn kinderen in het verhaal te vertrekken. De pendulum mag ook eens naar de andere kant zwieren; naar een generatie hoger, in plaats van lager. Mijn vader speelde in zijn leven wel honderden deuntjes op piano (en soms ook op gitaar), maar zijn signature song moet toch wel de St. Louis Blues zijn. Het nummer - nota bene geschreven door W.C. Handy, de man die Marc Cohn bezingt in Walking in Memphis - heb ik tijdens mijn kindertijd, toen we een inktzwarte piano hadden staan in onze living, talloze keren horen spelen. Om de verjaardag van mijn vader, afgelopen week, te vieren, had mijn dochter Elien vier maanden in het grootste geheim staan zwoegen op de partituur van diezelfde St. Louis Blues. Mooi moment, toen ze er haar opa afgelopen weekend mee kon verrassen.

Skip naar de tvdw, horen we u al vol ongeduld roepen. Ook die kwam er langs een ommetje. Van vriendin Veerle kreeg ik onlangs de cd "Weg" van Jan Swerts. Een unieke cd, of alleszins eentje die grondig afwijkt van 99% van de muziek die ik in huis heb. Geen gitaar, geen drum, geen refrein - wel (en enkel) strijkers, blazers, piano en hier en daar een spaarzame bas, en een soft spoken stem die teksten als een mantra influistert. Op zoek naar muzikale aanknopingspunten kwam ik niet verder dan een symbiose tussen Philip Glass, John Cale en Eric Matthews. Van Matthews heb ik twee albums in huis - "It's heavy in here" (1995) en "The Lateness of the Hour" (1997) - die als ik me nog goed herinner allebei in mijn toenmalige eindejaarslijstjes belandden. De cd van Swerts eist meer dan terecht nog heel wat luisterbeurten voor ik er klaar mee ben - sowieso een goede zaak. Die van Matthews haalde ik de afgelopen dagen met veel plezier nog eens van onder het stof. Ze blijven even mooi.

Oh ja, toevallig is Eric Matthews ook de naam van een van de hoofdpersonages in de horrorprenten Saw, waarvan ik inmiddels drie volumes in huis heb. Maar dat is een volledig ander verhaal.

TVDW 30/01/2011 - Rose Tattoo - Butcher and Fast Eddie (1978)

2011-02-02T11:41:00.000-08:00

Ik heb 'm hier voor mij liggen. High Energy Superferric 60 minutes. Drie horizontale strepen - zwart bruin goudkleurig - en bovenaan de merknaam Scotch. Geen beter symbool om ons ouder worden duidelijk te maken dan dit. De audiocassette. Adriaan Van Den Hoof had het er enkele weken terug ook al over in zijn grappige theatershow. De jeugd kent natuurlijk de cassette niet meer, ze bekijken het als een curiosum net als wij naar een zwart-wit tv, een viewmaster, een 8 mm camera of een NSU keken. Niet van deze tijd.

Mijn 13-jarige dochter was voor een schoolwerkje op zoek naar een cassette. Na wat zoeken vond ik de Scotch waarvan hierboven sprake. Slechte kwaliteit was het trouwens, Scotch: hun tapes liepen, in tegenstelling tot die van BASF, vaak vast. Ik deed het doosje open en las de binnenkant van de kartonnen wikkel. Ik las mijn geschrift van toen ik elf jaar was: de kenmerkende hanenpootjes en het kromme Engels. Songs van Foreigner, Boston, Van Halen, The Who, Sammy Hagar en Rainbow hadden ooit op de cassette gestaan... en waren vermoedelijk spoedig nadien al gewist en vervangen. Zo ging dat destijds: een cassette, dat waren 60 of 90 kostbare minuten. Meervoudig gebruik was aan te raden. Beu gehoord? Dan er iets anders over opnemen!

Er stonden ook obscure bands te lezen op de inlay van die Scotch cassette. Streetheart. April Wine. Moxie (dat eigenlijk Moxy had moeten zijn). Allemaal groepen die zich eind jaren zeventig bekwaamden in wat toen nog hardrock heette. 'HARDROCK' had ik als elfjarig jongetje ook op de smalle rug van de kartonnen inlay geschreven. In rode letters, en met de initialen J.B. eronder. Mijn dochter vroeg wat die letters betekenden. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven, maar een dag later herinnerde ik het me. J.B. dat was John Beton, het pseudoniem van een vrije-radio dj wiens programma ik destijds steevast beluisterde.

Ik amuseerde me de voorbije weken met het terug opzoeken van die artiesten en songs. Gek, maar met vele van die songs volgde een instant herkenning, zelfs na al die jaren. Er stond ook een song op die Butcher and Fast Eddie heette en die kon me zovele jaren later nog het meest bekoren. De groep Rose Tattoo was een vunzige versie van AC/DC; ondergebracht bij hetzelfde platenlabel en zelfs met dezelfde producers (Vanda & Young, de heren die in hun vrije tijd Flash & The Pan waren). Enkel te beluisten aan hoog volume.

TVDW 23/01/2011 - Cut Copy - Sun God (2011)

2011-01-24T13:24:00.000-08:00

Opgroeien op een dieet van Giorgio Moroder en Patrick Cowley: het laat onvermijdelijk sporen na. Zo heb ik een boon voor de Australiërs van Cut Copy; hun vorige plaat 'In Ghost Colours' bracht een leuke retrotrip met overduidelijke invloeden van New Order en Depeche Mode. Het album haalde zelfs de zevende plaats in mijn 'Best Of' lijstje van dat jaar (- 2008). De groep nam de daaropvolgende jaren niets nieuws op, maar dat deed de populariteit blijkbaar alleen maar stijgen: Cut Copy was de 48ste meest 'geblogde' band van 2010 volgens Hype Machine. Achtenveertigste op een totaal van een ziljoen aantal bands? Het zegt toch iets. Zal ik meteen even de top 10 geven? Welaan, dan.

TEN MOST BLOGGED ARTISTS OF 2010
1. Yeasayer
2. Caribou
3. The National
4. The xx
5. Beach House
6. LCD Soundsystem
7. Sleigh Bells
8. Gorillaz
9. Crystal Castles
10. Arcade Fire

Op opvolger 'Zonoscope' - die eigenlijk pas over twee weken officieel uitkomt, hopelijk krijgen we geen boze mail uit Melbourne - wordt net iets teveel binnen de lijntjes gekleurd. Buiten dan op die ene track, de laatste van het album: Sun God (- ik maak me graag wijs dat de titel een verwijzing is naar Sun Goddess, een van mijn favorieten uit de cataloog van Earth Wind & Fire, maar dit terzijde). De track start als een doorsnee catchy synthpopsong, neemt na drie minuten een bocht richting Madchester & Happy Mondays, om daarna een glorieuze, langgerekte finale in te zetten. Een finale die meer dan één gelijkenis heeft met het allerbeste van, juist ja, Moroder en Cowley.

TVDW 16/01/2010 - The Rembrandts - One horse town (1992)

2011-01-17T00:43:00.000-08:00

Een tvdw waarin enkele stokpaardjes zij aan zij draven: de liefde voor powerpop, de liefde voor uitverkoopbakken en tweedehandszaakjes en a touch of nostalgia. De erfenis van The Rembrandts is inmiddels herleid tot het alles overvleugende nummertje dat midden jaren negentig in sitcom Friends werd gebruikt. Ik leerde ze enkele jaren eerder kennen, tijdens mijn legerdienst, toen ze met het uit hun debuut stammende That's Just the Way it is een hitje hadden. Ook de tweede plaat bevatte nog enkele pareltjes, al was ik die haast vergeten. Tot ik de cd onlangs in de uitverkoopbakken (stokpaardje 1) van een tweedehandszaakje (stokpaardje 2) op de kop kon tikken. Voor de schamele som dan nog van, ik durf het nauwelijks schrijven, 70 eurocent... De heerlijke powerpop (stokpaardje 3) kwam meteen terug mijn oorschelp binnenwaaien. Als een oude, uit het oog verloren bekende die plots de deur van je stamcafé opengooit. Heerlijke nostalgie (stokpaardje 4).

Niet dat ik een stamcafé heb, maar kom.

TVDW 09/01/2010 - Gerry Rafferty - Get it right next time (1979)

2011-01-07T04:06:00.000-08:00

Zou er bij de smid in de hel een promotieactie zijn rond de jaarwisseling? Iets als 'Nu gratis je zeis laten slijpen! Tijdelijke Actie!'? Feit is dat de Man Met De Zeis niet bepaald stil zat de afgelopen dagen. Vorige tvdw was al ophangen aan een ons te vroeg ontvallen popster, en nu is het weer van dat. In drievoud dan nog.

Net voor nieuwjaar stierf Teena Marie, zo las ik vorig week. Hier niet zo bekend, maar in Amerika nog steeds een grote naam. 'Miss T' was een van de weinige blanke zangeressen die serieus werd genomen door zwarte soulbrothers. Rick James was in haar beginjaren een mentor, ze nam op voor Motown en toen haar overlijden bekend werd, twitterde de zwarte muziekgemeenschap zich blauw om medeleven te betuigen. Een aangeslagen Lenny Kravitz stuurde via iPhone zelfs een uitgebreid in memoriam de wereld in. Het was Teena Marie die Lenny van de straat plukte en aanmoedigde om die inmiddels klassieke debuutplaat op te nemen. Miss Marie werd in Europa pas echt bekend toen The Fugees haar Ooh la la la recycleerden in Fu-Gee-La, maar mij persoonlijke favoriet uit haar cataloog is het heerlijk funky Behind the Groove uit 1980. (In de comments).

Forward naar het schielijk overlijden nummer twee: Mick Karn. Nooit een echt grote fan van Japan geweest, maar dat Karn een stevig stukje kon bassen, valt niet te ontkennen. Persoonlijke favoriet: She's got claws van Gary Numan, waarop de man zijn trademark baspartij loslaat (met naast hem in de ritmesectie: Roger Taylor van Queen) en tevens een catchy streepje sax uitstoot. Luister naar de laatste minuut van de song - meesterlijk. (In de comments).

En dan was er natuurlijk het nieuws dat Gerry Rafferty het tijdelijke met het eeuwige wisselde. "City to City", "Night Owl" en "On a wing and a prayer" blijven geweldige platen, mellow en romantisch en stevig geworteld in (seventies) folky rock en pop. Gerry scoorde al eerder een tvdw (gekoppeld aan Mijn Leven Als Jeugdcrimineel - voor het verhaaltje klik op het label 'Gerry Rafferty' hieronder). Na een week ondergedompeld te zijn in 's mans werk (solo en met Stealers Wheel) is een tweede tvdw meer dan op zijn plaats. Get it right next time start met een heerlijke intro die voor mijn part in een endless loop mocht blijven - zo mooi. Beetje zoals die al even meesterlijke start van Steve Winwoods Night Train: niet stuk te krijgen. Rafferty's droevige levensverhaal kwam de voorbije dagen genoeg in het nieuws. Geen beter argument om alcoholverslaving vooral niet te romantiseren.

TVDW 02/01/2011 - Nighttrain - Hallo Bimmelbahn (1973)

2011-01-02T07:23:00.001-08:00

Goeie timing: net nu iedereen Boney M herontdekt via Barbra Streisand van Duck Sauce (dat stevig leunt op Boney M's Gotta go home), valt het doek over 'zanger' Bobby Farrell. Alle media schreven de term zanger met enkelvoudige aanhalingstekens, om het inmiddels alombekende verhaal te duiden dat Bobby niet écht zong. Frank Farian had de touwtjes in handen, de man die de Duitse über-schlager Rocky opnam, die Terence Trent d'Arby zijn allereerste kans gaf, die producer was bij zowel The Far Corporation (Toto meets Led Zep) als bij Milli Vanilli, en in wiens studio Stevie Wonder I just called to say I love you kwam opnemen. Farian had een neus voor hits en voor catchy arrangementen. Dat valt vooral op als je de rist covers bekijkt die hij de Boney M treatment gaf: In-a-gadda-da-vida, CCR (Have you ever seen the rain), Neil Youngs Heart of Gold, Cole Porters Love for Sale, maar ook een obscuur garagerock nummertje uit de sixties als Painter Man (van The Creation).

Terug naar Bobby Farrell, de man die samen met de drie Boney M meiden de hoes sierde van mijn allereerste singletje. Klein verhaaltje hierrond: toen de single uitkwam, was ik nog veel te klein om naar de platenwinkel te gaan. Dus vroeg ik mijn moeder om het singletje mee te brengen. Alleen had ik niet om Daddy Cool van Boney M gevraagd, maar wel om Daddy Cool van The Darts, een Brits groepje dat thuis was in doo-wop en rock 'n roll. Bon, mama kwam thuis met Boney M en veel kritisch vermogen had ik toen (ook al / nog) niet, dus ging Farian de eerste 45T die op de Technics werd gegooid. Met op de b-kant een versie van No Woman No Cry - nog zo'n opvallende coverkeuze van Farian.

Mijn liefde voor Boney M kende een hoogtepunt bij album nummer drie, "Nightflight To Venus", uit 1978. De futuristische cover, de spannende glitterpakjes waarin de drie dames zich hadden gewurmd en enkele fantastische songs - niet in het minst de titeltrack, opgestart met vocoder en een drumritme dat Farian vlotjes had geleend bij Cozy Powells Dance With The Devil. Farians huisdrummer in de Berlijnse Hansa Studios was overigens ook niet van de minsten: Keith Forsey, die alle Moroder producties van een stevige beat voorzag en ook Don't you (forget about me) schreef.

Na "Nightflight to Venus" was de interesse meteen verdampt. Was het de al te kinderlijke teneur van de volgende single Hoorah Hoorah (it's a holiday)? Of de al te schaamteloze rip-off van Abba die tot single El Lute leidde? Feit is dat Boney M er had gelegen. We zaten inmiddels ook al in 1979, het jaartal van Kiss en van AC/DC's "Highway to Hell". Een u-turn die jongens in hun eerste jaar middelbaar moeiteloos maken.

Oh ja, bijna vergeten, maar ook de tvdw heeft een link met Boney M. Natuurlijk. Check comments en alles wordt duidelijk...

TVDW 26/12/2010 - Nick Straker Band - A walk in the park (1979)

2010-12-27T06:40:00.001-08:00

In het land der blinden is éénoog koning. Of, vertaald naar de spelregels van deze blog: in een muziekarme week kan zelfs een rare kwibus met de tvdw gaan lopen. Op vraag van de zoon een paar keer op lekker luid volume dit discopop-deuntje door de boxen laten schallen, dat volstond.
Nick Straker verdween al snel na deze A walk in the Park in de obscuriteit, maar een ander lid van de band, Tony Mansfield, zorgde nog voor enkele aardige voetnoten. Als producer had Mansfield een hand in A-ha's Hunting High And Low en in de toenmalige hitjes van Captain Sensible, Mari Wilson, Naked Eyes en Yukihiro Takahashi. En bovenal had de man nog een eigen groepje, New Musik, dat enkele mooie early synthpop platen maakte aan het begin van de jaren tachtig.

TVDW 19/12/2010 - Foreigner - Fool for you anyway (2009)

2010-12-17T06:36:00.000-08:00

Ik ben hondstrouw. Zeker als het op muziek aankomt. Duikt er nieuwe muziek op van een artiest die ik als broekventje leerde kennen? Grote kans dat ik het een kans geef - vaak tegen beter weten in. Nieuwe Kim Wilde? Hell, ik weet ook wel dat het kind (dat destijds mijn eerste virtuele lief was - toen de term 'virtueel' nog niet bestond) anno 2010 behoorlijk prefab zal klinken. En toch geef ik dat nieuwe album een kans, vruchteloos speurend naar een schijntje van de charme van haar eerste twee platen. Eindeloos is ze, de lijst van artiesten die bij mij nog steeds, al was het maar voor even, kunnen teren op de credibiliteit, opgebouwd in die jongere rites of passage jaren. Naïviteit, verkleed als foute nostalgie.

Hoort Foreigner ook in dat rijtje thuis? Beslist. Het meesterwerk uit hun cataloog, "4", draaide ik destijds grijs. De straffe gitaarriffs van Mick Jones, de gespierde stem van Lou Gramm - en lyrics waaruit ik als ukkie de belachelijke machissmo nog niet kon distilleren. "4" was voor de groep trouwens een opstap van formaat: producer John 'Mutt' Lange zorgde voor een forse sound (die hij ook zou toepassen op Back in Black van AC/DC of de hitplaten van Def Leppard) en onder de gastmuzikanten vinden we zowel soultoeteraar Junior Walker (- de sax solo op hit Urgent is van hem) als Thomas Dolby (die wat kwam schnabbelen om zijn debuut 'The Golden Age of Wireless te bekostigen).

In de jaren nadien bleef ik Foreigner wel volgen - die hondstrouwheid uit de eerste alinea, weet je wel - ook al ging de kwaliteit van hun platen er langzamerhand op achteruit. Ik heb thuis nog een niet officieel uitgebrachte Best Of die ik kocht op de zwarte markt van, of all places, Kiev. Lou Gramm zegde de groep in 2003 definitief vaarwel, waarna Kelly Hansen als vervanger werd gerecruteerd. Ik bleef fan genoeg om de groep (met Hansen én met Jason Bonham als drummer) in 2006 uit nieuwsgierigheid mee te pikken in de Ancienne Belgique. Het werd een prima concert, met als hoogtepunt het moment waarop Jukebox Hero overging op Whole Lotta Love.

Eind vorig jaar bracht Foreigner een album met nieuw materiaal uit. Grootste verrassing was dat onder de medewerkers ook überhippe producer Mark Ronson (zie Amy Winehouse, Lily Allen, de remix van Dylans 'Most Likely...', en de recente onder eigen naam uitgebrachte aanstekelijke single 'Bang Bang Bang' ) opdook. Een verrassing, maar voor Ronson zelf niet meer dan een logische stap. Hij groeide op met de muziek van Foreigner: Mick Jones is zijn stiefvader. Met Ronson achter de knoppen nam Foreigner een nieuwe versie op van 'Fool for you anyway', een nummer uit het debuut van de groep uit 1976. Ronson verandert weinig aan het origineel, maar voegt met blazers een toets blue-eyed soul toe. Goed genoeg voor de tvdw.

TVDW 12/12/2010 - Frank Turner - I still believe (2010)

2010-12-13T01:30:00.000-08:00

Dank aan Shamrockske en Bata, die me in hun blogs op het bestaan van dit heerschap wezen. Turner's "Poetry of the Deed" (2009) is een knap staaltje bevlogen folkrock, dat zowel doet denken aan de ruwe straatpoëzie van Joe Strummer, Mike Scott, Stuart Adamson en Billy Bragg, als aan de welgemeende pathos en dadendrang van een jonge Springsteen. Een plaat met machtige momenten. Alsof Turner alsnog een tvdw wilde wegkapen dit jaar, bracht hij vorige week nog snel een EP met nieuw werk uit, met opnieuw vijf beresterke songs. Waaronder de tvdw, een no holds barred lofzang op rock 'n roll.

FFW naar het eindejaarslijstje? Zoals steeds nam ik als enige criterium: 'Hoeveel keer heb ik van dit album genoten in 2010?' Dat gaf volgend resultaat:

1. Turin Brakes - Outbursts.
Simpelweg de beste collectie songs van het jaar.
2. Robyn - Body Talk (parts 1-2-3).
Als mijn kleinkinderen later vragen 'Opa, hoe klonk popmuziek in 2010'...
3. Groove Armada - Black Light / White Light.
Mooi uitgebalanceerde staalkaart van allerlei kruisbestuivingen tussen dance en synthpop.
4. Bodeans - Mr. Sad Clown.
Verrassende comeback levert een reep in Americana ondergedompelde rock op.
5. Vampire Weekend - Contra.
Subtiel opgebouwde, springerige feel-good pop.
6. Brandon Flowers - Flamingo.
Wollige, aanstekelijke poprock die schaamteloos flirt met de grens van de Goede Smaak.
7. Peter Wolf - Midnight Souvenirs.
Overtuigende terugkeer van een Held.
8. John Mayer - Battle Studies.
De break-up plaat die fijnbesnaarde bluesrockpop herbergt.
9. The Coral - Butterfly House.
Erg geslaagde retro-stijloefening naar de flower power en westcoast rock van eind jaren zestig.
10. Fabrizio - 'n Bitsje Amore.
Lolbroek wiens eighties-hits in Maastrichts dialect voor uren huisplezier zorgde en mijn brede vriendenkring enkele onuitwisbare oneliners opleverde (met dank aan Hans).

Verder sterk (of alleszins: aangenaam) werk van Band of Horses, Steve Wynn & the Miracle 3, I Am Kloot, Hot Chip, Hawksley Workman, Cool Million, Eli Paperboy Reed, Freedy Johnston, Edwyn Collins, Andy Rothstein, Kings of Leon, Alejandro Escovedo en de EP's van Thomas Dolby en Frank Turner.

Leukste eighties-comeback van het jaar: OMD.
Single van het jaar: Peter Pan RIP - Kula Shaker.
Fijnste youtube moment: http://www.youtube.com/watch?v=K8U2KRZrauc
Jaartje te laat ontdekt: The Heavy (The house that dirt built), Frank Turner (Poetry of the Deed) en Langhorne Slim (Be Set Free).

TVDW 05/12/2010 - Bola Johnson & His Easy Life Top Beats - Pappa Rebecca Special 1 (1968)

2010-12-03T02:00:00.000-08:00

Sinterklaas. Zijn mijter, zijn staf, zijn roede. Kinderen die 'Daar wordt aan de deur geklopt' aanheffen, de evergreen waarin ook de zinsnede "Want al ben ik zwart als roet / ik meen het wel goed" verscholen zit. Aah, de politieke incorrectheid van kinderliedjes.

Wat bracht de Sint? Wel, mij eigenlijk niet zo veel - moet zijn dat ik te stout ben geweest. Ik heb mezelf dan maar getroost door, met de hulp van mijn credit card, de langverwachte nieuwe songs van Thomas Dolby te downloaden - inclusief artwork natuurlijk. Ik heb er meteen ook maar een t-shirt bestelling tegenaan gegooid. Kwestie van Thomas toe te laten zijn kinders te voeden.

Eenmaal in bezit, is het enkel nog zoeken naar een Gewijd Ogenblik om de songs een eerste keer te beluisteren. Uiteindelijk werd het een prozaisch moment: de dinsdagochtendfile. Stilstaand verkeer tussen Puurs en Antwerpen, sneeuwvlokken, rode stoplichten: best een gepaste omstandigheid om de sfeervolle nieuwe songs op EP's Amerikana en Oceania te ontdekken.

Voor de tvdw maken we een bocht van 180 graden. Van de Engelse kust naar grootstad Lagos, Nigeria. Bola Johnson is een zanger/trompettist die altijd wat in de schaduw stond van Afrofunk-grootheden als Fela Kuti of King Sunny Ade. Hij is een kruising van Afrikaanse versie van Harry Belafonte en James Brown; iemand die met even veel gemak calypso, funk en typisch Afrikaanse stijlen als juju, highlife en palm wine brengt. Niet toevallig is het Vampisoul, wat mij betreft het mooiste platenlabel ter wereld, dat voor eerherstel zorgt door Bola's haast onvindbaar vinylwerk uit de sixties op te delven, proper te maken en aan een (dubbel-)cd toe te vertrouwen. Zoals steeds bij het Huis van Vertrouwen Vampisoul, krijgt het geheel een prachtig verzorgde packaging en boeiende liner notes. Zo lezen we over de tvdw:

a masterpiece that blends comedy and funk: Papa Rebecca is at home, relaxing in his armchair, when there's a knock on the door. He opens the door and is confronted by a beautiful woman, and he's totally wowed. "Jesus! She's a woman, I love the baby, the madam... Look at her shoes, her wrapper, her wig." Then he goes into a nine-minute comedy monologue (...) ending with a 'Never trust a woman' conclusion over the funkiest drum and guitar pattern in the Bola locker.

Volgende week: eindejaarslijstje!

TVDW 28/11/2010 - Birth Control - Gamma Ray (1972)

2010-11-28T11:32:00.001-08:00

Vele van mijn favorieten verdrongen zich afgelopen week om een tvdw in de wacht te slepen. Op woensdag was God zelve met zijn Maria Magdalena en twee apostelen in het land. In de Botanique gaven Wynn, Pitmon, Victor en Van Loo een alweer weergaloos sterk optreden (nummertje pakweg 30 op mijn teller). Als toetje was er een fijne, ongedwongen meet & greet nadien. Ten bewijze zijn de foto's met de jarige Bart 'Zinnerboy' op http://koopmobilephone.blogspot.com vinden.

Ook INXS, een favoriet uit langer vervlogen tijden, dook op, met de nieuwe cd 'Original Sin'. Allerlei gastzangers trokken met de overgebleven leden in de studio om oude wijn in nieuwe vaten te gieten. Tricky's versie van Mediate is beresterk; de in deze kolommen al enkele malen besproken Rob Thomas draait Original Sin binnenstebuiten en gooit er een vrouwelijke Spaanstalige rapper tegenaan; Ben Harper brengt samen met Mylène Farmer - ja u leest dit goed - een tenenkrullende versie van Never Tear Us Apart. Hit and miss, dus.

Zelfs Thomas Dolby - een man die geen introductie behoeft voor wie af en toe langs deze blog surft - gaf een nieuw teken van leven. Vanaf morgen, maandag, valt zijn tweede EP met nieuw werk te downloaden; intussen viel ook de clip voor nieuwe song The Toad Lickers te zien op youtube.

Maar de meest opmerkelijke track (en vandaar de logische tvdw) kwam zondagmorgen boven water, toen ik eens te meer met plezier luisterde naar het drie uur durende 'Les Classiques - avec Marc Ysaye' op Classic 21. Marc (nota bene in een parallel universum drummer bij Machiavel) liet Gamma Ray los op mijn onvoorbereide trommelvliezen, en ik luisterde met rode oortjes. Birth Control, dat bleek de naam van de groep. Duitsers, uit Berlijn en met ronkende namen als Bruno Frenzel en Bernd Koschmidder. Wat een track.

TVDW 21/11/2010 - Nick Lowe - True Love Travels on a Gravel Road (1994)

2010-11-22T02:54:00.001-08:00

Net als vorige jaren: opnieuw zwaar afkicken en terug van de wolk stappen. De zevende editie van onze Detroit Breakdown muziekquiz liep erg gesmeerd. Een haast vlekkeloze avond, met in de fragmenten ook enkele personal favorites als The Leather Nun, Tragically Hip, Smithereens, Joan Armatrading, Robyn, Lindstrom... En Journey. Natuurlijk.

De link met de tvdw van Nick Lowe? Die is er niet, al was Lowe zo slim om zich net afgelopen week in de cd-speler te wurmen. Goede timing, want het trio van warme, ouderwetse platen waarvoor de man tussen 1944 en 2001 tekende, paste perfect voor de gelegenheid. Een eeuwigheid geleden wisselden mijn vrouw en ik immers eind november onze eerste kus uit, dit jaar vierden we een soortement jubileum(tje). De tvdw kon niet passender zijn. Een echte smartlap van een song is het - ook bekend in de originele versie van Percy Sledge, of in die van Elvis Presley. Zoals elke echt goede smartlap zit er in de kern een waarheid die, indien goed gebracht, best weet te ontroeren. Ik heb bij vorige posts al genoeg over mijn kinderen gesproken. Deze tvdw gaat richting mijn vrouw. Ze weet wel waarom.

How many hearts could live through all the winters
We've known and still not be cold?
True love travels on a gravel road

TVDW 14/11/2010 - The Heavy - Cause for Alarm (2009)

2010-11-15T04:53:00.000-08:00

Een week waarin er zowat honderdvijftig songs door mijn handen glipten, klaar om 45" edits van te maken voor de komende Detroit Breakdown Muziekquiz, volume 7. Maar daar kan ik vanzelfsprekend moeilijk een tvdw uitlichten. Dan maar snel teruggrijpen naar iets wat dit jaar zonder twijfel in mijn top drie van Meest Beluisterde Songs staat. Het bijhorende full album van The Heavy, 'The House That Dirt Built', zou zelfs probleemloos een plaats opeisen in mijn eindejaarslijstje... ware het niet dat het album uit 2009 stamt.

Omarm intussen de wijsheden in de tekst:
For you to reach salvation
You must value what it's worth.

Amen to that!

TVDW 07/11/2010 - Solomon Burke & De Dijk - Good for Nothing (2010)

2010-11-08T07:14:00.000-08:00

Wat een intrieste manier om heen te gaan: sterven in de troosteloze omgeving van de luchthaven van Schiphol. Solomon Burke legde een maand terug het loodje, maar laat een mooi muzikaal coda na: een opmerkelijke samenwerking met een van Nederlands meest soulvolle formaties, De Dijk. Die laatsten deden een graai in hun omvangrijke cataloog, vertaalden de boel (en redelijk goed nog ook) om ze samen met 'Sol opnieuw in te spelen. Het resultaat is "Hold on Tight", een plaat die de lillende, zweterige sfeer van echte onverdunde rhythm & blues prima weet te vangen. De tvdw is een vertaling van een van de weinige De Dijk songs die ik echt goed ken, Nergens Goed Voor.

TVDW 31/10/2010 - Yazoo - Ode to Boy (1983)

2010-11-02T00:51:00.000-07:00

Leuk weerzien met dat onwaarschijnlijke duo dat begin jaren tachtig even meeschreef aan de geschiedenis van de pop: de zware stem van de al even zwaargebouwde Alison Moyet versus dat schriele, schuchtere mannetje achter de keyboard, Vince Clarke. Die laatste schreef trouwens wel meer paragrafen in het Grote Synthboek: hij leverde de eerste hits voor Depeche Mode, stapte dan drie jaar over op Yazoo, pende samen met Feargal Sharkey het wonderlijke Never Never voor The Assembly, om daarna het - wat mij betreft redelijk verfoeilijke - Erasure uit de grond te stampen.
Yazoo bracht onlangs het live album Reconnected uit, een neerslag van hun reunie-concerten. Het deed me teruggrijpen naar "Upstairs At Eric's" (1981) en naar "You and me Both" (1983), de twee enige wapenfeiten van het duo. Fijne, naïeve, springerige pop, maar ook enkele donkere, melancholische streepjes muziek. Zoals de tvdw.

TVDW 24/10/2010 - Roxy Music - Angel Eyes (original album version) (1979)

2010-10-24T23:53:00.000-07:00

Wat moet het vermoeiend zijn om Bryan Ferry te heten. Zich voortdurend uitputtend om toch maar Goede Smaak te etaleren, constant paraderend wrapped up in designer clothes. Ik heb 'm nooit moeten hebben. De ergerlijke manier waarop hij op een podium staat: zijn slungelachtige, in maatpak gestoken lichaam over een microfoonstatief draperend, om met zijn kenmerkende sleepy eyed tronie wat sensueel bedoelde stembuigingen richting fotomodellen te sturen... Hij mag dan al met meer lekkere dieren het bed hebben gedeeld dan ik in mijn stoutste dromen, maar neen, Ferry is niet bepaald een rolmodel voor mij. In mijn schrift staat de man geboekstaafd als een zwakke doorslag van de betreurde Robert Palmer.

"Ja maar meester, moeten we zangers niet beoordelen op hun songs in plaats van op hun imago", zo hoor ik de overijverige randdebiel op de tweede rij (ja, jij daar) vragen. Toegegeven, Ferry heeft in zijn lange carrière wel menig aardig deuntje gebracht, al zit zijn solocarrière ook vol met bloedeloze esthetiek. De nieuwe cd "Olympia" gaat er ook aan ten onder: heel wat smaakvolle sfeertjes, heel weinig songs. Natuurlijk verdringt het Goed Volk zich om op die nieuwe plaat mee te spelen (Nile Rodgers! David Gilmour! Flea! Scissor Sisters!), maar dat is slechts window dressing. Strafste is nog dat Shameless, die wonderlijke song uit Groove Armada's "Black Light" (featuring Ferry op gastvocals) op "Olympia" herschapen is tot een flauwe, zoutloze versie. Aan deze nieuwe Ferry-plaat gaat overigens een moeizame voorgeschiedenis aan vooraf. Die heet "Alphaville", het is een van die nooit uitgebrachte spookplaten uit de rockgeschiedenis. Ferry nam het album in 1996 op samen met Dave Stewart, nu duiken een aantal tracks ervan (waaronder eerste single You Can Dance en het titelnummer) alsnog op. Recyclage van materiaal dat aanvankelijk als te zwak werd beschouwd?

Het leuke aan tegenvallend eigentijds solowerk is dat het je zin geeft om terug te grijpen naar ouder groepswerk. Niet naar "Flesh + Blood", mijn favoriete Roxy Music plaat (die al een tvdw opleverde in januari 2006), wel naar het daaraan voorafgaande album "Manifesto", waarop de originele versie van Angel Eyes prijkt. Een typische hap trashy euro-rock, die mijlenver afligt van de veel bekendere glossy disco-versie die enkele maanden later werd uitgebracht en uitgroeide tot een van Roxy's grootste hits. Ik hou van beide versies, dat ze zo uit elkaar liggen is een fascinerend staaltje van arrangement en productie.

TVDW 17/10/2010 - The Coral - 1000 Years (2010)

2010-10-18T01:19:00.001-07:00

Oververdiende tvdw, dit. The Coral had ik tot op heden afgedaan als zo'n typisch single-groepje. Niet zonder reden: op de twee cd's die ik van deze Britten in huis heb, zijn de singles zowat de enige hoogtepunten. "Pass it on" bijvoorbeeld, of "Don't think you're the first": inmiddels alweer door de mist van de eeuwigheid verzwolgen, maar best aardige popsongs. Ook nieuwe single "1000 years" is van dat: toen ik 'm eind augustus op Classic21 hoorde voorbijkomen, spitste ik meteen de oren. Aangename verrassing is ook bijhorende full-cd Butterfly House van a tot z erg genietbaar blijkt. The Coral heeft zich dit keer volledig ondergedompeld in de sixties, het album lijkt wel een perfecte kruising tussen CSN&Y, The Byrds en early Kinks. Een heerlijke stijloefening.

TVDW 10/10/2010 - 10 cc - Feel the benefit (1977)

2010-10-08T02:21:00.000-07:00

Some guy on the net thinks I suck and he should know
He's got his own blog

Ouch. Voorzover ik al ten prooi zou vallen aan hoogheidswaanzin en denk dat deze blog iets zou voorstellen in het licht van de eeuwigheid en de constellatie van de sterren , dan zijn Ben Folds & Nick Hornby wel daar om me op mijn plaats te zetten. Feit is wel dat ik met deze post toch mooi aan tvdw nummer driehonderd zit. Een verwezenlijking die net lager scoort dan de overwinningen van Eddy Merckx, de prestaties van Kim Clijsters of de stunts van John Massis, ik weet het. Maar toch.

Aanvinken, dat was het woord van de week inzake muziek. In mijn hoofd zweeft een lijstje met "Artiesten die ik nog live in concert zou willen zien", en sinds deze week heb ik de hokjes naast twee namen alvast kunnen aanvinken. The Steve Miller Band is het type Amerikaanse rockinstituut dat nog maar zelden de Grote Plas oversteekt, dus vandaar een 'must see'. Een fijn concert werd het, waarbij Miller erg sterke gitaarpartijen uit de mouw schudde en de setlist leuke verrassingen als Shu Ba Da Du Ma Ma Ma en Swingtown bevatte. Al waren er ook kanttekeningen. Zo werd Macho City, mijn all time favorite nummer van Miller, niet gespeeld, en was de groepsamenstelling aan de povere kant. De meeste baspartijen werden op keyboard gespeeld, de slaggitarist viel slechts bij enkele nummertjes in als bassist. En backing vocalist Sonny Charles hebben Zinnerboy Bart en ik een tijdje staan uitlachen. Met zijn ingestudeerde danspasjes en tandpasta smile leek wel weggelopen uit een derderangsbar in Las Vegas; Nicole & Hugo in het zwart. Nu, Sonny heeft wel de laatste lach, hoor: op zijn cv staat toch maar mooi een samenwerking met Phil Spector. Vandaar krijgt de man toch een bonus track bij deze tvdw (zie in comments).

Een tvdw die gaat naar de aangevinkte groep nummer twee, 10 cc. Mijn liefde voor de groep is grotendeels terug te brengen tot de geweldige live-dubbelaar Live and let live: avontuurlijke poprock met een hoge dosis eigenzinnigheid. Een echte revelatie voor mij was alvast de locatie, De Roma. Afgebladerde grandeur maar met honderd keer meer sfeer dan de betonnen tweelingsbunker Lotto Arena/Sportpaleis. Bij 10cc zitten tegenwoordig nog drie oudgedienden (songschrijver Graham Gouldman, gitarist Rick Fenn en drummer Paul Burgess). Aangevuld met twee uitstekende multi-instrumentalisten zorgde de groep voor a highly enjoyable evening, met songs die live nog bijzonder indrukwekkend klonken. Tijdens I'm Mandy Fly Me en Feel the Benefit goed voor twee keer kippenvel... en dus goed voor een tvdw.

Nog een alinea Virtueel Dagboek, maar dan uit huiselijke kring? Deze week hebben zoon en ik ons geamuseerd met het maken van een cd-compilatie. Zoon moest nl. eergisteren naar het verjaardagsfeestje van zijn chérie Nora en wou haar verrassen met een verzameling van zijn favoriete liedjes. Een wel erg ràre verzameling - en eentje waarin de sporen van de muzikale opvoeding van het kereltje nog vers zijn - maar kom. Queen, The Jacksons, Mika, Peter Wolf, Journey, Sky, Milow, Clouseau, Tom Dice, B.E.P., Abba, Marco Borsato, Semisonic, Anouk, Squeeze, Kula Shaker én Polle Eduard moesten er volgens hem op. "Mijn 20 liefelingsliedjes voor mijn liefelingsmeisje" schreef hij op het zelfgemaakte hoesje. Hopelijk heeft het meisje een brede smaak.

TVDW 03/10/2010 - Vampire Weekend - Taxi Cab (2010)

2010-10-03T14:15:00.001-07:00

Een prima voorbeeld van een sleeper, dit. Wat aarzelend startend bij een eerste luisterbeurt, helemaal aan het begin van dit jaar, maar zich intussen meer en meer opwerpend tot een 'classic': deze Ultra is een van de pareltjes van het jaar. Staccato-gitaartjes uit de postpunk, gekoppeld aan een indie-popgevoeligheid (zoals we die kennen van bij Death Cab For Cutie), en als bonus de eigenzinnige arrangementen van de groep, met veel aandacht voor percussie en strijkers. Blijkbaar is er ook alweer een label voor uitgevonden: New Weird America. Wat dan ook.
"Giving up the gun" vond ik al een van de singles van het jaar, de tvdw is een heerlijk subtiele albumtrack, haast fluisterend gezongen en opgebouwd uit een pianoriedeltje dat wel een uit een sprookjesachtig muziekdoosje lijkt te dwarrelen.

TVDW 26/09/2010 - Brandon Flowers - Jilted Lovers and Broken Hearts (2010)

2010-09-27T03:20:00.001-07:00

Ik kon best de persoonlijke kaart trekken deze week. Anouk had het bijvoorbeeld tot tvdw kunnen schoppen. Niet dat de schreeuwboei bij mij in de bovenste schuif ligt, maar ze krijgt dezer dagen héél wat airplay in huiselijke kring. Reden is de deelname van Charlotte Suijs in het VTM programma My Name Is.... Charlotte woont zowat om de hoek en is een vriendin van onze oudste dochter. Haar versies van Anouk-nummers waren waanzinnig goed (check youtube), dus kon papa zijn cd's bovenhalen om de originele versies even te laten horen. Omdat dergelijke wedstrijden per definitie oneerlijk zijn, won Charlotte niet - ook al was ze met voorsprong de beste zangeres. Dealniettemin: mocht ze over enkele jaren in het Sportpaleis staan - denk eraan dat je hier voor het eerst over haar las.

Ook AC/DC krijgt heel wat aandacht. Als de dochter thuiskomt met de opmerking dat ze AC/DC in de les "muzikale opvoeding" hebben beluisterd, denk ik a) ons schoolsysteem is nog zo slecht niet - en b) ik moet snel mijn "No Bull" dvd en mijn exemplaar van Back in Black opsnorren. Kinderen die enthousiast luchtgitaar en luchtdrums spelen in de zetel - ik zag het ... en ging met de glimlach verder afwassen. Opvoeden, het is met wat.

Maar de tvdw gaat toch maar naar de cd die al een handvol erg gesmaakte luisterbeurten kreeg: dat debuut van de Killers-frontman. Ik hou er wel van, van de manier waarop Flowers keer op keer heel veel melodie in zijn zanglijn weet te stoppen. Het is iemand die zijn invloeden 'up his sleeve' draagt. Niet voor niets dook Lou Reed als gast op in het Killers-nummer Tranquilize en coverde de groep al zowel Dire Straits' Romeo and Juliet als de country smartlap Ruby Don't Take Your Love to Town (bekend van Kenny Rogers). Bekijk op youtube ook het duet In A Little While met U2: deze man is van vele markten thuis.

Al die invloeden schijnen door op Flowers' solo-debuut, dat klinkt als Bruce Springsteen die zijn E Street Band inruilt voor enkele Pet Shop Boys. Dezelfde bevlogen rock, maar dan geruggesteund door old school synths in plaats van door Max Weinberg. Flowers brengt zijn songs met veel lef en bravoure, jonglerend met heel wat Bijbelse metaforen ("Redemption keeps my covers clean tonight" horen we op Only the young) en niet bevreesd om af en toe op zijn bek te gaan. Vooral de eerste zes nummers zijn erg sterk, met Jilted Lovers... als song met de mooiste titel en de meeste impact. De tvdw (in een productie van zowel Stuart Price als Daniel Lanois) herbergt wel drie verschillende hooks en zet aan het eind, met amper 40 resterende seconden op de teller, nog een eindspurt in. Heerlijk.

TVDW 19/09/2010 - Edwyn Collins - What is my role? (2010)

2010-09-20T00:13:00.000-07:00

Als artiesten in het licht van hun aangekondigde dood nog een plaat kunnen opnemen, sluipt er in die plaat onwillekeurig een soort van dwingendheid en hoogdringendheid.
Denk maar aan de platen die Johnny Cash of Warren Zevon opnamen, met het eind van de tunnel in zicht. Edwyn Collins is weliswaar vooralsnog nog niet aan het eind van zijn bobijntje, maar vijf jaar terug kreeg hij wel al een aardige tik van Magere Hein. In februari 2005, op amper 45-jarige leeftijd, kreeg de Schot twee beroertes te verwerken. Het leverde hem een half jaar ziekenhuis op, nadien moest de man terug leren praten, schrijven, lezen en lopen. Van alle songs die de indie-legende en cult-artiest geschreven had (bij het eightiesgroepje Orange Juice of solo) kon hij zich geen woord of akkoord meer herinneren.

Na een lange strijd en een moeizaam herstel trok Collins vorig jaar terug de studio in, voor wat Losing Sleep zou worden. De - net verschenen - plaat bevat songs die hij samen schreef met o.a. zijn maatje (en labelgenoot van weleer) Roddy Frame van Aztec Camera en met leden van Franz Ferdinand, The Magic Numbers, The Cribs en The Drums. Sommige songs doen denken aan Iggy Pop (de Iggy van Some Weird Sin en Candy), andere aan de Northern Soul zoals Joe Jackson die al eens placht te brengen. Wat mij betreft een van dé verrassingen van het jaar.

TVDW 12/09/2010 - Mélêe - Teo Torriatte (2010)

2010-09-13T00:25:00.001-07:00

Mocht ik portier zijn van deze blog, zou ik dit keer aan de ingang staan met twee bordjes: "Enkel voor hardnekkige Queen fans" en "Goede Smaak Politie niet toegelaten".

Het was voornamelijk melodieuze poprock die afgelopen week de iPod haalde. Van Rob Thomas bijvoorbeeld, de frontman van Matchbox 20, een post-grunge gitaarrockgroepje dat wel wat radiohits scoorde. Thomas is tevens de auteur van "Smooth", de song die dienst deed als Santana's Grammy-kruiwagen. De man kan dus wel een liedje neerpennen. En hij haalde al een tvdw binnen in 2005, zie: http://koop05.blogspot.com/2005/06/tvdw-1206-rob-thomas-i-am-illusion.html. Maar zijn tweede soloplaat, die eigenlijk al vorig jaar een - hier geruisloos gebleven - release kreeg, valt tegen.

Skip naar Brandon Flowers, frontman van The Killers, die gegangmaakt door het aardige Crossfire nu ook zijn full-cd loslaat. Veel Lou Reed meets Dire Straits pop, en enkele tracks die het mogelijk binnenkort nog tot tvdw schoppen.

De tvdw gaat echter naar slice of powerpop nr 3. Mélêe, een groepje uit de Amerikaanse West-Coast met een vergezochte groepsnaam en al meer voor de hand liggende invloeden: Keane, The Killers en Maroon 5. Ze hadden al bijna een tvdw te pakken met hun vorige plaat, waarop naast fijne radiohit "Built to Last" ook een knappe cover stond van "You make my dreams come true" (Daryl Hall & John Oates). De nieuwe plaat Masquerade brengt meer van hetzelfde: catchy pop die schaamteloos lonkt naar zowel radio als tienermeisjes, en als bonus achteraan een verrassende cover. Dit keer zocht Mélêe het niet bij de blue eyed soul van Hall & Oates, maar bij A Day At The Races, misschien wel de beste plaat die Queen ooit maakte. "Teo Torriatte", een ten dele in het Japans gezongen nummer, is een typische compositie van de overjaarse poedel van de band, Brian May. May schreef de meest melige nummers van Queen en durfde al eens een anderstalige tekstflard in een song te smokkelen (hij schreef ook het al even kleverige "Las palabras de Amor"). De jonge gasten van Mélêe kwijten zich prima van hun job om hun coverversie nauw te laten aansluiten bij het origineel. Hulde!

(als bonus vind je in de comments nog een eerbetoon aan 'die andere man' die dit jaar op Pukkelpop het leven liet)

TVDW 05/09/2010 - Cannibal and the Headhunters - Land of a Thousand Dances (1965)

2010-09-05T12:37:00.001-07:00

Soms moet je sterven om enige bekendheid te verwerven. Of om een tvdw in de wacht te slepen. Ironie, vervat in een laatste ademzucht. Ik had tot vorige week nog nooit gehoord van Cannibal and the Headhunters. Tot ik het overlijdensbericht van groepslid Richard 'Scar' Lopez, een goede maand terug van ons heengegaan, en de bijhorende bio las. Cannibal and the Heathunters bleek niet enkel de eerste Amerikaans-Mexicaanse popgroep te zijn, maar ook de allereerste om van het intussen iconische soulnummer 'Land of a Thousand Dances' een hit te maken. Later zouden nog versies van onder meer Wilson Pickett, The Walker Brothers, Tom Jones, Roy Orbison, Ike & Tina Turner en Patti Smith volgen. Midden jaren zestig moet de groep trouwens wel wat aanzien hebben gehad: ze tourden bijvoorbeeld als het voorprogramma van de Beatles door de VS (de tour met o.a. het beroemde Shea Stadium Concert).

In de comments vind je niet enkel een link naar de tvdw, maar eveneens naar het origineel. 'Land of a Thousand Dances' werd immers drie jaar voor de eerste hitversie van Cannibal al opgenomen door de auteur, Chris Kenner, een zwarte zanger uit New Orleans. Het kenmerkende 'na nananana...' was een vondst van Cannibal en hoor je dus niet in het origineel. Als bonus gooi ik er nog een aantal opmerkelijke coverversies tegenaan.

TVDW 29/08/2010 - Mezzoforte - The Venue (1984)

2010-08-30T05:17:00.000-07:00

Afdeling fusion en jazz-funk. Het is muziek waar ik weinig zieltjes mee kan winnen in mijn vriendenkring en die op de credibiliteitsmeter amper hoger scoort dan death metal en schlagers. Dergelijke instrumentale muziek gedijt het best in bloedeloze lounge en cocktail bars, waar het in designer kledij getooid volkje zich aan 300 km/u stierlijk zit te vervelen, amuse-gueule in de hand. Als man van onwrikbare principes zijn het plaatsen waar ik me per definitie nooit begeef. Tenzij de drank gratis is en de vrouwen gewillig.

De bron van mijn liefde voor Mezzoforte (en wie weet ook de kiem van mijn liefde voor jazz-funk à la Medeski, Martin & Wood of John Scofields Überjam) is de achterbank van een Alfa Romeo, in de eerste helft van de jaren tachtig. Wie mee was op de Mission To Mars van Don Peit, kent dit verhaal. Voor de anderen: in die tijd planden mijn ouders vaak een zomertrip richting Noorwegen. En wat moet een pril tienerjongetje ocharme al doen om tijdens de lange rit richting overzetplaats Hirsthals de tijd te verdrijven? Naar muziek luisteren op de achterbank. In het pre-ipod en pre-discman-tijdperk betekende dat: even voor het vertrek grasduinen in de cassette-o-theek en er net dié BASF-tapes uithalen die verteerbaar genoeg zijn voor vader en moeder. Ergo bleven de cassettes van Kiss en Iron Maiden thuis, ten voordele van die van The League Unlimited Orchestra, The Alan Parsons Project, Jon & Vangelis en Mezzoforte.

Afgelopen week herontdekte ik met plezier Observations, een van die platen van Mezzoforte die destijds als compagnon de route fungeerde in vaders Alfa. De groepsnaam en de strakke jazz-funk doen anders vermoeden, maar Mezzoforte was afkomstig uit het barre IJsland en telt groepsleden die luisteren naar namen als Eythor en Gulli. Peu importe, als muzikanten staan ze stevig hun mannetje, een reputatie die hen onder meer tot op gereputeerde jazzfestivals als Montreux bracht. Tvdw "The Venue" is exemplarisch: een smakelijke, hapklare brok fusion.

Nog een extra zetje richting jazz-funk kwam van mijn neef Frank. Hij stuurde me het resultaat van wat nijver huis-tuin-en-keuken remixwerk: een bewerking van Rodney Franklins klassieker "The Groove". In de versie van Frank, who goes by the name of DJ Coop, is het een heerlijke laidback versie geworden. In afwachting van het moment waarop de remix op een hippe verzamelaar staat te blinken en de hele wereld hem via itunes kan kopen, geef ik als bonus nog even het origineel van Franklin.

TVDW 22/08/2010 - Squeeze - It's Over (1993)

2010-08-20T05:18:00.000-07:00

Hoe een in het sukkelstraatje verzeilde carrière nieuw leven inblazen? Mogelijkheid één: je neemt je hits terug op, in een uitgebeende versie. Suzanne Vega deed het dit jaar met 'Close Up Volume 1'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Small Blue Thing wil horen, haal ik dat debuut van weleer wel terug boven, thankyouverymuch. Mogelijkheid twee: nodig een batterij in pinguinpakjes gestoken strijkers uit en go symphonic. Sting deed het dit jaar met - wat een gekunstelde titel - 'Symphonicity'. Vond er maar niks aan. Als ik het schitterende Every little thing she does is magic wil horen, enzovoort.

Squeeze verraste me met mogelijkheid drie: ze namen hun hits dit jaar opnieuw op. Punt. Niks geen extra beats, strijkers, unplugged toestanden of special guests. De leden van Squeeze sleutelden met meticuleuze precisie aan nieuwe, maar haast identieke versies van hun oude songs. Vandaar ook de titel van die nieuwe compilatie: 'Spot the Difference'. Bijzonder redundante oefening, een beetje het muzikale equivalent van wat in de filmwereld Gus Van Sants 'Psycho' was. Maar het werkt wel.

Vanuit Squeeze zijn heel wat lijntjes te trekken naar 'Goed Volk'. Paul Carrack, Jools Holland, Aimee Mann, Costello en Costello-drummer Pete Thomas: ze leverden allemaal hand- en spandiensten aan (of maakten deel uit van) de groep. De kern van Squeeze bestaat echter uit Glenn Tilbrook en Chris Difford, een songschrijversduo dat net als het duo Finn-broers bij Crowded House een carrière lang zoekt naar de song-die-de-Beatles-vergaten-te-schrijven. 'Spot the Difference' toont aan dat ze regelmatig in de buurt kwamen. Pulling Muscles (from a shell), Up the Junction, Hourglass en het overbekende Tempted: het zijn ambachtelijke juweeltjes, zowel in tekst als muziek. Laat It's over, mijn favoriete nummer van Squeeze, nu net niet op dat nieuwe album staan. Reden om 'Some Fantastic Place', de euh fantastische plaat uit 1993 waarop de song prijkt, nog eens uit de kast te halen. Samen met de tvdw-nominatie .

It's Over heeft echt àlles van een perfecte popsong. Die met de deur in huis vallende intro (wie denkt dat ik enkel kick op ellenlange door Trevor Horn gesuperviseerde intro's, heeft het fout). Die twee korte breaks verderop die, als kleine fijne hartaanvalletjes, de song doen opleven. Die brug, waarin de song een u-turn neemt terwijl Wijze Raad ("have confidence, have faith") weerklinkt. Die mooie oneliners. "I can wash her from my hair", niet meteen een tekstflard die we snel bij Lady Gaga terugvinden.

In de comments vind je niet enkel een link naar de tvdw, maar als bonus ook eentje naar "True Colours", de Squeeze-song die het dichtst aanleunt bij het werk van die andere Beatles-epigonen, Crowded House.

TVDW 15/08/2010 - The Heavy - Small change hero (2009)

2010-08-15T12:52:00.000-07:00

Jay Leno, David Letterman, Conan O'Brien: ik heb het niet zo voor die Amerikaanse talk show hosts. Het stoort me dat hun quasi-achteloos verspreide grapjes allemaal op voorhand neergepend zijn door een batterij comedy writers; dat de zogenaamde ontboezemingen en speciale acts van de uitgenodigde wereldsterren ook allemaal op voorhand doorgesproken werden; dat het met andere woorden één doorgestoken kaart is. Komt er een filmster, schrijver of zanger in de zetel zitten, slijmt de 'host' van dienst meteen dat resp. de film, het boek of de cd in kwestie awesome is; er worden handjes geschud en schouderklopjes gegeven alsof gastheer en genodigde al levenslange vrienden zijn, enzovoort. Eigenlijk zijn hun shows nauwelijks meer dan een rondje Bekende Mensen Kijken. Qua banaal tijdverlies de Amerikaanse evenknie van De Laatste Show. Bij Letterman wil ik hier nog enig voorbehoud maken, want de man lijkt wel een oprechte liefde voor pop en rock aan de dag te leggen. Zo staat hij bekend als grote fan van Warren Zevon, die geregeld in de show mocht opdraven en waarrond Letterman eind 2002 zelfs een volledige show bouwde, toen bleek dat Zevon terminaal ziek was.

Soit, toen ik enkele weken terug in Denemarken was, graaide ik een muziekmagazine mee waarin ook een stukje stond over The Heavy. Nu is mijn Deens even goed als het Engels van Eddy Wally, maar ik kon er toch uit afleiden dat David Letterman (nu zijn we er) een enorme fan was van de groep. Geïntrigeerd pikte ik "The House that dirt built" op, hun cd van vorig jaar. In een dik half uur raasde een collectie vunzige rhythm & blues, ongefilterde garage rock, stoffige southern rock en ongepolijste soul voorbij, waarna ik dacht: waauw, nog een keer. En nog een keer. Het album (gek genoeg uitgebracht op Coldcut's Ninja Tune label) stuitert van het ene referentiepunt naar het andere: Led Zeppelin, Pearl Jam, the JB's, Willie Dixon, Screamin' Jay Hawkins, Wilson Pickett, Dr. Feelgood en The Clash. Of, om naar de met mooie falset gezongen tvdw te verwijzen: Gnarls Barkley in een spaghettiwestern.

TVDW 08/08/2010 - Propaganda - A Dream Within A Dream (alternate version) (1985)

2010-08-08T12:13:00.000-07:00

Weinig of geen sprake van film op deze blog. Gek, want film was in mijn leven ruim tien jaar lang makkelijk de evenknie van muziek. Dat was echter in het pre-kinder-tijdperk. Sindsdien zijn de bioscoopbezoeken per jaar te tellen op de hand van een in een houtzagerij werkend manspersoon. De afgelopen - niet toevallig kinderloze - week was de uitzondering, en het oog viel op Inception. Man, man, wat een film. WAT EEN FILM! Dat verhaal! Die acteurs, met de Canadese Ellen Page voorop - waauw, al even straf als in Hard Candy! Die op viér niveaus spelende finale, waarbij de muziek van Hans Zimmer als pure Wagner majestueus door de boxen pompt! Die tien seconden van het magische eindshot! Machtig, krachtig materiaal. En nota bene driehonderd keer beter dan Nolans vorige, The Dark Knight, die me volledig koud liet.

Laat Inception nu net thematisch mooi aansluiten bij "A Dream Within A Dream", het openingsnummer van het enige album dat ik vorige week beluisterde. "A Secret Wish" van Propaganda, net uit in een 25th Anniversary Edition met heel wat extra's, is eighties stuff in haar meest typische vorm. Niet toevallig stonden Trevor Horn en Steve Lipson achter het roer. De twee producers zouden in november 1985 de wereld verbazen met het sonisch avontuur genaamd "Slave to the Rhythm". Maar de kiem, die kon je vier maanden eerder al horen, in "A dream within a dream". Propaganda kwam uit Düsseldorf, met een frontvrouw wiens Engels bij momenten even exotisch klonk als dat van een Pruisisch onderofficier in de Britse sitcom 'Allo 'Allo. Zeg het vooral niet tegen de Duitsers, maar volgens mij waren de bandleden slechts een excuus voor Horn en Lipson om alles uit de kast (en uit hun Fairlight synths) te halen. De Teutoonse connectie werd handig uitgespeeld door af en toe een Duits woordje in de lyrics te smokkelen, of door leentje buur te spelen bij de Duitse expressionistische filmklassieker Dr. Mabuse van Fritz Lang. Horn en Lipson bladerden tijdens de studiotijd ook driftig in adressenboekjes : Derek Forbes (Simple Minds) kwam baspartijen inspelen, David Sylvian (Japan en zichzelf) speelde op verzoek enkele gitaarriedeltjes, Glenn Glegory (Heaven 17) verzorgde wat backing vocals.

Een kwart eeuw later staat "A Secret Wish" geboekstaafd als een iconisch album van de jaren tachtig... Wat natuurlijk niet wil zeggen dat alle songs de tand des tijds hebben doorstaan. Ja, het klinkt allemaal erg eighties, maar vaak ook wat té eighties. Het is iets waar dat andere speeltje op het ZTT-label, The Art of Noise, nog veel meer onder te lijden heeft: véél effectjes, maar nauwelijks songs. "A dream within a dream" is wat mij betreft de uitzondering. Een prachtig uitgesponnen opus, dromerig en bezwerend tegelijk. Met twee opmerkelijke gasten, trouwens: Stuart Copeland (The Police) zorgt voor de geweldige drum fills, Steve Howe (Yes) soleert de gitaarpartij bij elkaar. Oh ja, en de tekst is een gedicht van Edgar Allen Poe.

Take this kiss upon the brow
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

TVDW 01/08/2010 - Maylee Todd - Summer Sounds (2010)

2010-08-02T01:00:00.000-07:00

Als prille tiener amuseerde ik me er ook wel eens mee, in onze lokale bibliotheek: puur op basis van de hoes een plaat ontlenen. Ik deed hetzelfde toen ik de hoes van 'Choose your own adventure' zag van de mij volledig onbekende Maylee Todd. De jongedame staat er afgebeeld met Indiaanse war paint op de huid, een witte hoorn op het voorhoofd en gehuld in een pluchen pakje, inclusief lange harige staart. Afwijkend genoeg om de nieuwsgierigheid te prikkelen en het album een kans te geven. Todd blijkt een jonge artieste uit Toronto, die zowel harp als allerlei obscure snaarinstrumenten bespeelt. Haar plaat straalt een grote Jeugdigheid, om niet te zeggen kinderlijke onschuld, uit en doet qua experimenteerdrift en avontuurlijkheid denken aan zowel Zap Mama als Erykah Badu. Indie-funk noemt ze het zelf, al bevat haar in amper 35 minuten voorbijsnellend debuut ook soul, doo-wop, kinderrijmpjes en - zoals in de tvdw - zomerse bossa. Erg ontwapenend, erg de moeite.

TVDW 25/07/2010 - Autopulver - By leaving Rome I found my home (2000)

2010-07-25T14:01:00.000-07:00

Om dan toch nog een Scandinavisch coda te breien aan de vakantie, liet ik me bij mijn eerste joggingronde na de thuiskomst begeleiden door Autopulver. Een groepje uit Oslo dat het maar twee albums uithield en het nauwelijks verder stopte dan enkele halve radiohits (Remedy/Surgery, Kissing like a mainstream of hun powerpop cover van Pet Shop Boys' Being Boring), dus voel je vooral niet schuldig als de naam je niets meer zegt. Ik interviewde hen ten tijde van Vapor Trails (de cd waaruit ook de tvdw komt). Het was de enige keer dat ik over de vloer kwam bij ARS in Kontich, het platenlabel dat Autopulver destijds in België verdeelde maar dat heel de wereld vooral kent van Hithouse en Technotronic. De nu tot tvdw uitgeroepen song vond ik toen een echt wereldnummer. En nu, tien jaar later, eigenlijk nog steeds.

(voor de song: zie 'comments')

TVDW 18/07/2010 - Peter Wolf (with Neko Case) - The Green Fields of Summer (2010)

2010-07-25T13:43:00.000-07:00

Twee weken Noorwegen, dus een Noorse artiest die met de tvdw gaat lopen? Mmm, nog niet nee, we blijven trouw aan ons principe: de song die in een tijdspanne van een week de meeste indruk nalaat, krijgt de nominatie. Dus geen Lindstrom, Thomas Dybdahl, Kings of Convenience, Lene Marlin, Jagga Jazzist, Edvard Grieg of geen - god beware - Dimmu Borgir of Alexander Rybak. Noorwegen ging nota bene in het verleden al wel lopen met een tvdw, met A-ha en Datarock.

In onze tweede week Noorwegen bepaalden de kinderen onbewust de spelregels, door steeds maar weer stukken uit "The Green Fields of Summer" te zingen, en te vragen om de song nog eens te horen. Dat hij qua genre (country! in Noorwegen!) en tekst prima aansloot met de vakantie zelf, was een leuke bonus; met de nominatie als logische volgende stap. En zo speelt The Wolfman het mooi klaar om op amper 3 maanden tijd twee tvdw's in de wacht te slepen (voor de eerste: zie 18/04/2010). Beide komen uit 's mans laatste album.

(zie 'comments' voor de track zelf)

TVDW 11/07/2010 - Bachman Turner Overdrive - Looking out for # 1 (1975)

2010-07-25T12:35:00.001-07:00

Drie weken zonder ipod, het kan best. De afgelopen 2 weken Noorwegen en 1 week Denemarken stonden garant voor bijna 5000 kilometer op de teller, maar geen ipod action. Wel wat radio, dat wel ja, om vast te stellen dat countrymuziek - Amerikaanse en inheemse - in Noorwegen ontzettend populair is. En dat de Noorse programmasamenstellers bizarre kronkels maken. Het station Radio Norge leverde bijvoorbeeld een leuke kruising op tussen wat Classic 21 en Joe FM hier brengen, maar dan wel met bijvoorbeeld 2 keer een song van Aerosmith, Dire Straits of Supertramp in twee opeenvolgende uren. Raar. En toen we in week twee in het Hallingdal zaten, vond ik een Noors radiostation dat een mix bracht van erg stevige metal en ouwe blues. Ook raar.

De tvdw moest dan wel komen uit de twee cd's die ik mee had om aan het eind van de vakantie aan onze Deense vrienden Jens en Annick te overhandigen. "Looking out for # 1" is altijd al een favoriet van me geweest. Een leuk bossa ritme dat bewijst dat het Canadese BTO heus wel meer was dan het stotterende (en in campagnes van Amerikaanse presidenten opduikende) "Out ain't seen nothing yet". Net zoals Randy Bachmans vorige groep, The Guess Who, ook heus wel meer was dan "American Woman", maar dit terzijde.

Een korte file aan een tunnel op een bergweg, met zicht op Noorwegens mooiste fjord, de Geiranger. Lekker zonnetje, raampje naar beneden, BTO schuift voorbij op de cd, de volumeknop gaat omhoog en de Noor die voor me uit zijn wagen stapt, waagt zelfs een klein danspasje. De tvdw staat meteen vast.

(zie comments voor de track zelf)

TVDW 04/07/2010 - Robyn - Fembot (2010)

2010-07-01T23:46:00.000-07:00

Het moet snel gaan, want het Hoge Noorden roept. Vannacht vertrekken we voor twee weekjes Noorwegen en een streepje Denemarken. De keuze voor de tvdw is niet meer dan logisch, die nieuwe Body Talk Pt 1 plaat blijft in de ipod kamperen en bevat nauwelijks zwakke plekken. In tegenstelling tot Kylie's nieuwste single, die weer volgeplakt is met effectjes en laagjes, klinken de songs van de Zweedse Robyn opvallend spaarzaam - met enkele lekkere synthlijntjes en de vocal heerlijk vooraan in de mix. Daarenboven had de blonde meid al een van de beste singles van 2009 (Dream On, samen met Christian Falk) én van 2007 (With Every Heartbeat, samen met Kleerup) op haar naam staan, en vielen ook haar gastvocals op de laatste Royksopp in de smaak.

Als extraatje, omdat we inderdaad stilaan naar de 40 graden kruipen, nog een streepje Maastrichts - afkomstig van de cd die met mijlenverre voorsprong de meeste draaibeurten kreeg in de afgelopen maanden.

(beide tracks: in de 'comments' te vinden)

TVDW 27/06/2010 - Semisonic - DND (1998)

2010-06-28T02:14:00.001-07:00

Weinig activiteiten scoren hoger op de Schaal van Nerd dan het in een parochiezaaltje samenhokken met hoofdzakelijk mannelijk en hoofdzakelijk lelijk gezelschap, om samen vier uur lang muziekfragmentjes te ontmaskeren. Hou het vooral stil, maar ik kan me geweldig amuseren op zo'n muziekquiz. Afgelopen weekend was het weer van dat, en het afsluitende fragment van de avond (Breathless van Dan Wilson) bleek de directe aanleiding voor this week's tvdw.

Ik herinner me een interview met die Dan Wilson, ten tijde van de release van Semisonic's album "All about chemistry", waarbij we het de helft van de tijd hadden over onze gezamenlijke liefde voor Warren Zevon. Soit, op die muziekquizavond vorige week dacht ik: verdomme lang geleden dat ik Feeling Strangely Fine nog eens opgegooid heb. Na herbeluistering blijkt de plaat wat te lijden onder het post-grungy sfeertje, met songs die teveel fuzzy powerchords meekregen. Maar de absolute topper van de plaat, DND, heeft de tand des tijds prima doorstaan. Wat een song, met die fluisterende openingszinnen en dat subtiele synthloopje dat na 1 minuut binnensluipt. DND staat voor Do Not Disturb en kan makkelijk geïnterpreteerd worden als een lied over een rendez-vous hotelletje.

Los hiervan meld ik nog even dat de nieuwe Crowded House een zware tegenvaller is, met zelfs geen greintje van de magie die Temple of the Low Men of Woodface sierde en een pak slapper dan voorganger Time on Earth. Geen derde tvdw dus voor Neil Finn. Wel behoorlijk goed: de nieuwe van Robyn, een snappy verzameling electropop waar die andere Y uit de dance, Kylie, groen van jaloezie zal naar luisteren. En dat solosingletje van Brandon Flowers, zanger van The Killers, hapt ook lekker weg.

http://www.sendspace.com/file/5q0rhi

TVDW 20/06/2010 - Turin Brakes - Never stops (2010)

2010-06-18T00:45:00.001-07:00

We zitten zowat in het midden van 2010 en de oogst in de tweede jaarhelft moet al héél straf worden om deze Turin Brakes uit het eindejaarslijstje te duwen. Wat een mooie, mooie, mooie plaat, die nieuwe 'Outbursts'. Bij hun debuut werd dit tweetal gemakkelijkheidshalve bij de 'new acoustic movement' gerekend, een door Britse marketingjongens snel snel bij elkaar gezochte verzamelnaam waarin ook I Am Kloot, Starsailor en The Kings of Convenience ondergebracht werden. Intussen vaart Turin Brakes een eigen koers, met 'Outbursts' als een - wat mij betreft erg verrassend - hoogtepunt. Sfeervolle songs die balanceren tussen romantisch en onheilspellend. De tvdw is een akoestisch rustpunt in een cd die van a tot z subtiel gevuld is met een aardse klankkleur en vele onaards mooie songs. Bijzonder straf materiaal, highly recommended.

http://www.sendspace.com/file/3a7iab

TVDW 13/06/2010 - Kula Shaker - Peter Pan R.I.P. (2010)

2010-06-14T06:29:00.000-07:00

Kula Shaker? Die met sitar, sanskriet en Indische zwavelstokjes heulende Britpoppers? Mm, never did much for me, en die cover van het door Deep Purple bekende Hush vond ik zelfs tenenkrullend opportunistisch. Maar kijk, vooroordelen zijn er om in één imposante beweging van tafel te worden geveegd.

Imposant vind ik alleszins de single die de groep rond Crispian Mills na heel wat windstille jaren uitbrengt.En alle Indische slurfgoden mogen me vervloeken, maar op de full-cd blijken staan naast dat poëtische Peter Pan R.I.P. nòg een aantal knappe nummers te staan. Bij wijze van eerherstel en als Wiedergutmachung is een tvdw meer dan verdiend.

http://www.sendspace.com/file/lq3euq

TVDW 06/06/2010 - John Mayer - Heartbreak Warfare (2009)

2010-06-07T11:56:00.000-07:00

Ik volg Mayer al van bij zijn debuut en de man stelt me zelden teleur. Hij is een uitstekend gitarist die vaak bluesy ondertonen in zijn pop smokkelt - niet toevallig roemt hij SRV als grote voorbeeld en is Clapton een goed maatje - en zijn vaste companen zijn niet van de minstens: Pino Palladino op bas en Steve Jordan op drums (de gewéldige Steve Jordan, zie o.a. Keith Richards' soloplaten).

In Amerika heeft Mayer de status van superster, in Europa blijft hij ook na vijf uitstekende albums behoorlijk onbekend. Als hij hier al in de boekjes komt, is het voor de verkeerde redenen: als liefje van Jennifer Anniston. Ex-liefje intussen, en de breuk is meteen het allesoverheersende thema op Mayers laatste plaat Battle Studies. Een knappe break-up plaat, waarbij de man zich niet verliest in zelfmedelijden maar de bedenkingen verpakt in mooie popsongs. Met ruimte voor zelfkritiek: "Had a little love but I spread it thin" is de geweldige openingszin in een van de songs. Als tvdw kies ik voor de openingstrack, met dat heerlijk rollende baslijntje en die in een loop gebrachte etherische synths.

http://www.sendspace.com/file/on8jxh

TVDW 30/05/2010 - Langhorne Slim - I love you, but goodbye (2009)

2010-05-31T01:09:00.000-07:00

Gek hoe het kan lopen (- zei de boer toen hij meewarig keek naar de eenpotige kip die over het erf liep). Begin jaren negentig troonde Shamrock Nico me in San Francisco mee naar een café waar een blanke bluesboy de ziel uit zijn lijf stond te spelen. Zovele jaren later staat diezelfde muzikant - de genaamde Tommy Castro - als top of the bill te spelen op Duvel Blues, het festival dat in mijn achtertuin plaatsvindt. Castro was uit de VS vertrokken met een handvol net verworven gerenommeerde blues awards op zak - waaronder die voor beste live groep. In Puurs bewees hij zijn grote klasse, hij blies de rest van affiche gewoon wég, met een show waar naast pure blues ook ruimte was voor rauwe soul (Wilson Pickett came to mind) en zelfs een waanzinnig straffe versie van James Browns "Sexmachine". Memorabel.

Naast blues maakte ook electro een kans op een tvdw - maar de nieuwe hype Holy Fuck viel me wat tegen en Belgische nieuwe trots The Vermin Twins zijn me net iets té freaky en repetitief. Dan toch maar de loftrompet blazen over Langhorne Slim, een folkie songsmid uit Pennsylvania. Zijn album 'Be Set Free' weet zich keer op keer naar voren te wurmen in de ipod - altijd een goed teken. Sterke songs die wat in de lijn liggen van de Elvis Perkins die het vorig jaar tot in mijn eindejaarslijstje schopte. De tvdw wordt dan nog gesierd door het mooie lijntje "A bird with clipped wings can still sing but no longer fly".

http://www.sendspace.com/file/sd3bq1

en op youtube, solo:
http://www.youtube.com/watch?v=6tQX4tl-Xps

TVDW 23/05/2010 - Marc Cohn - Let me be your witness (2007)

2010-05-26T09:48:00.000-07:00

Een klassiek geval van 'even weer niet opgelet'. Join the Parade, de cd die Marc Cohn uitbracht in 2007, ging volledig aan mij voorbij, tot ik 'm enkele weken terug haast per abuis ontdekte. Cohn heeft nochtans een wit voetje bij mij: zijn drie voorgaande albums wist ik zeer te smaken in de afdeling Amerikaanse singer-songwriter stuff. Cohn's eerste plaat is zelfs een verpletterend sterk debuut, waarvan de slotsong onze huwelijksmis haalde - de man kan dus weinig verkeerd doen. Dat Cohn intussen vereenzelvigd wordt met / gebukt gaat onder het alles overvleugelende succes van Walking in Memphis, is dan maar zo. Jammer dat die song intussen, na covers door zowel Cher als god beware Vlaamse idoolfinalisten, is uitgehold.

"Slaapmuziek". Zo omschreef mijn jongste dochter van vijf een paar dagen terug de muziek van Cohn. Ze bedoelde het nog zo slecht niet, hoop ik. Join the Parade bevat alleszins genoeg vintage Cohn-songs, met een sterk narratieve inslag en veel aandacht voor ambachtelijk songschrijversschap. Thematisch grijpen vele songs terug naar bespiegelingen over leven en dood. Logisch, vermits Cohn een paar jaar voordien een kogel in het hoofd kreeg bij een carjacking. Leuk extraatje is dat de zielsmooie tvdw meegeschreven werd door Kenny White, een toetsenist die ook een wezenlijke bijdrage leverde op de drie meest recente albums van Peter Wolf.

http://www.sendspace.com/file/mx0hv9

TVDW 16/05/2010 - Big Audio Dynamite - The Bottom Line (12") (1985)

2010-05-17T10:42:00.000-07:00

Voor zover ons landsgedeelte nog wat onschuld over had, is die nu wel weg. Na Nonkel Bob is nu ook Bobbejaan Schoepen niet langer onder de levenden. Nu nog Tante Terry en Vlaanderen zit helemaal in het verderf. In 1999 had ik een fijn interview met Bobbejaan, geflankeerd door Daan en enkele lui van Dead Man Ray. De twee partijen brachten toen een muzikale omkadering voor de stille film At the drop of a head / De Ordonnans (maar ook wel bekend onder de titel 'Café zonder bier'). Ik merk net dat het artikel zelfs opgenomen is in het persknipselhoekje van Bobbejaans website. Klein citaatje eruit? De Meester zelf over zijn succes: Weet u dat ik in 1957 nog de hand van de Queen Mother heb geschud? Ik was toen ontzettend druk bezig, stond niet alleen in elk Vlaams dorp maar ook in Kongo, Indonesië, Zweden en IJsland op het podium.

Ook Ronnie James Dio, de brulbroei die enkele hoofdstukken uit de geschiedenis van de metal neerpende, is niet meer. Ritchie Blackmore's Rainbow werd in 2006 bedacht met een tvdw; eentje waarin Dio de zanglijn voor zijn rekening nam. En oké, ik weet ook wel dat de enige Sabbath die met Osbourne is - maar Dio was natuurlijk 400 keer beter als zanger dan Ozzy. En aan het eind van zijn carrière gelukkig veel minder een karikatuur.

Voor de tvdw van deze week moeten we bij de restanten van The Clash zijn. Van de twee frontmannen van de groep scoorde Joe Strummer steeds wat hoger op de credibiliteitsmeter dan Mick Jones. Strummer is al dood, for one thing, dat helpt sowieso. Plus: hij was naast en na zijn rockcarrière ook een niet onverdienstelijk acteur, met o.a. rollen in films van Alex Cox. Mick Jones daarentegen... hij had na The Clash wat meer moeite om zijn credibility hoog te houden. Hij richtte Big Audio Dynamite op. Hoogverraad in de ogen van Clash-fans, want Jones' nieuwe groep leunde nauwelijks aan bij The Ramones, The Buzzcocks of CBGB's, en des te meer bij Bomb the Bass, Coldcut en de meesters van de Fairlight, The Art of Noise. Vooral de debuutplaat van B.A.D. is een onverbeterlijke muzikale momentopname.

Sommige platen worden classics omdat ze een tijdperk weten te overstijgen, andere omdat ze het weten te vatten. En net als Kick van INXS of The Raw & the Cooked van de Fine Young Cannibals, is het debuut van B.A.D. eentje die eighties uitademt - uit elke vinylgroef. De opener Medicine Show (zelfde thematiek als de Dream Syndicate-song, minstens even sterke tekst), het onweerstaanbare E=MC2 of de tvdw: ze zitten sjokvol samples (o.a. uit films van Nicolas Roeg en Sergio Leone), drumritmes, dubinvloeden en een catchy mengeling van synths en rock riffs. Mick Jones bleek ook erg beïnvloed door hiphop. In hun Britse tournees nodigde de groep als support act zwarte old school rappers als Schooly D uit... om voor een volkomen verbaasd publiek op te treden. Best pionierend werk van een bleekscheet als Jones om hiphop zo te omarmen: het debuut van B.A.D. kwam ruim een jaar voor License to Ill van The Beastie Boys uit. Dat de ritmesectie van B.A.D. wel wist hoe een goeie groove in elkaar stak, bewezen ze later door Dreadzone op te richten.

De tvdw, dan? De 12 inch van Bottom Line moet zowat de eerste plaat zijn die ik kocht toen ik op kot ging in Leuven. Wat een huis - wat zeg ik, appartementsblok - van een nummer, en wat een heerlijk lange maxi-versie, inclusief de rap die in 'part two' de song nog even binnenstebuiten draait. Hurray for Jones dus. Dat de man samen met een van mijn andere helden, Roddy Frame van Aztec Camera, de geweldige song Good Morning Britain schreef, laat ik hier dan nog onvermeld. Dat hij een visionair tekstschrijver blijkt, eveneens. "A dance to the tune of economic decline" - The Bottom Line heeft 25 jaar later nog steeds zeggingskracht.

http://www.sendspace.com/file/u4exfv

Nog een streepje Dreadzone als bonus?
http://www.sendspace.com/file/q7grux

En kloeg daar iemand over het onbeschikbaar zijn van de tvdw van vorige week? Pak aan!
http://www.sendspace.com/file/jtnvx1

TVDW 09/05/2010 - Groove Armada - Paper Romance (2010)

2010-05-08T09:44:00.001-07:00

Hier had misschien wel een tvdw van De Meest Vernoemde moeten staan. Inderdaad, mijn held Thomas Dolby verblijdde me afgelopen vrijdag met een hoogstpersoonlijke (nu ja, naar alle leden van zijn fanclub verstuurde) mail, waarin hij meteen een gratis mp3 vasthing. Het eerste teken van leven in zowat zestien jaar!

Maar hoe gek het ook moge klinken: enkele dagen later heb ik de track (met de Beatleske titel "Love is a loaded pistol") nog niet beluisterd. Hij staat al op de ipod, dat wel, maar het is een kwestie van het Gewijde Moment af te wachten. Popmuziek is sowieso, nog veel meer dan vroeger, een wegwerpproduct geworden. Geen fast moving consumer good, maar een ultra rapid moving consumer good. Dus als er dan toch nog een song opduikt die boven de grijze brij uitsteekt en mijn haast kinderlijke, vaak verloren gewaande interesse laat heropleven, dan wil ik de eerste beluistering ervan niet laten banaliseren. Dus in plaats van de song te horen terwijl mijn jongste dochter vraagt om haar poep af te vegen, terwijl mijn zoon komt zeggen dat hij op de nintendo DS met Chelsea van Liverpool heeft gewonnen, en terwijl mijn oudste dochter vraagt om haar toets Latijn te ondertekenen... spaar ik 'm liever op.

Switch naar de waarachtige, al even terechte tvdw dan, die van Groove Armada. Het duo Andy Cato en Tom Findlay is voor geen gat te vangen; al tien jaar lang mengen ze op hun albums allerlei dansbaars materiaal (en hun mix-cd in de 'Back To Mine' reeks is ook de moeite). Nieuwe cd Black light (me getipt door Paul - thx) valt waanzinnig goed in de smaak. De plaat opent met een psychedelische seventiesrocker waarin pas aan het eind synths sluipen, verder staan er tracks op die onverbloemd refereren naar Men Without Hats en Bronski Beat, terwijl een inktzwarte, heftige song als Warsaw (eerbetoon aan Joy Division?) gevolgd wordt door een geweldige ballad als Shameless (waar gastvocalist Bryan Ferry zijn beste Bowie-imitatie bovenhaalt). En dan is er nog de opwindende tvdw... Die komt trouwens geen week te vroeg: Cato en Findlay hebben net aangekondigd dat Black light hun laatste studioplaat is en dat ze zich voortaan tot dj sets zullen beperken. Jammer.

http://www.sendspace.com/file/e0qwxw

En als bonus nog een rarity. Wat krijg je als de tekstschrijver van songs van The Carpenters samenbrengt met de man die de muziek schreef voor Earth Wind & Fire's "Boogie Wonderland". Dan krijg je het liedje dat Madonna's tweede Amerikaanse nummer 1 zou worden. Hier in een versie van Groove Armada:

http://www.sendspace.com/file/s1l6hq

TVDW 02/05/2010 - Fabrizio - Relax aw kloete (2009)

2010-05-02T07:57:00.000-07:00

Het nummer dat de afgelopen week de meeste indruk maakte? Als dat het criterium is voor een tvdw, dan wint Fabrizio het met een mijlenverre voorsprong op de rest. Ouwertjes van Big Audio Dynamite en de nieuwe Groove Armada gleden voorbij, maar alles verbleekte naast deze Maastrichtenaar. Fabrizio legt zich toe op in dialect gezongen vertalingen van hits, en op zijn album 'n Bitsje Amore krijgen o.a. Wham, Nik Kershaw en Righiera een Zuid-Limburgse beurt. Met "Sjiek is miech dat", een vertaling van Felicita van Al Bano & Romina Power, had Fabrizio enkele maanden terug zelfs een echte carnavalshit te pakken. De hilarische videoclip van dat nummer:

http://www.youtube.com/watch?v=zjhQc6j9RR0

Dank aan Dday Hans, de man die al wel meer bizarre but beautiful stuff in mijn muziekcollectie heeft gesmokkeld en me dit keer verraste met de weergaloze ontdekking genaamd Fabrizio. Gevolg: tot ergernis van mijn vrouw lopen mijn drie kinderen nu al dàgen lang te pas en vooral te onpas de tvdw mee te zingen. Forza Fabrizio!

http://www.sendspace.com/file/hyj61n

TVDW 25/04/2010 - The BoDeans - Almost ready (2010)

2010-04-26T03:59:00.001-07:00

Je hebt Britse rock en Amerikaanse rock. Terwijl de Britse variant ironiserend en zelfbewust is, is de Amerikaanse versie schaamteloos en zonder compromissen. Ook al zijn er natuurlijk uitzonderingen - het Britse Def Leppard klinkt bijvoorbeeld Amerikaanser dan de Amerikaanse voorbeelden waarop de groep gestoeld is. The BoDeans behoren overduidelijk tot het Amerikaanse kamp. Wat de groep brengt op hun nieuwe plaat Mr. Sad Clown, ligt in het verlengde van - en is een kruising tussen - Mellencamp, Springsteen, Wallflowers en Bon Jovi. Wereldberoemd zullen ze ook nu weer niet mee worden, maar een tvdw - ja, dat ligt nog net binnen hun mogelijkheden. Prachtige plaat.

http://www.sendspace.com/file/8smwcd

en als bonus nog een tweede track, Headed for the end of the world:

http://www.sendspace.com/file/f0hb7d

TVDW 18/04/2010 - Peter Wolf - Thick As Thieves (2010)

2010-04-19T12:04:00.000-07:00

Een beetje te vergelijken met een goede jeugdvriend, die je plots terugziet en waarbij je meteen denkt: "Dààrom vond ik dat zo'n fijne kerel." Dat effect heeft het horen van Peter Wolf op me. In de nasleep van het succesvolle Freeze Frame ben ik destijds jarenlang zoet geweest met het uitpluizen met de erg rijke geschiedenis die aan dat hitalbum voorafging, en ook de eerste soloplaten van Wolf draaide ik grijs. De laatste jaren krijgt Wolf en de J. Geils Band nog slechts sporadisch een luisterbeurt, maar verloochenen zal ik hen - de haan mag dan nog zoveel kraaien als hij wil - nooit. Wolf is in mijn woordenboek ook een echte original. Je kan niet verkeerd gaan met een man die op de banken van de kunstacademie naast David Lynch zat, die het bed deelde met Faye Dunaway (en het podium met Howlin' Wolf en John Lee Hooker) en wiens stomende live-performance zelfs The Rolling Stones van het podium blies (- check Blow Your Face Out van the J. Geils Band, mijn favoriete seventies live-album).
Nieuwe cd Midnight Souvenirs is niet enkel een prettig weerzien, het blijkt ook een beresterke plaat, waarop Wolf grossiert in rootsy rock, old school funk (met een cover van Allen Toussaint), pure soul en zelfs wat country, en waarop er gastrollen zijn voor Neko Case, de fantastische Shelby Lynne en countrylegende Merle Haggard. De tvdw is een herwerkte versie van een nummer dat Wolf al op zijn tweede soloplaat, in 1987, bracht.

http://www.sendspace.com/file/x7yxid

en hier de eerste versie, uit Come As You Are:

http://www.sendspace.com/file/h7oz91

TVDW 11/04/2010 - Bruce Springsteen - My Hometown (1984)

2010-04-13T12:54:00.000-07:00

Weekje vakantie achter de rug, en dat staat meestal gelijk met een muziekluwe periode. Echt dringen voor een tvdw was er dus niet bij. Aan het begin van de vakantie dacht ik het nochtans te hebben gevonden. Neil Diamond zou met een tvdw gaan lopen. Ja, Neil Diamond.

Ik ben als ukkie slechts enkele keer met mijn ouders naar de bioscoop gegaan. In Hasselt was dat dan, een hele uitstap. De films zelf, die nota bene bezwaarlijk als kinderfilms konden gelabeld worden, staan dan ook op mijn netvlies gebrand: Jaws, Kramer versus Kramer en Jonathan Livingston Seagull. De soundtrack van die laatste prent, van de hand van Neil Diamond, schalde in de weken na de bioscoopvisite geregeld door de Technics hifi van onze woonkamer. Mijn ouders waren er gek op; bevriende koppels die op bezoek kwamen, werden steevast en ongevraagd getrakteerd op een flinke streep Seagull - met gratis bijgeleverde commentaar van mijn vader.

Zulks laat sporen na. Ik had een flinke boon voor Neil Diamond, nog lang voor uiteenlopend volk als Quentin Tarantino, Rick Rubin en Stijn Meuris pleitten voor een eerherstel van de man. Toen ik de DVD van Jonathan Livingston Seagull afgelopen week in de lokale bibliotheek zag, leek mijn moment van Verantwoorde Muzikale en Cinematografische Opvoedkunde aangebroken. Diezelfde avond meldde ik mijn drie kinderen met de nodige plechtstatigheid dat ze een Bijzondere Film zouden zien.

Nou, viel dat even tegen, zeg. Meeuwen die blijken te praten en die anderhalf uur lang wat lopen te wauwelen over 'grenzen verleggen' en 'je eigen spoor volgen'. Zelfs de machtige stem van Neil Diamond vermocht niets tegen zoveel halfbakken filosofische onzin. Ergo exit de kans van Diamond op een tvdw.

Dat het Springsteen dan is geworden, heeft echter eveneens te maken met een nostalgische reflexie (- ja, dit wordt meer een tranche de vie dan wat anders, maar aan wie hoef ik hier verantwoording af te leggen, vraag ik u?). Enige tijd terug vertelde ik mijn kinderen een klein verhaaltje over de eerste keer dat ik een meisje kuste. Zonder teveel in genânte details te vervallen: het was op een bankje, in het bos dat verderop in de straat van mijn ouderlijk huis lag. Mijn ouders wonen inmiddels al lang niet meer in hetzelfde dorp, in feite zijn alle draden tussen mij en mijn geboortedorp al lange tijd doorgeknipt. Toch durf ik wel eens een ommetje maken, om puur uit nostalgische overwegingen langs hetzelfde bosje en het niet eens zo gek veel veranderde huis/thuis van weleer te rijden. Zondag leek een geknipt moment om dat nog eens te doen. We brachten mijn zoon immers richting mijn ouders, waar hij een weekje zou logeren, en een kleine détour langs mijn geboortedorp kon geen kwaad. Even later zat mijn zoon op datzelfde bankje. En die avond, toen we - ditmaal zonder zoon - terug huiswaarts keerden, weerklonk warempel Bruce Springsteens 'My Hometown' op de radio. Of hoe soms alles lijkt samen te vallen.

Vermits iedereen onderhand wel weet hoe Springsteen eruit ziet, prijkt hierboven een foto van de net besproken anekdote. Bram in blogformaat.

TVDW 04/04/2010 - Two Door Cinema Club - Eat that up, it's good for you (2010)

2010-04-04T03:13:00.000-07:00

Two Door Cinema Club is een frisse, jonge band uit Noord-Ierland die vorig jaar wat aandacht kreeg via hun remix van "Lasso" (van Phoenix). Intussen touren ze als voorprogramma van datzelfde Phoenix. Hun vorige maand uitgebrachte debuutplaat Tourist History is een leuke hybride van New Order, Bloc Party, Death Cab for Cutie en Haircut 100. Snedige indie-pop met lekkere baslijntjes, een jachtig ritme en catchy hooks. Het klinkt allemaal lekker, mede dankzij de knappe productie (in handen van de helft van Cassius + de producer achter Kaiser Chiefs). Een paasei van een plaat.

http://www.sendspace.com/file/k0cm9x

TVDW 28/03/2010 - Hawksley Workman - We dance to yesterday (2010)

2010-03-30T13:56:00.000-07:00

Natuurlijk had ook Phoenix kans kunnen maken op een tvdw, want hun concert van afgelopen zaterdag in de AB was eens te meer beresterk. Vijfde keer dat ik hen zag, vijfde keer de moeite. Met hun recente succes in Amerika (cd Wolfgang Amadeus Phoenix is de eerste waarmee ze over de Grote Plas scoren) leek het alsof de groep nog aan zelfvertrouwen had gewonnen. Maar grote verrassingen bleven uit, dus schuif ik de tvdw liever door. Naar Vampire Weekend, The Shout it out louds of Hawksley Workman, bijvoorbeeld, drie recente cd's uit de afdeling fijne indie-pop die keer op keer weer om aandacht vragen op de ipod.

Hawksley Workman (ja dat is een pseudoniem) zag ik, volkomen onvoorbereid, op Werchter in 2002. Het was in de tijd dat het festival al met twee podia speelde, Workman trad op in de Marquee. Omdat de krant waarvoor ik schreef onmogelijk alle acts van het lange weekend te bespreken, kreeg ik de opdracht er amper een handvol hoogtepunten uit te kiezen. Ik herinner me nog dat Workman er bij was - meer nog, als ik de affiche van Werchter 2002 nu opnieuw opsnor, is Workman een van de weinige waarvan ik me het concert nog voor de geest kan halen (naast dat van Erykah Badu - maar die laatste in negatieve zin). De multi-instrumentalist bracht toen een uitbundige mix van artrock, theatrale pop en cabaret; een hele belevenis. In Europa doorbreken was er in de daaropvolgende jaren echter niet bij voor de Canadees, of we moeten het halve radiohitje "No Reason To Cry Out Your Eyes (on the highway tonight)" in rekening brengen.

Anno 2010 blijkt Workman op plaat nog steeds dezelfde uitzinnige mix te serveren. Nieuwe cd Milk is een roetsjbaan met pure popliedjes, drama queen ballads, arty farty songteksten over Warhol en scabreuze titels als Stay Drunk and Keep Fucking. Niet alles is even geslaagd, maar een luisterfeest is het alleszins. Never a dull moment, en nog het best te vergelijken met de in deze kolommen al eerder bejubelde Patrick Wolf.

http://www.sendspace.com/file/090hnt

En als bonus een tweede track uit Milk: Robot Heart, oftewel Daan op zijn Canadees.

http://www.sendspace.com/file/891t4d

TVDW 21/03/2010 - Gang Starr - Just to get a rep (1991)

2010-03-19T05:04:00.000-07:00

Ik had natuurlijk kunnen wachten tot hij definitief het loodje zou leggen, maar het nieuws dat Guru in een coma is gesukkeld, was al voldoende om mijn cd's van de man nog eens een spin te geven. Natuurlijk heb ik het dan over zijn inventieve Jazzmatazz-platen, al speelde ik met minstens evenveel plezier ook het straffe spul dat hij samen met DJ Premier maakte onder de naam Gang Starr. Keith Elam (aka Guru aka Gifted Universal Rhymes Unlimited) had een heerlijk vloeiende delivery, wist zinnige dingen in zijn rijmelarij te smokkelen en sukkelde nooit in het met clichés bevolkte straatje van de gangsta rap. Bovendien heb ik persoonlijk erg fijne herinneringen aan de man: met my man Dela als fotograaf had ik eind jaren negentig een fijn interview met hem, net voor zijn concert in de AB. Het was mijn eerste interview met iemand uit de 'hiphop sector', als jonge bleekscheet was ik wat nerveus, maar Guru bleek een charmante, boeiende gesprekspartner.

De tvdw komt uit Gang Starrs tweede plaat Step Into the Arena. Straight up onverdunde eastcoast hiphop, veel beter vind je ze niet.

It's a daily operation
He might be loose in the park or lurking at the train station
Mad brothers know his name
So he thinks he got a little fame
From the stick-up game

http://www.sendspace.com/file/p0rz6d

Guru mag dan nog tussen leven en dood balanceren, voor andere muzikanten kwam de zeis de voorbije dagen genadeloos neer. RIP Alex Chilton, wiens "Cry Like A Baby" nog op de custom made cd geraakte die ik bij de geboorte van mijn zoon Bram rond de doopsuiker wikkelde. RIP ook Ron Banks, frontman van The Dramatics, een close harmony groep uit Detroit die wat in de schaduw stond van The Temptations maar in de jaren zeventig prachtige soulplaten maakte. En RIP Tom T-Bone Wolk, het bassbeest met het hoedje, verantwoordelijk voor prachtig werk bij Carly Simon, Robert Palmer, Costello, Marc Cohn, Squeeze, Paul Carrack en Amanda Marshall. En bovenal: hij was sinds begin jaren tachtig vaste compagnon bij Daryl Hall & John Oates. Daryl Hall grapte vaak dat T-Bone de ampersand was in Hall & Oates.

Om Tom T-Bone Wolk te eren, twee songs. Allereerst een mijlpaal in de geschiedenis van de hiphop: The Breaks van Kurtis Blow was begin jaren tachtig de allereerste rapsingle die goud haalde. Opmerkelijk: de baslijn kwam niet uit een sample, maar werd live ingespeeld door, juist ja, bleekscheet T-Bone Wolk. A true classic...

http://www.sendspace.com/file/fbhdcz

De tweede is een track uit H2O, een van die definitieve popplaten uit het begin van de jaren tachtig. Het album ook waarop T-Bone met het rollende baslijntje uit 'Maneater' meteen een visitekaartje van formaat gaf . Ook 'One on One' staat er op, een song waarin Daryl Hall met schijnbaar gemak het enorme bereik van zijn buigzame stem demonstreert.

http://www.sendspace.com/file/9n91f8

En om de cirkel rond te maken: 'Watcha see is Watcha Get' van the Dramatics (uit 1971), de song die Hall & Oates (met T-Bone natuurlijk op bas) een paar jaren terug coverden op hun album Our Kind of Soul.

http://www.sendspace.com/file/1h6kpp